Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Read Full Post »

Aanstaande zaterdag is het alweer zover: de jaarlijkse bedevaart in Warfhuizen. Normaal gesproken in mei (Mariamaand), maar om praktische redenen dit jaar op de eerste zaterdag van juni. Aangezien het de donderdag ervoor officieel Sacramentsdag is, zal het dit jaar extra mooi worden met een ware Sacramentsprocessie.

Als je dit nog niet in je agenda hebt staan, zet dit er dan nu snel in. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het weer belooft ook mooi worden (in plaats van een paraplu dit jaar flesjes water meebrengen).

Jullie blogster zal ook aanwezig zijn, ware het dat ze tijdens de processie zelf in de Kluis achter zal blijven als kaarsjesoppasser, of iets dat daar voor door moet gaan (het komt er eigenlijk op neer dat het stuk van de processie lopen niet meer mogelijk is op dit moment, althans niet zonder een gevolgd te worden door een week platte bedrust en een hoop pijnstillers). Steek dus gerust lekker veel kaarsjes op de komende dagen, dan heb ik ook daadwerkelijk wat in de gaten te houden.

Read Full Post »

Met een tweejarig huwelijksjubileum en een kleintje op komst leek het mijn lief en mij een goed idee om er nog eventjes een weekendje tussenuit te gaan. Even lekker een paar dagen samen, tijd aan elkaar, even uit het ritme van het alledaagse. Helaas moest ik op onze trouwdag zelf naar Zwolle voor een onderwijsdag, waardoor we elkaar pas in de avond echt zagen (in de ochtend wel samen nog eventjes kort onze huwelijkskaars aangestoken en Onze Lieve Heer bedankt voor het mooie huwelijk dat we tot nu toe mogen hebben).

De bestemming was Amersfoort. We hadden een leuk hotelletje geboekt en voor vrijdag en zaterdag ook alvast de restaurants. Aangezien mijn lief vegetariër is en ik het leuk vind om bij het uit eten gaan ook wat dingen van elkaar te kunnen proeven (daarbij was het natuurlijk ook nog eens vrijdag), hadden we voor vrijdag een vegetarisch restaurant uitgezocht: De Eetstee in het centrum van Amersfoort. Aldaar erg lekker gegeten. Echt even wat anders dan anders, maar niet op een rare manier. Vooral het voorgerecht van bataat in aardappelkorst, met wat zoutzure groenten en een beetje zure room erbij was superlekker.

Na een voor mij niet al te geweldige nacht (slecht slapen bij de vorderende zwangerschap en een bed dat weer anders ligt), zaterdag lekker rustig aan gedaan. Normaal gesproken ben ik niet zo van het ontbijten (boterham met hagelslag en een kop thee is voldoende), maar als ik een weekendje weg ben en wat later op kan staan gaat het vaak best lekker. We wilden na het ontbijt een lekker stukje gaan fietsen, maar het weer werkte niet echt mee. Toen dus maar de auto gepakt.

Het idee was random een stuk te rijden en dan ergens in het groen uitkomen zoals op de kaart aangegeven stond. Groen was het op zich wel, maar als noorderlingen waren we blijkbaar wat naïef: in het wat drukkere deel van Nederland is ook de natuur aardig volgezet met bebouwing. Op zich leuk gedaan, maar het was geen kwestie van een weggetje inslaan en ergens in een rustig stuk natuur uitkomen. Uiteindelijk kwamen we weer op bekend terrein, namelijk de ring van Utrecht. Toen maar weer teruggegaan naar Amersfoort.

DSCF1790Aangezien ik nieuwsgierig was naar de binnenstad van Amersfoort (had al gehoord dat het erg mooi is), busje gepakt naar de stad. Eerst nog even deel van Kolonisten van Catan voor 2 personen gespeeld, de rest in de avond afgemaakt. In de stad op sjoktempo gelopen (lees: waggelende zwangere). Amersfoort is inderdaad een erg mooie stad: veel kleine straatjes, grachtjes, leuke winkeltjes. Echt supermooi. Nog eventjes lekker in het groen aan de rand van het centrum gezeten voordat we richting restaurantje gingen.

