Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

Lege kerkbanken, krimpende inkomsten, parochiefusies en sluitende kerken. In de meeste bisdommen behoort dit tot de orde van de dag. Een proces dat al jaren en jaren gaande is, en wat voorlopig nog niet lijkt te stoppen. In verhouding met tientallen jaren geleden komen er steeds minder mensen naar de kerk. Niet alleen betekent dit minder opbrengsten, ook al het werk dat bij het reilen en zeilen van een parochie komt kijken moet door steeds minder mensen gedaan worden.

Parochie- en bisdombesturen hebben in deze situatie tot ondankbare taak te zorgen dat de kerk levend en toekomstbestendig blijft danwel weer wordt. Met vele parochies die er financieel zeer slecht voor staan en de voorspelde verdere afname van kerkbezoek bij nu veelal grijze hoofden in de kerk, is het niet verwonderlijk dat er pijnlijke, maar noodzakelijke, keuzes gemaakt moeten worden. Bij veel gelovigen roept dit weerstand op: “hun” kerken worden met sluiting bedreigd, of blijven nog wel open, maar de mensen moeten verder reizen om naar de Mis te gaan zodat er nog sprake kan zijn van een parochiegemeenschap (met vijf mensen in de kerk zitten op zondags is wellicht heel devoot, maar mist toch ook het gemeenschapsaspect). Regelmatig hoor je dan ook geklaag op de besturen: die zouden maar beslissen over de hoofden van de mensen, geen gevoel hebben, sektarisch zijn, en zo kunnen er nog wel meer voorbeelden gevonden worden van wat men er zoal van vindt. In plaats van te klagen, kunnen we echter ook stil gaan staan bij onze “schuld” in deze en wat wij, als gewone gelovigen, wél kunnen doen voor de kerk, hoe we positief bij kunnen dragen.

Financiële bijdrage
Net als bij veel dingen buiten de kerk om, kost de kerk ook geld. Geld voor het onderhoud van de kerkgebouwen, geld voor benodigdheden tijdens de Mis, geld voor bloemstukken, geld voor de koffie en thee na afloop van de Mis, maar ook geld om de energierekening van te betalen, een kostenpost die nogal eens over het hoofd wordt gezien maar die aanzienlijk is. Een parochie zelf heeft vaak maar een beperkt eigen vermogen, en is elk jaar weer afhankelijk van de giften van de gelovigen. Als die geen geld geven, komt er ook niks binnen, en zal een parochie binnen afzienbare tijd een faillissement tegemoet zien.

Als wij de kerk ook maar enigszins belangrijk vinden, dan zorgen we ervoor dat we haar ook financieel ondersteunen, ieder naar eigen kunnen. En dat mag best wat zijn. Een euro per week zal voor de meeste mensen niet bepaald een grote bijdrage zijn, het mag dus best wat meer, je mag het best voelen in je portemonnee. Aan eten, kleren en cadeautjes worden jaarlijkse honderden, zo niet duizenden euro’s uitgegeven, en voor de kerk kan er vervolgens slechts wat kleingeld af. Als je de kerk weinig waard vindt, sure, maar ga dan ook niet klagen wanneer de parochie niet kan voortbestaan.
De jaarlijkse actie Kerkbalans is inmiddels ook weer van start gegaan. Een goed moment om weer eens stil te staan bij hoe belangrijk de kerk eigenlijk voor ons is, wat de kerk ons waard is. En bedenk goed: misschien dat je het niet eens bent met alles wat er in de parochie gebeurt, misschien mag je de priester persoonlijk wat minder, of vind je zijn preken wat te hard of juist te soft..priesters en vrijwilligers zijn er altijd voor beperkte tijd. Een parochie moet generaties op generaties door blijven gaan.

Doorgeven van geloof
Een ander aspect is er eentje die in dit kader regelmatig vergeten wordt. Hoe vaak hoor je wel niet: er zitten zo weinig jongeren in de kerk, zo weinig gezinnen, hoe krijgen we dat toch weer goed. Een hele simpele eerste stap hierin, is het doorgeven van het geloof. Tientallen jaren geleden hebben generaties voor de mijne, waarschijnlijk vanuit oprecht goede bedoelingen, veel geloofszaken overboord gegooid, en hun kinderen weinig tot niets meegegeven over het geloof. En hetgeen dan vaak meegegeven werd, was slechts een slap aftreksel van wat het Katholieke geloof werkelijk is. Is het dan verwonderlijk dat de huidige generatie 20-30-40-ers zo weinig nog naar de kerk komt? Waarom zouden ze, ze weten immers niet wat het geloof uberhaupt inhoudt, laat staan dat het een rol speelt in hun leven. Onbekend maakt onbemind.

