Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘persoonlijk’ Category

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

Advertenties

Read Full Post »

    1. Voor het eerst hebben we Oud en Nieuw gevierd als gezin. Of nou ja, de meisjes sliepen heerlijk de hele avond en door het al geknal en geflits heen, dus werd het meer een Oud en Nieuw met z’n tweetjes en meisjes op de andere verdieping. Heel erg wennen, want vooral manlief heeft toch graag wel wat mensen om zich heen. Ik zag het alleen niet zo zitten om met de twee meisjes en mijn eigen vermoeidheid ergens heen te gaan. Uiteindelijk hadden we een tafel vol met lekkers en hebben we het spel Andor gespeeld. Niet helemaal mijn spel, maar tegen het einde van het spel leek ik het toch nog wat leuk te gaan vinden. Lijkt echt zo’n spel dat ik vaker moet spelen om écht leuk te gaan vinden. De jaarwisseling zelf verliep een beetje chaotisch, om het zo te zeggen. Maar uiteindelijk was het dan 2018. Dus ook voor iedereen op het web nog een zeer gezegend 2018 gewenst.
    2. De grote kleine meid sliep dan weliswaar door al het vuurwerk heen, aan het einde van de middag en begin van de avond was er her en der al wat te zien in de wijk. Grote kleine meid mega-enthousiast en telkens springend “suuwek, suuwek” roepend. Totaal geen angst ofzo, puur enthousiasme.
    3. Datzelfde stuiterige zette ze trouwens door tijdens de Nieuwjaarsmis. Vrijwel geen moment stilzittend, alle kanten op rennend, niet luisterend, soms iets te hard pratend. Blij dat de Mis vaste rubrieken heeft, want daardoor kon ik het in ieder geval nog volgen. Maar wat was ik moe, gefrustreerd en verdrietig na afloop. Echt, het is een lieve schat, en dat stuiterige is op de meeste momenten prachtig. Maar niet in de Mis. Zucht.
    4. Er waren hier in de parochie trouwens veel missen op de ochtend van het Nieuwe jaar. Gewoon drie om 9.30 en twee om 11u. Met zowaar een koor (terwijl dat de dag ervoor niet was) en een mooie missetting. En ook nog een koffie en thee na afloop, dat we deze keer maar wel even overgeslagen hebben, zie emoties genoemd in punt 3. We waren gewend dat er op nieuwjaarsdag nog wel een Mis gedaan werd, maar dat dat lang niet gevuld was. Terwijl het toch wel een verplichte feestdag is.
    5. De kleine kleine meid slaapt gelukkig beter dan haar zus op deze leeftijd deed, maar doorslapen is nog een woord dat ze niet kent. Sterker nog, na de redelijk goede nacht met Oud en Nieuw waarin ze maar 1 keer kwam voor drinken, is het gemiddelde toch wel 2 keer per nacht. Deze mama is dus soms meer een zombie die blij is als de dag voorbij is en ze haar hoofd op het kussen kan leggen.
    6. Bij alle vermoeidheid en de borstvoeding heb ik, zeker sinds start van het werk, honger als een paard. Gisteren maar weer eens na gaan denken of het niet anders kan, en per vandaag begonnen met wat voedingsaanpassingen zodat ik net de hele dag door suikertops en –dips heb. Dat was dus vanochtend ontbijten met een kom havermout met besjes er in. Er zat ook Kiwi door, maar dat was niet zo’n succes. De rest was best prima, en heb het best goed gered tot de lunch hierdoor. Nu eens zien of ik het vol kan houden.
    7. Sinds mijn herstart op het werk twee maanden geleden was het enorm druk. Inmiddels, sinds twee dagen ofzo, begint er weer een beetje ruimte te komen voor taken naast de directe patiëntenzorg en de administratie die daarbij hoort die ook gedaan moeten worden. Dit is toch wel een fijn gevoel om de werkweek mee af te sluiten.