Dat was iets minder dan de dag ervoor. Arabische tapas stonden op het menu. Geen ongezellig tentje, maar een van de tapas was eigenlijk gewoon niet te eten en de bediening leek niet optimaal bezet te zijn. Al met al nog steeds goed en gezellig om samen te eten. Terug in het hotel spelletje afgespeeld. En waar het eerst leek dat ik kansloos ingemaakt zou worden, heb ik uiteindelijk nipt verloren.

En de zondag…toen was het Pinksteren. Aangezien DSCF1797Amersfoort niet enorm ver van Amsterdam af ligt, hadden we van te voren al besloten (zowaar iets geplands) dat we weer een keertje naar de Agneskerk zouden gaan, om in ieder geval nog een keertje een Mis in buitengewone vorm mee te maken (we verwachten dat we met een kleintje niet zo snel die reis even zullen maken). Het was voor ons beiden erg lang geleden dat we er voor het laatst waren, dus het was weer eventjes in de structuur van de Mis komen.

Maar het was weer mooi. Ten opzichte van de laatste keer dat we er waren is de kerk een stuk meer aangekleed. Daarnaast zijn er meer jonge mensen en ook jonge gezinnen, met kinderen. De kerk zit nog lang niet vol, maar het is meer een levende, groeiende parochie aan het worden lijkt het met kinderen, mensen van middelbare leeftijd en ouderen. Fijn om te zien en te merken.

DSCF1805Na even een paar mensen gegroet te hebben vervolgens besloten de toeristische route terug te nemen. Maar ja, waarheen? We belandden uiteindelijk in het prachtige Egmond aan Zee, waar we eventjes lekker uitgewaaid hebben. Ondanks de wind waren er al erg veel mensen te vinden op het strand. Heerlijk zomers, vrij, gevoel. De route terug was er eentje noordwaarts, met allereerst veel, heel veel stoplichten. Richting de A7 werd het uiteindelijk wat minderen en zo konden we mooi de Afsluitdijk over met zonnetje boven ons.

Eventjes aanwaaien in Sneek bij mijn ouders (ligt immers op de route) werd iets langer aanwaaien. Initieel was het idee om gewoon thuis in Groningen zelf te koken en rustig te zitten in de avond. Het werd een restaurantje in Sneek, Grieks dit keer, en een wat latere thuiskomst. Maar wat was het een fijne afsluiter van een superfijn weekend.

Een globale planning, waarbij we uiteindelijk van het meest geplandDSCF1810e niks gedaan hebben en allerlei ongeplande dingen wel. Lekker spontaan, heerlijk samen. Genietend van elkaar, de omgeving en de vrijheid die we nu nog even hadden.

En nu. Nu is het Tweede Pinksterdag en gaan we zo richting kerk. Fijn in onze eigen thuiskerk. Wat dingetjes in en om huis doen (dat is nogal een puinzooi namelijk). En dan is het nog vier daagjes werken tot aan mijn vakantie en verlof. Vier dagen nog maar. Wat gaat dat snel. Dagen om af te ronden, gedag te zeggen. En een vakantieweek om nog bezig te gaan met wat dingen voor onderzoek, medische afspraken en een presentatie. Het wordt nog een drukke tijd tot aan het verlof.

Read Full Post »

..mogelijk de laatste keer voordat ons kleintje komt. Alleen bedoel ik. Want volgende week gaan mijn lief en ik nog eventjes een weekendje weg (kwam wel zo mooi uit bij ons 2-jarig huwelijksjubileum).

