Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘pro-life’ Category

Zoals verwacht was het een behoorlijke onderneming om met een peuter van net 2 en een baby van 6 weken (en daarmee moeder die net kraamvrouw-af is) gisteren 26 september naar Den Haag te gaan, maar het is gelukt.

Ok, door een hongerig meisje en een file kwamen een dikke drie kwartier later dan gepland aan, maar we konden zowaar nog gewoon aanhaken bij het gebed: men was net begonnen met het vierde geheim van het eerste rozenhoedje. Er was uiteindelijk geen woord gelogen dat de rozenkráns gebeden zou worden: met een onderbreking voor de lunchpauze en het overhandigen van een petitie aan drie kabinetsleden (Kees van der Staajj van de SGP uiteraard, maar ook Martijn van Helvert van het CDA en Carla Dik-Faber van de Christenunie) werden zowel de blijde, droevige als glorievolle geheimen gebeden.

Het was mooi en ondanks de ingetogenheid ook krachtig. Naast oudere mensen toch ook enkele gezinnen en jong-volwassenen. Rondrennende en spelende kinderen (die gelijk vriendjes waren, want zo makkelijk kan dat zijn). Flyers met informatie die uitgedeeld werden aan omstanders en ik begreep regelmatig ook gesprekken met omstanders. Verschillende religieuzen en een handjevol priesters. En natuurlijk mgr. De Jong, die voorging in gebed en krachtige overwegingen gaf bij de geheimen.

De Mis na afloop hebben we niet mee kunnen maken. Helaas. Maar het was een goede dag om te bidden, waarbij we mogen hopen en vertrouwen dat God onze gebeden vruchtbaar laat zijn. 

Hopelijk is de groep volgend jaar weer groter, met ook meer jonge mensen en priesters. Maar eerst is er de Mars voot het leven op zaterdag 9 december, ook in Den Haag. Loop mee in de stille mars voor al het leven dat geen stem mag hebben in onze samenleving. Het streven is 30.000 deelnemers, voor elke abortus die per jaar in Nederland uitgevoerd wordt één deelnemer. Wanneer er uit elke parochie if gemeente een paar mensen komen, dan moet dat lukken toch?

Want elk menselijk leven vanaf conceptie is het waard geliefd, gerespecteerd en beschermd te worden. Wij hebben de kans gekregen te leven, laten we ervoor opkomen dat anderen die kans ook krijgen. 

Advertenties

Read Full Post »

“In Nederland doodt de dokter je”. Dat is de kop waar ik het níet over wil hebben, omdat deze geen recht doet aan de inhoud van het betreffende artikel. Over het betreffende artikel zelf en de commotie daaromheen wél. Ook mis ik een heel stuk achtergrondduiding en reflectie op de in mijn ogen eigenlijke problematiek, namelijk de maakbaarheid van het leven en de veronderstelde autonomie van de mens.

Hoewel de bewering dat in Nederlands dokters doden wel degelijk waar is (al schijnen er collegae te zijn die vinden dat wanneer ze iemand euthanaseren ze niet doden, wat me toch een beetje tegenstrijdig lijkt), is de inhoud van het artikel aanzienlijk genuanceerder en spreekt het van de actuele situatie in ons land en zorgen daaromtrent. En dus ook van het hellende vlak waar we op zitten.

Dit hellende vlak is er namelijk wel degelijk. Waar euthanasie eerst ging om hulp bij het einde maken aan iemands leven in uitzonderlijke medische situaties, is de indicatiestelling in de loop van de jaren steeds verder uitgebreid. Inmiddels wil men (vooral vanuit de politiek) zelfs mogelijkheden scheppen voor mensen die niet zozeer uitzichtloos medisch ondraaglijke lijden, maar voor eenieder die levensmoe is. In zoverre staat er in het artikel niks nieuws of onwaars.

De lading verontwaardigde reacties zijn echter niet mis. Samenvattend komt het ongeveer neer op: “hoe haalt deze bekrompen, religieuze politicus het in zijn hoofd om deze zo vooruitstrevende praktijken te bekritiseren en zelfs nog wel in het buitenland.” Aan het Nederlandse heilige huisje van het doden van mensen als ze ziek, moe of simpelweg ongewenst zijn, mag niet aangekomen worden, nee, het mag zelfs niet ter discussie gesteld worden.

