Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

Een paar activiteiten die bij mij op Facebook voorbij gekomen zijn en mogelijk nog in iemands agenda passen. Katholiek Nederland is er heel goed in om alles tegelijkertijd te organiseren, dus betekent het óf aan bilocatie (of meer) gaan doen óf een keuze maken. Helaas.

Vrijdag 19 t/m zondag 21 mei:
Katholiek gezinsweekend in Helvoirt. Vorig jaar ons erg goed bevallen, ook al was onze jongste nog geen jaar.
http://www.katholiekegezinnen.nl/

Zaterdag 20 mei:
Jaarlijkse Mariaprocessie in Warfhuizen. Altijd zeer devoot en de moeite waard.
http://www.rkactiviteiten.nl/index.php?id=32658&title=Bedevaart__Mariaprocessie_OLV_van_Warfhuizen

Zaterdag 20 mei:
Dag voor katholieke werkers in de gezondheidszorg in Hilversum, georganiseerd door het inmiddels officiële Netwerk Katholieke Zorgprofessionals Nederland. Zeer aanbevelenswaardig om naar toe te gaan als katholieke zorgprofessional (van arts tot verpleegkundige, medewerker in thuiszorg tot directeur van zorginstellingen).
http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=132

Zaterdag 20 mei:
Dag voor het Leven nabij Nijmegen, georganiseerd door Stirezo. Ik heb begrepen dat kinderen gewoon mee kunnen: in een aangrenzend zaaltje kunnen ze spelen en kunnen ouders meeluisteren. En er zijn kamers beschikbaar waar de kleintjes kunnen slapen binnen babyfoonbereik. 

Vrijdag 26 t/m 27/28 mei:
Gezinsretraite in Sittard: http://www.rkactiviteiten.nl/index.php?id=32401&title=Gezinsretraite_a_Christane_Nederpelt_amp_gezin

Voor nog veel meer activiteiten: http://www.rkactiviteiten.nl/

Read Full Post »

Alleluia, een verboden woord in de vastentijd. Ik heb iemand wel eens horen zeggen: last van de Franse ziekte aan het begin van de vastentijd (er halverwege het woord achter komen dat je het niet moet zeggen en dan abrupt ophouden).

En als Pasen dan aangebroken is. Ja, dan mag het ook los. Alleluia hier en Alleluia daar (ik raad ten zeerste aan om de Completen deze dagen te gaan bidden).

Maar waar ik toch het meeste naar uit kijk…het heerlijk uit volle borst kunnen zingen van het Regina Caeli.

Read Full Post »

Inmiddels wonen we een maandje in het katholieke Brabant. Waar we in Groningen kerkten in dé parochie van de Stad, en daar in de loop van de jaren aardig wat opgebouwd hadden aan contacten, is het hier zoeken naar een parochie. Zoeken naar een parochie die bij ons past: waar de liturgie goed is, maar er ook ruimte is voor contacten en activiteiten daar om heen.

Aangezien de parochie het dichtste bij én geen crèche en kinderwoorddienst heeft, én pas sinds 2 weken weer een eigen pastoor met een zeer rommelige afgelopen maanden tot jaren hieraan vooraf, zijn we eerst verder gaan kijken. Op aswoensdag in de noordelijke parochie van de stad gekerkt. Waar de liturgie op zich goed was, maar de hoofdkerk gewoon niet eens knielbanken had. Zou geen crèche af en toe nog acceptabel zijn (kinderen horen er nu eenmaal ook gewoon bij, het is echter niet altijd even goed voor je eigen devotie en die van de mede-kerkgangers), niet fatsoenlijk kunnen knielen voor Onze Lieve Heer is toch wel een beetje een afknapper.

En zo kwamen we terecht in de zuidelijke parochie van de stad. Grote parochie, meerdere kerken. Met in de hoofdkerk wekelijks crèche en kinderwoorddienst en veel gezinnen aanwezig. De Mis was goed, al is het wel even schakelen tussen de pastoor die er graag wat tempo in houdt (Groningen) en deze priester. Wel wat kleine dingen om aan te wennen (het houdt qua kerkgebouw en liturgie een beetje het midden tussen wat we in onze thuisthuisparochie in Sneek en de oude thuisparochie in Groningen gewend zijn), maar zeker waardig om een nieuwe thuisparochie te worden. Tel daarbij op dat we ontzettend welkom geheten zijn door de andere gezinnen, en ze ook regelmatig een gezinsmiddag hebben, en het lijkt erg positief.