Aan de huidige gelovigen dus oh zo belangrijke taak om zich te verdiepen in wat hun geloof daadwerkelijk inhoudt, om het weer de belangrijke plaats in het leven te geven die dit levensbelangrijke aspect toebehoort. Om het vervolgens door te geven aan hun omgeving, met name aan de generaties na hun. Hoewel Onze Lieve Heer wel zo Zijn manieren heeft om mensen een duwtje in de goede richting te geven, is dit een wezenlijk onderdeel van het vitaal en toekomstbestendig houden van het katholieke geloof in ons land.

En nu…actie!
In reactie op alle uitdagingen en moeilijke beslissingen kunnen we dus twee sporen bewandelen: enerzijds klagen over alles en de kerk verder proberen zogenaamd “bij de tijd” te brengen, of we kunnen onze schouders er onder zetten: met de financiële middelen die we hebben naar draaglast bijdragen aan de huidige en toekomstige kerk en met tijd, energie, vertrouwen en hoop het geloof weer nieuw leven inblazen, door de schoonheid van de Kerk te ontdekken en door te geven. Het lijkt me duidelijk welke optie de toekomst heeft.

Read Full Post »

Je bent katholiek, getrouwd en bij de huwelijkssluiting heb je beloofd kinderen uit Gods hand te aanvaarden. Het klinkt zo makkelijk, maar hoe doe je dat nou eigenlijk? Want ondertussen leef je wel in deze wereld, en heb je vaak een baan en studie, en wordt er van alle kanten aan je getrokken. Moet je dan maar gewoon seks hebben en hopen dat er niet 12 kinderen ter wereld komen waarvan je geen idee hebt waar je die moet laten en hoe je die moet voeden?

Misschien wel. Aan de overkant van de Grote Oceaan komen grote gezinnen nog regelmatig voor, en een tijd geleden ook hier in ons eigen landje nog wel. Elk kind is een geschenk van God, dus als je er voor kiest om gewoon maar te zien hoe het komt, valt daar zeker wat voor te zeggen. Velen echter in deze tijd proberen een weg te vinden in het hectische, carrièregerichte maatschappelijk leven en een gelukkig katholiek gezin, op een manier die ook in overeenstemming is met de Katholieke Leer.

Gebruik maken van de vrouwelijke cyclus
Maar euhm, hoe doe je dat dan wanneer zaken als een condoom en de pil niet toegestaan zijn? Gelukkig heeft Onze Lieve Heer de vrouw slecht enkele dagen per maand vruchtbaar gemaakt, waardoor je daar met enige uitleg handig gebruik van kunt maken. Er zijn inmiddels enkele methodes ontwikkeld met voldoende wetenschappelijke onderbouwing, waarmee je de natuurlijke cyclus van de vrouw kunt observeren en dus ook een inschatting kunt maken van de vruchtbare dagen. Al naargelang de aanwezige kinderwens op dat moment kan je dan besluiten om wel of geen seks te hebben op die dagen. Op deze wijze houd je de natuurlijke samenhang tussen seks en voortplanting.

Natuurlijk versus kunstmatig
Bij het horen en lezen van bovenstaande uitleg zullen velen zich de vraag stellen wat dan het verschil is. Immers, als je geen kinderen wilt, wat maakt het dan uit of je dat op een kunstmatige of op een natuurlijke manier bereikt, het resultaat is immers hetzelfde? Hoewel dit een van de bezwaren is om gezinsplanning in het geheel af te wijzen, gaat de vergelijking toch mank. Immers, bij kunstmatige anticonceptie koppel je seks en voortplanting heel los: de vruchtbaarheid van (een van) beide partners haal je weg, en dus kan je seks hebben op elk moment dat je wilt. Bij de natuurlijke wijze besef je maar al te goed dat er een samenhang is, en dus besluit je al naar gelang de kinderwens op de vruchtbare dagen wel of geen seks te hebben.

In het geheel geen gezinsplanning?
Tegenover de huidige maatschappelijke instelling van ‘in principe elke vrouw aan de anticonceptie met max 2 kinderen per gezin,’ staat ook het idee van de natuurlijk zijn gang laten gaan en geheel geen gezinsplanning, ook geen natuurlijke. De reden is dat je als mens hieraan niet te veel moet willen sleutelen, en ook als je gebruik maakt van de vrouwelijke cyclus zoals gegeven, probeer je de natuur naar je eigen hand te zetten. Aangezien elk kind een geschenk van God is, zou je het derhalve ook in zijn hand moeten leggen.