Ik mis hierin veel échte reflectie op de situatie en op de uiting van de bezorgdheid van deze in mijn ogen zeer respectabele politicus. Ook van veel mijn collegae in de medische wereld, die zich thans in de discussie/verontwaardiging niet van hun mooiste en professioneelste kant laten zien (dit sluit dan helaas weer aan bij mijn ervaring tijdens mijn geneeskundestudie. Bij de niet-verplichte colleges ethiek was slechts een handvol van de 400 studenten uit het jaar aanwezig. Bij de ethiekcolleges die wel verplicht waren zou 99% zonder ook maar één kritische vraag direct een euthanasieverzoek inwilligen).

Laat ik vooropstellen dat niemand, wat je standpunt ook is, andere mensen lijden toewenst en dat eenieder vóór het helpen van onze lijdende medemens is. Op welke wijze dat mag (toelaatbaar is) en wat daarbij de overwegingen zijn, dat is wél een punt van discussie.

Een heel groot probleem waar ik hierin nog weinig over gelezen heb, is de maakbaarheid van de mens, van het leven. De keuze om je leven te laten beëindigen is namelijk ten zeerste hiermee verbonden. Net als met het begrip autonomie. Autonomie zowel in de zin van eigen keuzes maken als in de zin van zelfstandig zijn, los van anderen functioneren.

Het eerste aspect, de maakbaarheid van het leven, is inmiddels in meer of mindere mate een standaard onderdeel van ons denken. We willen van het begin tot het einde van het leven de regie hebben en het sturen zoals wij willen. Vanaf conceptie, tot opsporing en behandeling van (ook nog niet-zichtbare) aandoeningen en tot het uitblazen van de laatste adem toe. Het moet allemaal kunnen, en het liefste allemaal perfect, makkelijk, snel en zonder moeilijke aspecten. Soms lijkt het alsof we daar ook in geslaagd zijn. Niets is echter minder waar. Onzekerheden, ongeneeslijke aandoeningen, bijwerkingen van behandelingen maar ook aardbevingen en auto-ongelukken zijn slechts enkele voorbeelden van hoe het leven er toch steeds weer doorheen komt. Telkens blijkt ondanks onze beste intenties en inspanningen, de natuur zijn eigen gang te gaan. Het menselijk leven is niet volledig voorspelbaar, is niet helemaal te controleren. En ik denk dat we dat ook niet moeten willen.

In plaats van de natuur alsmaar krachtiger te onderdrukken, zouden we juist ook wat vaker ruimte moeten maken voor dit leven en accepteren dat sommige dingen zijn zoals ze zijn. Ook het sterven is zoiets. We kunnen het lijden hieromtrent verlichten, we kunnen mensen nabij zijn, maar ook dit proces lijkt soms (vaak) zijn eigen leven te leiden. Dit blijkt bijvoorbeeld uit een ingezonden brief van Piet Hein Eek in het NRC, over de situatie bij de dood van zijn moeder. Als we deze natuurlijke gang van zaken uit het oog verliezen, lijdt dat tot veel pijn, verdriet en onbegrip. In plaats van maar gewoon (zonder reflectie) doorgaan met ontwikkeling van de geneeskunde en wetgeving, zou het goed zijn eens wat meer stil te staan bij wáárom we dit eigenlijk doen, wat de gevolgen zijn voor zowel de samenleving als voor het individu en wat we hiermee voor signaal en mogelijk (valse) hoop aan mensen geven. Niet alles wat kan, moet ook.

Ook over het andere aspect, de autonomie, valt veel te zeggen. Het belangrijkste is om te beseffen dat we, ondanks dat we dat wel denken, we helemaal niet zo autonoom zijn in onze keuzes en in ons leven. Ik hoef maar even de wekelijkse uitgaven van het Medisch Contact te bekijken, een willekeurig dagblad open te slaan of in mijn eigen praktijk te kijken en het ene na het andere voorbeeld hiervan komt me tegemoet. Een mens is een wezen dat leeft in relatie tot anderen en met anderen. Er is altijd een wederzijdse beïnvloeding. Nooit zijn we volledig los in onze gedachten, keuzes én handelen. Denk hierbij zowel aan de bagage van het tot nu toe doorlopen leven, als aan bijvoorbeeld de familieomstandigheden, de financiële situatie of zelfs groepsdruk. Altijd zijn we in meer of mindere mate afhankelijk van en beïnvloed door anderen. Het is daarom maar de vraag of veel van de wensen rondom het levenseinde wel zo autonoom gedaan zijn als men wil doen lijken.