Sorry, een beetje saai overzicht zo zonder foto’s. En na het typen zag ik de uitdaging vanaf de host. Allen dus daarheen om nog wat leukere dingen te lezen: This Ain’t The Lyceum – year in review

 

Read Full Post »

1. Net als zo’n tien- tot vijftienduizend anderen liepen wij afgelopen zaterdag mee met de jaarlijkse Mars voor het Leven. Dit keer op het Malieveld, wat mooi groot was, maar helaas mocht de toch niet door het centrum. Het was koud en deels ook nat, maar het was ingetogen, goed en mooi om met zovelen de allerkleinsten die geen stem hebben een stem te geven. Om samen op te komen voor de echte nood en zorg voor de zwangere vrouwen. Wat alle mensen die niet verder kijken dan hun bevooroordeelde neus lang is ook zeggen, was er oprecht zoveel zorg en liefde van deze mensen voor zowel moeder als kind.

Schreeuw om Leven – verslag van de Mars, met video

2. Om bij de genoemde Mars te komen hadden we besloten om niet de auto te pakken (de vorige rit in de auto naar Den Haag was niet helemaal goed bevallen) maar een dagje te gaan treinen. Zo was het voor de grote kleine meid ook een beetje leuk nog. Een avontuur zelfs. Wat heeft die genoten van het treinen: sprinter, koploper én dubbeldekker. Dat we om logistieke, drukte en nog-uitzoeken-hoe-het-handig-is redenen de helft van de tijd op zo’n middenstuk zaten maakte haar niet uit. Stuk meer ruimte om te bewegen.

20171209_095350

3. De zondag erop zou ik voor het eerst de crèche doen in onze parochie. Om mij ook nog een Mis te kunnen laten bijwonen én nog een beetje structuur in de dag te houden, waren we de ochtend eerst nog naar een van de andere kerken in de parochie gegaan. Een mooi klein kerkje, waar als je het volksaltaar er uit zou halen en weer knielbanken er in zou zetten (ja echt, knielbanken er uit) een hele mooi intieme Tridentijnse Mis zou kunnen houden. Het was door omstandigheden een stille Mis, maar juist in deze rust en soberheid erg mooi. Vervolgens doorgegaan naar onze eigenlijke kerk. Waar een gezinsmis bleek te zijn. In plaats van de week erna. Daar ging ons gezinsmisontwijkend gedrag. Eigenlijk extra geluk dat we allemaal dus al eerder gegaan waren. Manlief heeft het tot na de collecte volgehouden, toen is hij ook maar bij de crèche komen zitten. Crèche doen was trouwens erg mooi, met ook nog een klein bijbelverhaaltje en tekenwerkje.

4. Voor Sinterklaas hadden we voor beide meisjes een boekje over Kerst gegeven. Voor de grote kleine meid een wat groter boekje over het Kleine Kerstkoninkje. Voor de kleine kleine meid een boekje n.a.v. het lied ‘Stille Nacht’. Haar zus vindt dit echter ook een erg mooi boekje, waarbij ik dit zodoende al enkele malen gezongen heb voor haar voor het slapen gaan. Al zoekende kwam ik er achter dat er in Nederland twee versies zijn. De katholieke en de protestantse. De katholieke is gewoon de vertaling van het originele Duitse. De protestantse versie heeft zeg maar alleen de melodie overgenomen. Rare jongens die protestanten. Ons boekje blijkt tot mijn blijdschap gewoon de reguliere, katholieke, versie te hebben.

5. We hebben een boom. Een echte boom. Inmiddels, in drie etappes, versierd met rood, goud en zilver. En een kerststal er onder. De grote kleine meid heeft ook een beetje meegeholpen. De nieuwigheid is inmiddels wel van de boom af geloof ik, maar ik ben erg blij dat hij staat.