Vandaag stond ‘s-Hertogenbosch op het programma. Primaire doel was een brainstormsessie voor de nog op te richting vereniging van katholieke werkers in de gezondheidszorg. Begin van de vastentijd dit jaar was er een dag met een theoretische beschouwing en in de middag uitwerken van diverse stukken casuïstiek. Vandaag hebben we dit geëvalueerd en een eerste plan gemaakt voor de komende bijeenkomst, waarschijnlijk dit najaar.

Helaas is deze mooie dorpse stad niet naast de deur voor mij. Ik heb dus besloten om een paar uurtjes eerder te vertrekken om nog eventjes door de stad te kunnen lopen. De wekker had ik daartoe om half acht gezet. Op zich uitslapen voor mij. Mijn lichaam vond echter dat 5.15 wakker worden ook wel prima was. Omdat dit toch wel érg vroeg was, nog een uurtje blijven liggen, maar om mijn man ook nog wat slaap te gunnen bij mijn groeiende onrust toch maar de dag begroet.

Eventjes lekker een klein stukje fietsen naar het station. Bij de fietsenstalling was meer plek dan ik verwacht had met dit Hemelvaartweekend, dat scheelde weer. Terwijl ik mijn fiets neerzette zag ik onderstaande situatie.

20150516_090304Iemand had blijkbaar dermate haast, dat hij/zij het bosje bloemen had laten liggen. Toen ik terug kwam in de avond lag het bosje er nog steeds overigens.

Na een goede reis naar het Brabantse op zwangere slakkengang richting de St. Jan gelopen. Na eerst een kaarsje aangestoken te hebben bij De Zoete Moeder van Den Bosch, die in deze meimaand naast het priesterkoor gezet is in al haar pracht en licht, in het middenschip gaan zitten voor de Mis. Blij om even zo tussendoor te kunnen doen, ook al is de akoestiek in de kathedraal vrij rampzalig (de plebaan was nog wel te verstaan, maar de lector voor mij totaal niet) – althans, voor mij.

20150516_130934

Toen nog maar eventjes door het centrum gelopen, omdat er tussen Mis en bijeenkomst bijna een uur zat. Ik dacht dat dat prima even kon, zo heen en weer lopen, maar in het St. Janscentrum aangekomen gaf mijn lichaam duidelijk te kennen het daar niet zo mee eens te zijn. Het overleg was gelukkig goed en ook leuk en ik kijk al uit naar de komende bijeenkomst.

Inmiddels weer thuis na een op zich goede dag. Maar ik denk dat ik nu een beetje door begin te krijgen waarom ik over een paar weken met zwangerschapsverlof ga…

 

Read Full Post »

Gezinsmissen. Jaren geleden kwam ik daar huilend vandaan, als ik al naar de gezinsmis ging in plaats van te vluchten naar de Latijnse Mis van 9uur. Hoewel het, naar wat ik begrepen heb, een stuk beter is dan menig gezinsmis in den lande, blijft het enorm rumoerig, met een verkeerde focus (de kinderen i.p.v. God) en liturgische misbruiken. In de loop van de jaren heb ik geleerd er beter mee om te gaan, maar fan ben ik er nog steeds niet van. Nog steeds kan ik het niet laten om wanneer pastoor vraagt of die en die mee naar voren willen komen om met hem het Evangelie te lezen hardop “nee” te antwoorden. En toch ben ik het gaan opnemen als onderdeel van de parochie waar ik deel van uit maak, en waar ik een katholiek thuis gevonden heb.