Als laatste punt wil ik nog opmerken dat ook in de medische wereld, anders dan het beeld dat nu geschetst wordt, er lang geen consensus bestaat over dit onderwerp. Er zijn veel artsen die geen euthanasie uit willen voeren, vaak vanuit hun levensovertuiging, maar niet altijd. Veel van degenen die het wel uitvoeren, lijken het toch geenszins makkelijk en vaak zelfs erg moeilijk te vinden. Over voltooid leven heeft de commissie-Schnabel zelfs een advies uitgebracht dat het niet wenselijk is hier een nieuwe wet voor in het leven te roepen en velen vinden het zelfs geen medische vraag. Dit is ook in lijn met het standpunt van het KNMG, dat op zich positief staat tegenover euthanasie.

In plaats van moord en brand te schreeuwen over een artikel dat de Nederlandse situatie beschrijft, kunnen we ons beter afvragen wat ons handelen beweegt, of we wel écht goed doen met alles wat we doen, en met name of we de autonomie en maakbaarheid van de mensen niet op het voetstuk zetten waar het eigenlijk niet hoort.

Read Full Post »

Tweemaal inmiddels is er een dag geweest voor katholieke werkers in de gezondheidszorg. Een dag om verschillende mensen te ontmoeten die allemaal ergens in de zorg werken en proberen ook hun katholiek zijn daarin vorm te geven. Een dag met verdieping, uitwerking van casuïstiek en uitwisselen van ervaring.

Aanstaande zaterdag 10 oktober zal dit voor de derde maal plaatsvinden (ondergetekende zal er zelf niet bij zijn in verband met de zorg voor een lief klein meisje, maar heeft wel een klein beetje bijgedragen aan de invulling van de dag). Als je je nog niet opgegeven hebt, doe dat dan nu: http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=113

Read Full Post »

1. Zondag wilde onze vriezer niet fatsoenlijk meer dicht. De pizza’s waren al half ontdooid en de ijsjes die we zaterdag gehaald hadden waren al half gesmolten. Resultaat van het ontdooien en schoonmaken van de vriezer steeds uitstellen. Dus toen alles maar in een emmer of in de koelkast gedaan (en die zo koud mogelijk gezet, maar dat effect trad pas uren later op), vriezer uitgezet en stofdoeken onder de vriezer bevestigd en naar beneden laten lopen (om het voor te kunnen stellen: de vriezer komt tot aan het plafond en ik heb een trappetje nodig om bij de vriezer te kunnen komen). Uiteraard schoot het niet op en heb ik maar besloten om er twee pannen netgekookt water in te zetten. Aan de plofs te horen een drie kwartier later had het effect. Toen was dus de vriezer schoon en konden we alles weer veilig erin stoppen. Dat is nogal heidens bezig was door de vriezer juist op een zondag schoon te maken laten we even buiten beschouwing.

2. Ik stuitte vandaag op de website van ‘feminist for life’ – echte vrouwen, die snappen dat je als echte vrouw ook respect hebt voor het leven, dat kiezen voor het leven niet iets anti-vrouwelijks is, juist niet. Een site om het waard te nemen een kijkje op te nemen.

3. De achterband van mijn man lijkt onweerstaanbaar aangetrokken tot scherpe voorwerpen (of scherpte voorwerpen tot zijn achterband). Nu kunnen we best wel banden plakken, maar soms moet er gewoon een nieuwe binnenband in (wat we dan weer niet kunnen).

Voorbeeld van een niet meer te plakken band. Geheel toevallig de band in kwestie.

Voorbeeld van een niet meer te plakken band. Geheel toevallig de band in kwestie.

4. Aangezien ik de auto mee heb naar het werk, kan mijn man wanneer zijn fietsband weer eens lek is, mijn fiets gebruiken. Nu heeft hij het op een of andere manier voor elkaar te krijgen om een gigantisch slag in mijn voorwiel te veroorzaken (feitelijk had hij de fiets alleen maar buiten staan bij zijn vrijwilligerswerk en heeft iemand anders de band waarschijnlijk gemold, maar dat terzijde). Toen hadden we dus geen fatsoenlijke fiets meer. De fietsenmaker tegenover ons had dus twee dagen achter elkaar fietsen van ons te repareren. Nu kunnen we morgen weer gewoon allebei op onze eigen fiets naar de sessie met onze fertilitycaredocente.