Echter. Via de Facebook-groep van katholieke mama’s (hoera voor social-media), was er begin februari al een bericht dat er een opstart werd gemaakt met een wekelijks Tridentijnse Mis voor gezinnen. Op iets meer dan een half uurtje rijden. Dat is toch wel de moeite waard. Maar zoals met alle dingen in opstart, en zeker met zoiets kerkpolitiek gevoeligs en praktische uitdaging als een Tridentijnse Mis, was dit nog niet elke week, en ook niet elke week op dezelfde tijd. Maar het is dan toch echt gelukt vandaag. En wat ben ik blij dat we gegaan zijn. Het was niet druk, maar toch wel een mooi aantal gezinnen met allemaal jonge kinderen (onder de 7 jaar). Kinderen die heen en weer liepen en ouders die af en toe met een kind de deur uitglipten konden niet voorkomen dat het een mooie devote Mis was. Zo ontzettend fijn om met mensen te zijn die ook een stuk traditie zoeken én dat aan hun kinderen door wil geven. Net als bij de parochie in stad-zuid, zijn we wat langer na blijven zitten. Investeren in de contacten vinden we op dit moment extra belangrijk. Ik begrijp dat een en ander nog erg zoekend is qua vast tijdstip en locatie, en naar meer priesters om voor een goede stabiliteit te zorgen. Wat zou het mooi zijn als het zou lukken. Wat zou het mooi zijn als dit kon groeien, zowel in aantal mensen dat komt als in een diepgeworteld en liefdevol geloof.

Waar we volgende week kerken, we moeten het nog maar even zien. Wat mij betreft gaan we in ieder geval proberen de gezinsmissen in de gewone parochie te vermijden (hoewel het hier anders gaat, is het qua te-doen-baarheid redelijk vergelijkbaar met Groningen), maar op een of andere manier een middenweg proberen te vinden tussen de beide parochies. Een thuis lijken we in ieder geval te gaan vinden, zolang we ons zelf maar de tijd en rust gunnen. In Groningen heeft het immers ook meerdere jaren geduurd voor we daar goed geworteld waren.

Read Full Post »

  1. Na lange, lange tijd, ga ik weer eens wat langere afstanden alleen afleggen. Even los van het studiereisje naar Portugal dan. Vorige week “even” een retourtje Maastricht met de trein. Heerlijk in de trein, maar wat een pokke-end zeg. Morgen via Nijmegen met een van beste vriendinnen naar Night of the Proms in Rotterdam, en weer terug natuurlijk. En aanstaande dinsdag een retourtje Eindhoven. Toch is het ook wel fijn dat dat weer mogelijk is. Stiekem voelt het namelijk best fijn er even alleen op uit te zijn. Als ik mijn schatje dan ook zo snel mogelijk maar weer zie. En tussendoor heel veel updates (liefst met foto’s) krijg over hoe het gaat.
  2. Naast Ma-i-a (inmiddels alle beelden in de kerk), is er nu nog een heerlijk woordje bijgekomen. We gaan eten en dondersteentje zegt: bi-bi. En klapt haar handjes op elkaar. Zo ook na het eten en voor het slapen gaan. Naast dat ik enorm trots ben, vind ik het vooral enorm mega-schattig als ze het doet.
  3. Doordeweekse Missen in Groningen zelf lukt ook op mijn vrije dag meestal niet gezien het tijdstip. Gelukkig heb ik beschikking over een auto en is er in een prachtige kluiskapel zo’n half uur rijden van ons vandaan op een perfect tijdstip in de ochtend een Mis in buitengewone vorm. Hoe mooi kan je het hebben. Dondersteentje mee, en hoppa. Momenteel zijn de rozenkranzen (glow in the dark rozenkransen, *grinnik*) enorm populair bij haar. En bi-bi, vooral luid en duidelijk in de stilte. Ahum.
  4. Koekjes, wie houdt er niet van. Omdat meisje een tijdje niet zo’n zin in fruit had, besloot ik om gezonde koekjes te proberen te bakken. Dat bleek makkelijker dan gedacht: banaan – havermout – rozijn/pruim koekjes. Heerlijk lekker en heerlijk gezond. Denk ik. Dondersteentje eet er graag van. En mama stiekem ook.
  5. Van een kennis heb ik een hele mooie rok gekregen: zwart met allemaal stijlvolle bloemen. En het mooiste: aan de touwtjes elk een kruisje en tussen de bloemetjes door Vive Maria. Naar het merk. Ideaal voor katholieke vrouwtjes.
  6. Bij de dag van Katholieke Werkers in de Gezondheidszorg op 22 oktober j.l. heb ik na de Mis ook even een kijkje kunnen nemen in ik geloof de St. Vituskerk (Hilversum). Mooie kerk, mooi klassiek. Vreemde gewaarwording om een gewone parochiekerk te zien die groter is dan de kathedrale kerk waar je wekelijks komt.
  7. Manlief: “Wat ik je de hele dag al wil zeggen maar elke keer vergeet: meisje is vandaag 500 dagen oud. En aanstaande dinsdag zijn we 3,5 jaar getrouwd.” Het is maar dat u het weet.