Gisteren was een speciale gezinsmis: 26 kinderen deden hun Eerste Heilige Communie. Allemaal bruidjes en bruidegommen, van allerlei nationaliteiten. Een bont gezelschap in de kerk. Hoewel ik prima naar een andere Mis in de parochie had kunnen gaan dit weekend, heb ik toch verkozen dit niet te doen. Want vieringen van Heilig Vormsel, Eerste Heilige Communie, dopen, het is allemaal onderdeel van het parochieleven. Evenals het koffie/theedrinken na de Mis, de lezingen een keer per maand en het Marialof in mei en oktober. De doordeweekse sobere Mis die voorafgegaan wordt door het bidden van de Rozenkrans en het middaggebed, het biechtuurtje op zaterdagmiddag wat vaak een enorm vervelende tijd is, en de Engelstalige Mis. De nederlandstalige gezangen, de meerstemmige missettingen en het prachtige gregoriaans. De lelijke en qua kleur eigenlijk niet passende kazuifels, maar ook de juweeltjes die er tussen zitten. De parochiële caritasinstelling, de seniorenmiddagen en de bijeenkomsten van Mother’s prayers. Allemaal maakt het onderdeel uit van het parochieleven.

Niet alles is altijd even perfect en sommige dingen niet toegestaan, niet alle groepen krijgen evenveel aandacht en er zal ongetwijfeld nog heel veel beter kunnen. Maar het is hier wel een thuis. Een katholiek thuis. Het katholieke geloof wordt hier duidelijk beleden, de liturgie is over het algemeen degelijk, en als je er zelf wat in investeert dan kan je ook steeds meer het contact met de medeparochianen hebben en daar vreugde in vinden.

Het is een van de redenen dat we eigenlijk niet uit het noorden weg willen, uit de stad weg willen. Een van de redenen om hard te bidden voor een goede opvolger wanneer onze pastoor met emeritaat gaat. En reden om ook actief te zijn en de parochie financieel te proberen te ondersteunen.

Read Full Post »

Een paar keer per jaar is er bij ons in de parochie tijdens de Hoogmis op de zondagochtend een gastkoor aanwezig. Vaak een Nederlands koor, maar soms ook een buitenlands koor. Meestal houdt dit in dat voor de vaste gezangen bijzondere en vaak ingewikkelde composities gezongen worden, evenals tijdens Offerande en Communie. Gespecialiseerde koren, die vaak prachtig zingen.

Ik ben er alleen niet zo’n fan van. Niet van de composities op zichzelf. Wel dat ze tijdens een Mis op deze wijze gezongen worden. Het zorgt namelijk voor nogal wat onrust, althans bij mij. Om verschillende redenen. Ten eerste ben ik überhaupt geen voorstander van het zingen van bijzondere/ingewikkelde composities tijdens de Mis. De vaste gezangen zijn juist een moment tijdens de Mis dat het volk actief kan participeren. Dat help je op deze manier nogal om zeep. Veelal zijn het daarbij over het algemeen uitgebreide composities, met een lading aan herhalingen per gezang. Dit kan nogal wat van je concentratie vergen als je dit niet gewend bent.

Maar dit stoort me nog niet eens het meeste. Ons gewone koor zingt ook met enige regelmatig wat ingewikkeldere composities waar bovenstaande ook voor geldt. Wat mij opvalt is dat vaak het ritme van de Mis door zo’n gastkoor eruit gehaald wordt. Het gastkoor kent vaak alleen de paar vaste gezangen, maar tussenzangen, evangelie-acclamatie, antwoord bij voorbeden en het Onze Vader kunnen ze vaak niet gewoon zingen. Aangezien we als parochie gewend zijn dat het koor dit inzet, levert dit vaak een stilte gevolgd door een aarzelende start op. Of het gastkoor weet niet precies waar in de Mis ze het een of het ander moeten zingen, waardoor dit door de priester aangekondigd moet worden. Aankondigingen als deze tijdens de Mis zouden overbodig moeten zijn. Het wordt er net een show van: “het koor gaat nu dat en dat zingen”. Ja, en bedankt.

En als klap op de vuurpijl bedankt de priester het gastkoor tijdens de mededelingen, dus vóór de zegen en einde van de Mis, voor hun prachtige zang. Gevolg? Applaus. Nee mensen, geen applaus tijdens de Mis.