5. Nog maar drie weken, dan heb ik mijn stages op de huidige locatie er op zitten. Na 1 jaar en 8 maanden wordt het dan tijd om het mooie Friese land in te ruilen voor de Groninger Stad. Ik ga mijn huidige plek missen: de sfeer, de mensen, het werk zelf. Tegelijkertijd heb ik ook zin in de nieuwe stageplek, vooral omdat ik dan meer contact zal hebben met mijn college arts-assistenten. Een ding is zeker: de overgang zal groot zijn.

6. Ik loop al twee weken met bril rond. Begon het met vermoeide ogen die geen zin hadden in mijn lenzen, inmiddels is het simpelweg zo dat ik nieuwe lenzen nodig heb en steeds vergeet een afspraak te maken met de opticien. Of eerlijker, het steeds voor me uit schuif omdat ik geen zin heb om op het werk te moeten regelen dat ik wat later kom of eerder weg moet. Hetzelfde geldt overigens voor het maken van een afspraak bij mijn audicien voor nieuwe hoortoestellen.

7. Bij onze na-maaltijdse bijbellezingen zitten we nu in Leviticus. Arme personen uit de oude tijd die dat geschreven hebben. In de huidige tijd hebben we tenminste nog copy-paste, copy-paste en…nog een copy-paste. Waarbij ik ook nog eens de slappe lach kreeg bij de tekst: slachtoffer. Als je je dat stuk tekst voorstelt met omgekomen personen bij een ongeluk of misdrijf wordt het toch wel een beetje erg luguber. Maar dat past dan weer wel bij al het bloed dat de priesters rond het altaar uitstrooien.

Read Full Post »

1. Gisteren waren mijn lief en ik alweer drie maanden getrouwd. Wat gaat de tijd soms snel.

2. Met nummer 1 in het hoofd, komen er toch steeds meer vragen en opmerkingen wanneer we ons eerste kindje verwachten. Hier en daar zijn mensen van dingen die er al jaren zijn zwangerschapssymptomen aan het maken. Ik geloof dat ik niet eens meer even uit een teambespreking kan gaan voor een plaspauze zonder dat er achter mijn rug om gespeculeerd wordt. Ik moet iedereen toch nog steeds teleurstellen. Voorlopig nog geen kleine Ingridjes, in ieder geval, als het wat lukt het met goed observeren van mijn vruchtbaarheid volgens de Fertilitycare-methode en de zelfdiscipline.

3. Vorige week werd onderstaand muziekstuk op Radio Maria gedraaid. Nu ben ik niet zo van de lange stukken (klassieke) muziek, maar dit is toch echt wel een juweeltje:

4. Afgelopen woensdag heb ik weer eens gejudood, ditmaal met het voornemen om het weer wekelijks te gaan doen. Maar na 2,5 jaar vrijwel niet gesport te hebben iets te fanatiek van start gaan was toch niet zo’n goed idee. M’n buik was helemaal overstuur. Maandag op naar poging twee.

5. Op televisie zijn geregeld programma’s waarin mensen met zwaar overgewicht van de een op de andere dag door een personal trainer op een ultrafanatieke manier aan het sporten worden gezet. Jaren niks gedaan en dan ineens intensieve oefeningen achter elkaar moeten doen. Niet zelden gebeurt het deze mensen hondsberoerd zijn na zo’n training. Met mijn ervaring van afgelopen woensdag in het achterhoofd, snap ik helemaal geen snars van de aanpak van deze trainers.

6. In de zomervakantieperiode hard doorgewerkt, in het najaar op vakantie. Inmiddels zijn zowel de tickets als het bed and breakfast gereserveerd. De kunst is nu om een consensus te vinden over wat we wel en niet allemaal gaan zien en doen. Maar: Rome, Rome, Rome *bouncebouncebounce*.

7. Twee dagen achter elkaar hetzelfde eten is best praktisch en scheelt in het geld (of in ieder geval, dat kan het doen). Ik kijk er persoonlijk echter niet altijd naar uit. Ik hou wel van een beetje afwisseling. Gisteren en vandaag stond er andijviestamppot op het menu. Aangezien er ook nog wat citroenen in de koelkast lagen, heb ik om uit te proberen maar eens wat citroensap door de stamppot gedaan. Smaakte best lekker, en te oordelen naar de reactie van mijn lieve echtgenoot, deelt hij die mening. Zeker voor herhaling vatbaar dus.