Read Full Post »

*Stuiterstuiter* “Ma-i-a”. *Wijst naar Maria-beeld*. “Wil jij even naar Maria toe. Kom, dan gaan we daarheen. Mama moet je tillen? Ok, kom maar.” De jassen en mijn handtas laat ik in de bank. De luiertas doe ik om. Met mijn kleine meid op de arm loop ik naar het Maria-beeld dat aan de rechter kan bij de communiebanken staat (het was nog oktober). Enthousiast roept ze “Ma-i-a” en “baby”. Ze kijkt naar de kaarsjes die aangestoken zijn. Lang duurt alles niet, na een paar seconden vindt ze het wel weer best en lopen we naar de crèche.

Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer we onze dondersteen bij de crèche achter laten, we na het “dagdag”- zeggen echt gewoon weg moeten gaan. Ze huilt (lees: krijst) dan een paar minuten, en gaat dan meestal spelen met de andere kindjes. Wanneer ik de kerk binnenkom is de Mis al bij het Kyrie. Ik doe nog in stilte een schuldbelijdenis en sluit me dan bij de rest van de congregatie aan. Helemaal rustig zit ik niet, elke keer dat een deur opengaat kijk ik om om te zien of niet een van de crèche-mama’s eraan komt om ons uit de bank te plukken omdat ze alleen maar aan het huilen is. Maar gelukkig, het gaat goed. Ik kan het grootste gedeelte van de Mis enigszins volgen, en kom soms zowaar nog echt aan bidden toe. Vlak voor de communie glip ik de kerk uit en ga ik naar boven. Wat zal ik aantreffen. Ik doe de deur open en zoek. Ze blijkt heerlijk aan het spelen met de andere kindjes. Het duurt even voor ze me door heeft. “Mama”, zegt ze ineens, en ze komt met uitgestrekte armpjes naar me toe. De crèche mama’s geven aan dat ze af en toe even gehuild heeft, maar dat het al snel goed ging.

Met mijn blije dondersteen op de arm ga ik weer de kerk in. Ik wacht even tot de laatste banken aan de beurt zijn en sluit dan aan. Net als eigenlijk altijd in de rij van de priester. Als we vooraan zijn pak ik haar anders zo grijpgrage handjes uit voorzorg vast. Ik maak eerst een buiging en ontvang dan Onze Lieve Heer op de tong. Ons meisje krijgt de zegen. En dan weer naar onze plaats. Zitten, staan, loop, zitten, klim, glij uit, lach, sta, zit. “Hap, hap”. Oh, koekje. Ik pak de luiertas en pak er een koekje uit. Ook het bekertje drinken en een boekje. Voor even is ze rustig. Maar dan moet ik haar weer optillen, waarbij ze op de bank gaat staan, kijkend naar de mensen achter ons. “Da-da”. Gelukkig vinden de meeste mensen haar een dotje, dat scheelt, denk ik maar. “Laat ons bidden”. Oh, tijd om te staan. Meisje optillen, die alle kanten uit spartelt. Goed, dan zetten we haar weer neer.

Na de zegen mogen de kinderen naar voren komen om bij het Maria-beeld te staan om zo samen een tientje van de rozenkrans voor te bidden (het is immers nog steeds oktober). Meisje loopt de bank uit, enthousiast achter de andere kindjes aan. Papa er op af en gaat er met haar staan. Voor een minuutje gaat het goed. Dan merkt ze mij op. “MAMA”, en loopt weer mijn kant op. Papa er weer snel achteraan. Ik moet toch stiekem lachen. Wat een heerlijke dondersteen is het ook.

