Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

Gewoon genade. Dat was deze mooie maandagavond van Maria Tenhemelopneming. Na een drukke dag kon ik op tijd naar huis komen om naar de Mis om 19u in Warfhuizen te gaan (onze eigen parochie heeft op deze dag alleen een Mis om 11u). Haasten, haasten, irritaties en boosheid naar mijn man. Gestrest in de auto. Bijzondere automobilist voor ons. Te laat aangekomen. Aargh. Van die gedachten dat hij toch eens zijn hersenen zou moeten gebruiken en dat het fijn zou zijn als Onze Lieve Heer hem dat eens duidelijk zou maken. Afijn, niet echt een ideale gemoedstoestand om bij de Mis te zitten.

Maar het moment dat ik over de drempel van de Kluis van Onze Lieve Vrouwe in Warfhuizen liep, was de boosheid weg. De irritatie en het verdriet weg. En was er alleen vreugde en dankbaarheid. Werkelijk een prachtige, ingetogen Mis gehad. In de Buitengewone vorm van de Romeinse Ritus nog wel. Prachtig blauw gewaad van de Pater (Beiers privilege), mooi gezang, echt heel devoot. Voor mijn kleine meid die ook mee was omdat ik haar nou eenmaal niet alleen thuis kon laten was het een beetje aan de late kant. Maar oh wat heeft ze zich goed gehouden. Sterker nog, ze is zelden zo lief geweest in de Mis. Wat heen en weer geloop, wat gebrabbel, maar over het algemeen enorm vrolijk en lief aanwezig. De bellen die gerinkeld werden op de vaste momenten in de Mis hadden helemaal haar aandacht. En het lege melkpak natuurlijk, want dat is superspeelgoed.

De terugweg was een stuk fijner dan de heenweg. Mooie lichte lucht, ritje door het platteland van Groningen.Elly en Rikkert op de achtergrond. En bij thuiskomst nog even heerlijk knuffelen met dochterlief. Na het live zien van het winnen van de gouden medaille van Sanne Wevers haar op bed gebracht. Haar lieve lijfje tegen me aan. Heerlijk warm, heerlijk lief. En zometeen komt manlief thuis. Die ga ik ook maar eens even goed platknuffelen.

Read Full Post »

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Read Full Post »

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Read Full Post »

Tweemaal inmiddels is er een dag geweest voor katholieke werkers in de gezondheidszorg. Een dag om verschillende mensen te ontmoeten die allemaal ergens in de zorg werken en proberen ook hun katholiek zijn daarin vorm te geven. Een dag met verdieping, uitwerking van casuïstiek en uitwisselen van ervaring.

Aanstaande zaterdag 10 oktober zal dit voor de derde maal plaatsvinden (ondergetekende zal er zelf niet bij zijn in verband met de zorg voor een lief klein meisje, maar heeft wel een klein beetje bijgedragen aan de invulling van de dag). Als je je nog niet opgegeven hebt, doe dat dan nu: http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=113

Read Full Post »

“Goed, dan kan ik nu even een warm kopje th… Oh, shit, ze is weer wakker.” Voorspelbaarheid is vrijwel nul in dit huis sinds de komst van ons lieve roze draakje. Nou ja, het enige voorspelbare is dat ze juist op een moment dat je denkt dat er iets gaat gebeuren er niets gebeurt en omgekeerd. En als er iets gebeurt, is het ook best nog wel even puzzelen wat de kleine madame nu weer wil. Denk je te weten wat haar huiltjes betekenen, zijn ze de week erop weer anders.

Het is echt een prachtig wondertje dat we hebben mogen ontvangen. En ook prachtig mooi om te zien hoe ze zich in die paar weken al ontwikkelt heeft. Nu ze ook écht kan glimlachen en met de ogen volgt (en alles lijkt te willen zien), zijn de mooie momenten nog mooier. Maar serieus, een roze wolk? Daar zie je mij niet op zitten. Ik vind het stiekem best zwaar allemaal, hoe mooi het tegelijkertijd ook is.

Weinig slaap, onzekerheid of alles wel goed gaat (drinkt ze genoeg, drinkt ze niet te veel, plast en poept ze wel goed, slaapt ze niet te veel, slaapt ze niet te weinig, is ze niet te warm aangekleed, is ze niet te koud aangekleed, en bovenal: ademt ze nog wel???), en duizend-en-een adviezen die ook nog eens allemaal tegenstrijdig zijn met elkaar (echt, ga niet googlen tenzij je echt veel zelfvertrouwen hebt). Dit heeft me doen concluderen dat er niet één methode is die goed is, maar dat het zoeken is naar wat voor jóu en je kleintje werkt.

Gelukkig worden er al duizenden jaren kinderen geboren, en weten ouders van allerlei achtergronden de kinderen groot te brengen. Ook ons aller Moeder Maria heeft dit alles doorlopen. Van de zwangerschap met mogelijk allerlei kwaaltjes van dien, de bevalling en het grootbrengen van kindje Jezus. Want hoewel kindje Jezus natuurlijk Gods Zoon was, kan ik me niet voorstellen dat Hij vanaf de geboorte alleen maar braaf is geweest en nooit huilde, nooit moeite had met in slaap komen en dat hij niet Zijn Moeder af en toe knettergek maakte. Althans, vanuit menselijk oogpunt ga ik maar even van deze situatie uit.

Van een vriendin kreeg ik tijdens de zwangerschap het boekje: “Walking with Mary – a catholic women’s guide to pregnancy”. Hierin was er voor elke week een overweging  om samen met Maria door de zwangerschap heen te gaan. Hoewel ik niet zo’n held ben in het volgen van wekelijkse opdrachten voor gebed of focus, was het toch fijn op deze manier een extra dimensie te hebben in de bijzondere tijd van het wachten op ons kleintje. En nu ze geboren is, is het fijn te weten dat ik niet alleen vriendinnen en familie hier op aarde heb om tegen te praten (lees: klagen) over ons kleintje, maar ook dat ik een Hemelse Moeder heb die weet hoe het is, en steun en troost kan bieden.

Al duizenden jaren worden kinderen geboren en groeien ze op tot volwassenen. Al duizenden jaren hebben ouders hun weg gevonden. Ook hier zal dat dus op een of andere manier wel los lopen. Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen, maar hebben we steun van aardse en hemelse familie en vrienden.

Read Full Post »

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Read Full Post »

Aanstaande zaterdag is het alweer zover: de jaarlijkse bedevaart in Warfhuizen. Normaal gesproken in mei (Mariamaand), maar om praktische redenen dit jaar op de eerste zaterdag van juni. Aangezien het de donderdag ervoor officieel Sacramentsdag is, zal het dit jaar extra mooi worden met een ware Sacramentsprocessie.

Als je dit nog niet in je agenda hebt staan, zet dit er dan nu snel in. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het weer belooft ook mooi worden (in plaats van een paraplu dit jaar flesjes water meebrengen).

Jullie blogster zal ook aanwezig zijn, ware het dat ze tijdens de processie zelf in de Kluis achter zal blijven als kaarsjesoppasser, of iets dat daar voor door moet gaan (het komt er eigenlijk op neer dat het stuk van de processie lopen niet meer mogelijk is op dit moment, althans niet zonder een gevolgd te worden door een week platte bedrust en een hoop pijnstillers). Steek dus gerust lekker veel kaarsjes op de komende dagen, dan heb ik ook daadwerkelijk wat in de gaten te houden.

Read Full Post »

Older Posts »