DSCF6758

6. Met twee prachtig winterswitte dagen moest mama ook hier mee naar buiten om sneeuwmannen te maken en sleetje te rijden. In eerste instantie wou ik liever lekker warm binnen zitten. Toen ik eenmaal buiten was was het eigenlijk best wel erg fijn en vond ik het jammer dat ik weer naar binnen moest om haar zusje te voeden. Ook de handschoenen die inmiddels niet zo waterdicht meer waren konden de pret niet drukken. Op naar een Witte Kerst. Maar dat zal vast niet.

20171211_162731

 

7. De bestelde kerstkaarten zijn binnen. Ik kan nu eindelijk kerstkaarten gaan schrijven. Nu nog de al gekochte decemberzegels weer zien te vinden.

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het tweede deel: Maria bezoekt haar nicht Elisabeth.

Maria hoeft nergens bang voor te zijn: God is met haar, ze draagt immers Zijn Zoon. Ook heeft ze een lieve en getrouwe verloofde aan haar zij. Een mooie basis voor het moederschap zou je kunnen zeggen. En toch gaat ook zij voor een periode naar haar familie toe. Naar wat ik wel eens gehoord heb niet ongebruikelijk in die tijd.

De woorden van Elisabeth en daarna het Magnificat van Maria zijn natuurlijk erg bekend. Maar wat mij raakt, is de nabijheid van de twee vrouwen. Ze zijn blij om elkaar te zien en blij om de groeiende mensjes in hun schoot. Ze kunnen delen. Delen in de vreugde van het moeder worden (eigenlijk al zijn) en van Gods plan met hen. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat ze ook de lasten delen. Ook voor deze twee door God gezegende vrouwen zal de zwangerschap toch wel zware kanten hebben stel ik me zo voor.

Het troost me dat zelfs de moeder van de Heer geborgenheid en liefde van anderen zoekt. In tijden van vreugde en in tijden van verdriet. Als ik moe ben of verdrietig, of juist blij en dankbaar, Moeder Maria kent deze gevoelens en gedachten maar al te goed. Ik mag me ook bij haar geborgen weten. Ik mag weten dat ik het niet alleen hoef te doen, en ik mag weten dat ik al deze emoties ook mag hebben.

Maria, wees mij altijd nabij.

Read Full Post »

  1. We hebben weer een lekker weekendje in het noorden gehad. Het kost altijd behoorlijk wat tijd en energie om alles in te pakken en er naar toe te reizen, maar wat is het fijn even bij de familie te zijn. Zaterdagavond lekker bij mijn ouders op de bank. Zondagmiddag na de Mis in de kathedraal bij broerlief op verjaardagsvisite. Dit keer geen gewii, maar evenzogoed een paar fijne uurtjes.
  2. Toen we de bewuste zaterdagavond op de bank zaten, kwam er na Strictly Come Dancing (op de BBC) een stukje show van Michael McIntyre. Voor het eerst in een tijdje hebben we samen op de bank gezeten en even gelachen om een voorstelling. Voor wie hem niet kent:

  1. Gisteren en vandaag heb ik de eerste twee dagen van de driedaagse cursus Motivational Interviewing gedaan. Of in het Nederlands: motiverende gespreksvoering. Een cursus die al langer op mijn lijstje stond, en die nu in de buurt werd gegeven. De eerste twee dagen vielen al niet tegen, met informatie over fases van verandering, verander- en behoudtaal, soorten reflecties en natuurlijk ook ruimte om te oefenen. De komende weken alvast proberen in de praktijk te oefenen. Mochten jullie dus denken: “huh, wat zegt die nou ineens?”, dan zit ik dus in oefenmodus. Geef me maar een chocolaatje voor de moeite als je het merkt.
  2. Al een paar dagen met zieke kindjes. Of nou ja, gisteren en vandaag: koorts, hangerig en/of huilerig. Afgelopen nacht was dan voor zowel papa (die ontfermde zich over de oudste) als voor mama (die ontfermde zicht over de jongste) nogal vermoeiend en frustrerend. Ik wou zeggen “hopelijk kunnen we dit weekend een beetje bijslapen”, maar dat is een illusie die ik mezelf toch maar niet voor moet houden.
  3. We wonen nu ongeveer driekwart jaar vlak bij Eindhoven. Inmiddels hebben gemerkt dat Eindhoven zijn bijnaam van lichtjesstad (of Lampegat) nogal eer aan doet. Wat een gruwelijke lading stoplichten heeft die stad zeg. Je kunt niet van de ene kant van Eindhoven naar de andere zonder een ziekmakend aantal keer op te trekken en weer te remmen. Blij dat ik even niet meer zwanger ben wat dat betreft.
  4. Afgelopen twee dagen had ik dus cursus, waar ik met de auto naar toe moest. Op een of andere bizarre manier ben ik beide dagen op de terugweg langs een recent ongeval gereden. Wat zit een ongeval dan ook in een klein hoekje. Laten we hopen dat het met de betrokkenen goed afgelopen is.
  5. Vlak voor het slapen gaan bidden we met de oudste nog een kort gebedje. Enkele weken geleden heb ik eens de vraag geïntroduceerd of ze zelf ook nog wat aan Jezus wilde vragen of tegen Hem wilde zeggen. In het begin bleef het stil. Nu komt er een heel verhaal waarvan ik vaak maar een vaag vermoeden heb wat ze bedoelt. Ik vertrouw er maar op dat Jezus het wel snapt. Iets met het Koninkrijk van God is voor kinderen ofzo.

This Ain’t the Lyceum: SQT: School, Spinraza and Some Gift Ideas

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Dit is het eerste deel, met het oog op het komende Kerstfeest: de Heilige Aartsengel Gabriël brengt Maria de blijde boodschap.

Wat moet Maria een schrik gehad hebben toen er ineens een engel van God voor haar stond. Dat op zich lijkt me al een enorm indrukwekkende gebeurtenis, life-changing om het zo te zeggen. Profeten kenden ze natuurlijk genoeg in die dagen, maar een engel van God was toch een ander verhaal. Maar dat was nog niet genoeg. Nee, deze engel had uiteraard ook een boodschap voor haar. Die haar wereld nóg een beetje verder op zijn kop zou zetten.

Ze zou mama worden. Huh, wat? Ze was nog maar een jong meisje en alleen nog maar verloofd. Kinderen zou iets zijn voor de toekomst. En toch zou het zo worden. Ze werd mama. Ik kan me de schrik goed voorstellen. Toen ik voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen had wist ik niet hoe ik me moest voelen. Maar blij was ik al snel, want het kindje was zo welkom. Het heeft zo moeten zijn. Met de test van onze jongste dochter was het een ander verhaal: hoe welkom het kindje ook zou zijn, we hadden er nog niet op gerekend. Ik was net – mondeling – aangenomen voor een nieuwe baan. Die ook nog eens aan de andere kant van het land was waar we dan naar toe zouden gaan verhuizen. Hoe gingen we dat in vredesnaam doen, en hoe zouden de mensen op het werk reageren. Nee, zorgen en angsten overschaduwden de blijdschap.

Pas toen ik echt “ja” kon zeggen tegen deze zwangerschap door alles in Gods handen leggen, kwam er iets van rust en vertrouwen. God zou ons nooit iets zwaarders geven dan we aan zouden kunnen. En dus zou ook dit goed op een of andere manier goed gaan. En zo kon ik me verheugen op de komst van een tweede kindje, nu een prachtig lief vrolijk meisje. Ging het zonder moeilijkheden? Uiteraard niet. Maar God beloofd geen vlekkeloze reis, wel een behouden aankomst.