 

1 november. Allerheiligen. Na een weekend met kleindochter heeft mijn vader last van ontwenningsverschijnselen. Hij besluit even langs te komen. Afgestemd dat hij hier op tijd is. Hij gaat even heerlijk opa-kleindochtertijd hebben. Met enige spanning laat ik onze kleine meid bij opa achter. Zal dat wel goed gaan? Manlief en ik fietsen naar de Mis. Hoe raar en heerlijk tegelijk om dit weer eens met z’n tweetjes te doen. Manlief hoeft niet te dienen, wat betekent dat we echt even samen in de Mis kunnen zitten. Mijn telefoon hou ik aan, voor het geval mijn vader belt.

Tijdens de offerande fluistert manlief “ja vader zal echt niet bellen hoor, al staat het huis in de fik”. Ja, daar had hij wel gelijk in. Maar toch zit die onrust er. Desondanks me toch een beetje echt open kunnen stellen voor God. Weer mogen ervaren deel uit te maken van een groot mysterie, en tegelijkertijd van één grote familie: de strijdende, lijdende en triomferende kerk. Even ervaren weer in de traditie te staan. Het verlangen naar meer, naar weer een onderdompeling en vuur om te leven zoals Hij het wil kwam weer naar boven. Ook een verlangen naar een liturgie om uit gevoed te worden, meer nog dan anders. Om mijn kinderen óók op te laten groeien met de traditionele ritus, naast de gewone ritus zoals we die elke zondag beleven.

Thuisgekomen bleek alles enorm goed verlopen te zijn. Behalve dat ons meisje weinig wilde eten en matig wilde drinken. Opa en kleindochter hebben een heerlijke tijd gehad. Manlief had (uiteraard) gelijk gehad dat mijn vader toch niet zou bellen. Gelukkig en dankbaar zwaaide ik begin van de middag mijn vader weer uit. Dochterlief ging kort daarop slapen. Om vervolgen in de middag met dikke koorts wakker te worden en als een ziek vogeltje tegen me aan de bank te liggen. Het had zo moeten zijn.

Read Full Post »

Gewoon genade. Dat was deze mooie maandagavond van Maria Tenhemelopneming. Na een drukke dag kon ik op tijd naar huis komen om naar de Mis om 19u in Warfhuizen te gaan (onze eigen parochie heeft op deze dag alleen een Mis om 11u). Haasten, haasten, irritaties en boosheid naar mijn man. Gestrest in de auto. Bijzondere automobilist voor ons. Te laat aangekomen. Aargh. Van die gedachten dat hij toch eens zijn hersenen zou moeten gebruiken en dat het fijn zou zijn als Onze Lieve Heer hem dat eens duidelijk zou maken. Afijn, niet echt een ideale gemoedstoestand om bij de Mis te zitten.

Maar het moment dat ik over de drempel van de Kluis van Onze Lieve Vrouwe in Warfhuizen liep, was de boosheid weg. De irritatie en het verdriet weg. En was er alleen vreugde en dankbaarheid. Werkelijk een prachtige, ingetogen Mis gehad. In de Buitengewone vorm van de Romeinse Ritus nog wel. Prachtig blauw gewaad van de Pater (Beiers privilege), mooi gezang, echt heel devoot. Voor mijn kleine meid die ook mee was omdat ik haar nou eenmaal niet alleen thuis kon laten was het een beetje aan de late kant. Maar oh wat heeft ze zich goed gehouden. Sterker nog, ze is zelden zo lief geweest in de Mis. Wat heen en weer geloop, wat gebrabbel, maar over het algemeen enorm vrolijk en lief aanwezig. De bellen die gerinkeld werden op de vaste momenten in de Mis hadden helemaal haar aandacht. En het lege melkpak natuurlijk, want dat is superspeelgoed.

De terugweg was een stuk fijner dan de heenweg. Mooie lichte lucht, ritje door het platteland van Groningen.Elly en Rikkert op de achtergrond. En bij thuiskomst nog even heerlijk knuffelen met dochterlief. Na het live zien van het winnen van de gouden medaille van Sanne Wevers haar op bed gebracht. Haar lieve lijfje tegen me aan. Heerlijk warm, heerlijk lief. En zometeen komt manlief thuis. Die ga ik ook maar eens even goed platknuffelen.

Read Full Post »

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Read Full Post »

Older Posts »