Read Full Post »


1. Om te beginnen een mooi bericht. Een kindje dat door een nieuwe behandeling toch levensvatbaar is. Ontroerend en hoopgevend voor de toekomst: http://www.lifesitenews.com/news/miracle-congresswoman-rejects-abortion-baby-becomes-first-ever-to-survive-p

2. De huidige houding van de maatschappij bij zogenaamde crisiszwangerschappen onder de loep genomen: http://www.patheos.com/blogs/barefootandpregnant/2011/04/what-a-woman-in-crisis-really-needs.html. In plaats van echt steun aan de vrouw, worden er maar al te snel deuren dichtgegooid en tegen het leven gekozen.

3. Alsof het voor de wet kunnen sluiten van een verbintenis van twee mensen van het gelijke geslacht waarbij er geen ruimte meer is voor de traditionele visie niet al erg genoeg is, zijn er nu ook mensen die de kerken deze zondigheid op willen leggen: http://www.christian.org.uk/news/gay-couple-to-sue-church-over-gay-marriage-opt-out/

4. Eindelijk eens positieve media-aandacht voor de Katholieke Kerk. Dat de mainstream media er geen snars van begrijpen en leken het zonder nadenken overnemen blijkt wel weer: http://www.antondewit.nl/twee-pausen-een-boodschap/

5. Vrijheid van meningsuiting en er voor opkomen. We hebben er onze mond van vol. Maar wanneer het aankomt op zaken als christenvervolging in het Midden-Oosten, dan zwijgt iedereen in alle talen: http://www.elsevier.nl/Juist/blogs/2013/7/Christenvervolging-in-moslimlanden-1299750W/

6. Voor wie het nog niet gedaan heeft: teken hier het Europees Burgerinitiatief voor de beschermwaardigheid van het menselijk leven vanaf de conceptie: https://ec.europa.eu/citizens-initiative/ECI-2012-000005/public/index.do?oct_path=%2Fsignup.do&initiativeLang=nl&oct_system_state=OPERATIONAL&oct_collector_state=true&currentLanguage=nl. Elk mensenleven is kostbaar, hoe klein en pril ook.

7. Oké, als afsluiter maar eens een foto van de bruiloft.  DSC_0818

Read Full Post »


1. Sinds gisteravond zijn de katholieken pausloos (en daarmee voor even ook allen sedevacantisten), maar dat is denk ik weinig nieuws. Heb gisteren pas tegen de avond de gebeurtenissen van de dag meegekregen. Een Mis of gebedsuur in een kerk is helaas even niet gelukt, maar in gebed des te meer verbonden. Emotioneel geval als ik ben zat ik met tranen voor de televisie. Ik zal deze – nu emeritus – paus missen.

2. De afgelopen dagen was het behoorlijk druk op het werk. Gelukkig heb ik een lieve verloofde die hielp om te zorgen dat ik woensdag om half negen al richting bed ging, en gisteren een dag met redelijk weinig vaste afspraken op de agenda, waardoor ik wat administratie bij heb kunnen werken en wat dingen kon regelen.

3. Afgelopen weekend bloemen en fotograaf geregeld. Dat zijn weer twee dingen van het lijstje. Het schiet al op.

4. Jennifer Fulwiler (van de site Conversion Diary) heeft een mooi stuk op haar site over hoofdbedekking tijdens de Mis: http://www.conversiondiary.com/2013/02/notes-from-beneath-the-veil.html

5. Ik vraag me wel eens af in wat voor idiote maatschappij we leven wanneer vrouwen door hun omgeving gepusht worden tot een abortus. Of zoals iemand het eens zei op de Mars voor het Leven een paar jaar terug: “als je er voor kiest je kindje te houden, sluiten alle deuren. Als je voor abortus kiest openen allen deuren.” Triest. In en in triest.

6. De subsidieaanvraag voor mijn onderzoek is verstuurd. Yay. Nu het onderzoeksprotocol voor het METC nog. Zucht.

7. Een tip voor iedereen die tijdens de vastentijd in een restaurant belandt: bestel niet de hoeveelheid eten die je normaal ook bestelt. Tenminste, niet als je net als ik de dag erna behoorlijke buikpijn wilt krijgen. Sterker nog, ook een kleinere portie kan al te veel zijn.

Read Full Post »

Older Posts »