Maria zei ook ja, niet wetend wat haar verloofde zou vinden. Niet wetend hoe ze dit allemaal zou moeten gaan doen en waar het haar zou brengen. Waarschijnlijk weten dat ze alom veroordeeld zou worden. Maar ze zei “ja” en gaf haar leven aan God. Gelukkig maar. Want zo kon onze Heiland ter wereld komen om ons voor altijd te verlossen van het Kwaad. God heeft zoveel bedoelingen met ons. Soms lijken ze ons te zwaar. Maar als we ja zeggen en alles in Gods handen leggen, kunnen we uiteindelijk alles aan wat op ons pad ligt.

 

 

Read Full Post »

1. Sinds de grote kleine meid vast voedsel eet, hebben we een stuk meer fruit in huis. Het overgrote deel wordt door haar zelf opgegeten, maar mama krijgt zo ook wat meer vitamientjes binnen. En ik word gewoon vrolijk van het zien van zo’n schaal met fruit (ja, ook met verpakking vind ik het nog vrolijk).

DSCF6729

2. De grote kleine meid vindt niet alleen fruit lekker, ze vindt ook heel veel andere dingen lekker waar sommige mensen zich nog wel eens over verbazen. Dat kan dan resulteren in een volgende situatie nadat manlief boodschappen heeft gedaan:
Manlief: *kijkt schuldig* ‘ik heb wat lekkers voor de kleine meid gehaald.’
Ik: …..
Manlief: ‘ze vroeg er zelf om.’
Ik: …*nieuwsgierig*
Manlief: *haalt pot augurken tevoorschijn*
Of dat we haar moeten zeggen eerst haar koekje dat ze in haar hand heeft op te eten voordat ze een appel mag eten. Gelukkig vindt ze koekjes bakken met mama wel leuk om te doen. Komt mama ook nog aan haar lekkere trek.

3. Als inmiddels voormalig noorderling was ik heel erg gewend Sint Maarten te vieren. Je weet wel met lampionnen en liedjes langs de deuren en dan vooral heel veel snoep binnenhalen (en boos worden als er mandarijntjes gegeven worden). Nu wonen we in Braboland en daar doen ze er niet aan. Geen leuke Sint Maartenliedjes horen, en later als de meisjes groter zijn ook zelf met ze zingen. Geen lampionnen maken. Nee, hier vieren ze ellufelluf, waar ik dan als noorderling echt totaal niks mee heb. Als de meisjes groter zijn en Sint Maarten in het weekend valt, gaan we mooi maar eens naar opa en oma om het alsnog te vieren. En anders moeten we maar hopen dat Driekoningen voor ons ook qua gevoel een nieuw Sint Maarten wordt.

4. Na een nachtvoeding ben ik niet altijd de helderste. Zo pakte ik deze week ’s nachts het kussen van mijn man af. Om hem toen ik dat ontdekte op zijn hoofd terug te gooien. Gelukkig weet hij er zelf niks meer van af.

5. Ik heb weer eens een lekke band. En zoals het ons brave burgers betaamt hebben we deze zelf geprobeerd te plakken. Wat aanvankelijk goed leek. Tot de avond erna pompen helemaal geen effect meer had. Morgen dus maar naar de fietsenmaker brengen. De ironie wil dat we net vandaag de bestelde fietskar binnengekregen hebben. Die ik nu dus niet kan gebruiken.

DSCF6730

6. De interactie tussen onze grote kleine en onze kleine klein meid is vaak erg leuk om te zien. Als de kleine kleine meid aan het drinken is en de grote kleine meid dichtbij genoeg komt om te kunnen zien, houdt ze op met drinken. Wat deed de grote kleine meid vervolgens: duwde het hoofde van haar zusje tegen mama’s borst en zei: [naam] drinken. Lachbui van papa en mama gegarandeerd.

7. De afgelopen nachten heb ik als leesvoer het boek Orthodoxie van G.K. Chesterton (Uitgeverij de Blauwe Tijger). De eerste pagina’s zijn al veelbelovend, ik ben dus benieuwd wat de rest gaat brengen.

This Aint The Lyceum – how to spend the holidyas with people who disagree with you

 

Read Full Post »

Older Posts »