Het koor van vanochtend zong prachtig. Geen katgejankuithalen ditmaal, wat ik erg prettig vond. Voor wie geïnteresseerd is: het kwam uit een mis van P. Cornelius. Nog nooit van gehoord, weer wat wijzer geworden. Maar doe mij maar gewoon de vaste gezangen in Nederlands of Gregoriaans dat het volk ook mee kan zingen, door een koor dat ook de andere delen van de Mis kan zingen en de Mis gewoon doorloopt en iedereen zijn hoofd bij God kan houden. De bijzondere composities kan je prima tijdens concert of desnoods op CD beluisteren, zoals ik bij de Misa Criolla doe.

Read Full Post »

Met gisteren Witte Donderdag is het Paastriduum weer van start gegaan. Elke dag een ander aspect om bii stik te staan, elk moment heeft zijn eigen karakter,  zowel inhoudelijk als qua vorm. Eerder dacht ik dat ik voorkeuren had voor de ene of andere viering.Inmiddels besef ik dat het, mijn inziens, sinaasappels met chocola vergelijken is: beide  zijn lekker,  beide  gezond (in ieder geval, als je bij laatstgenoemde pure chocolade neemt), maar van wezenlijk ander aspect en derhalve niet te vergelijken.

Het begint feestelijk. Bij de Mis op Witte Donderdag herdenken we het Laatste Avondmaal, en daarmee instelling van zowel Echaristie als Priesterschap. Maar reeds bij het Gloria komt er ook een droefheid bij: alle bellen en klokken worden gedurende het gehele Gloria geluid,  om daarna te zwijgen tot het Gloria van de Paaswake op zaterdagavond. Een emotioneel kippenvelmoment. Zelden hou ik het droog. De Mis heeft vervolgens een open eind: geen zegen en wegzending, maar wegdragen van Het Allerheiligste Sacrament (Christus zelf) naar het rustaltaar. Gevolgd door het kaal maken van het hoofdaltaar. Het is duister.  Verlaten. Droefheid komt in de plaats van vreugde.

Die droefheid zet zich op Goede Vrijdag voort. Geen bellen maar ratels. Geen orgels.  Een sobere herdenking. Het Kruis en Christus’ dood staan centraal. We horen de droefheid,  we lezen het Lijdensverhaal en bidden voor Kerk en wereld. Dan een moment waar ik zelf echt naar toe heb moeten groeien in de loop van de jaren: kruisverering. Het Kruis waaraan Christus heeft gehangen wordt aanbeden (met een streel, een kus,  soms met bloemen). Onze Redding.  Zonder Goede Vrijdag geen Pasen.
Naast deze liturgische viering is er vaak ook nog de mogelijkheid om de Kruisweg te bidden. Om de lijdensweg die Christus afgelegd heeft op een bijzondere manier te overdenken.

En dan wordt het stil.  De hele zaterdag is stil.  Als we in de avond de kerk in komen voor de Paaswake is het stil en donker. En toch voel je de hoop er al doorheen. Het licht wordt  binnengedragen,  symbool voor het Ware Licht: Christus. We horen over onze geschiedenis (de bevrijding uit Egypte) en de opgang naar de Opstanding. De lichten gaan weer aan. Christus is verrezen. Vreugde vervangt de droefenis.

Vervolgens gaan op de Paasochte d alle registers open, althans bij ons in de kathedraal.  Volop vreugde, het mooiste gezang,  alleluia’s te over. Een mooier hoogtepunt kan er niet zijn.

Zo heeft van Witte Donderdag tot Paasochtend alles zijn eigen aspect. Het een kan niet los zijn van het ander. Vergelijken is vrijwel onmogelijk. Ik kijk er dan ook elk jaar weer naar uit alle aspecten mee te maken, mee te beleven.  De schoonheid en diepgang raken telkens weer.

Read Full Post »

Older Posts »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.