Een afweging
Persoonlijk vraag ik mij af of zoveel mogelijk kinderen krijgen als biologisch mogelijk is altijd Gods idee met een echtpaar is. Let wel, ik zeg niet dat het een verkeerde instelling is, maar ik denk dat er met deze instelling voor velen te simplistisch is, ook al zouden ze graag willen. Als echtpaar heb je namelijk ook iets wat de Kerk noemt “verantwoord ouderschap”. Dat houdt in dat je beseft dat je als ouders wanneer je kinderen hebt, je daar ook verantwoordelijk bent, voor hun gehele welzijn. Vele katholieken zijn daarbij ook kinderen van deze tijd: redelijk vrij opgevoed en niet zelden later pas eigenlijk tot geloof gekomen. Hoewel ze daarbij vaak hun best doen de Leer van de Kerk te volgen en daar ook achter staan, blijft een stuk van die vrijere opvoeding deel van hen. Neem daarbij ook nog de verschillende persoonlijkheden en achtergronden en je kunt je voorstellen dat ieder zo z’n eigen strubbelingen heeft bij het vormgeven van een gezin.

Eigen ervaring
Wie mij af en toe spreekt en een beetje kent, weet dat ik eigenlijk al vrij snel nadat ik getrouwd was een kindje wilde hebben. In een huwelijk heb je echter altijd met twee mensen te maken. Omdat mijn man en ik allebei een ander karakter hebben en ook zeer andere achtergrond ten aanzien van gezin, veiligheid en hechting, had dit wel wat voeten in de aarde. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om hem de tijd te geven en dus om te wachten. Kunstmatig was absoluut geen optie, en dus zijn we via onze pastoor in contact gekomen met de Fertility Care docente die bij eveneens bij ons in de parochie zit. Van haar hebben we geleerd op welke manier we mijn cyclus konden observeren en welke keuzes we van dag tot dag hierin konden maken. Dit had een grotere impact op ons huwelijk dan we denk ik beseften: we moesten frequent praten over wat we wilden met de observaties en andere vormen van intimiteit zoeken op dagen dat ik vruchtbaar zou kunnen zijn. In de loop van de tijd begon ik naar hem toe te groeien met het idee nog even te wachten, en hij naar het idee van een gezin. Maar altijd zijn we open blijven staan voor een kindje, en in de loop van de tijd werden we wat minder streng met het goed toepassen van de observaties. Onze Lieve Heer lijkt hier vervolgens dankbaar gebruik van gemaakt te hebben, waardoor we inmiddels de eerste babyspullen en positiekleding in huis hebben.

Tot slot
Als katholiek heb je een bepaalde kijk op het leven, en daarmee ook op seksualiteit en voortplanting. Onze Lieve Heer heeft ons de opdracht gegeven vruchtbaar en talrijk te zijn, maar ook om goede ouders voor onze kinderen te zijn. Als katholiek echtpaar is open staan voor leven essentieel. In de praktijk van alledag met de hectiek en seculiere invloeden is het vaak zoeken naar een juiste weg om dit vorm te geven. Er zijn mogelijkheden, maar denk goed na over de reden waarom je het doet en blijf je altijd afvragen wat God van je wil hiermee. Geef Hem de kans om Zijn plan met jullie duidelijk te maken. En vergeet niet om, wanneer je naar anderen kijkt, niet direct te oordelen over hun manier, maar om te beseffen dat eenieder zijn eigen weg en achtergrond heeft.

Read Full Post »

“Dit boek mag je wel lenen. Maar alleen voor de plaatjes.” Met deze woorden kreeg ik het boek ‘Het Rijke Roomse Leven’ van Jack Botermans/Wim van Grinsven te leen. De buitenkant is al prachtig: mooi roze met allerlei afbeeldingen waar een katholiek van begint te kwijlen.

De omslag - welke katholiek gaat hier nu niet van kwijlen.

De omslag – welke katholiek gaat hier nu niet van kwijlen.

Nieuwsgierig (lees: eigenwijs) als ik was heb ik me niet aan de bijgevoegde waarschuwing gehouden. De foto’s en plaatjes zijn inderdaad prachtig, en op elke bladzijde staat een stuk uit de catechismus en soms ook mooie gebeden.

Voorbeeld van een van de mooie kindergebeden die afgedrukt staan.

Voorbeeld van een van de mooie kindergebeden die afgedrukt staan.

Het overgrote deel van de tekst is echter doorspekt van een stuk sarcasme en wrok. Alles was slecht en alleen uiterlijk, waarbij er soms ook echt daadwerkelijk feitelijke zaken verkeerd opgeschreven worden. Nu weet en snap ik dat er veel mensen zijn, vooral van generaties voor de mijne, die negatieve ervaringen hebben met de kerk, vooral zoals die zich naar buiten toe presenteerde. Maar de lelijkheid van de woorden en de schoonheid van de afbeeldingen bijten elkaar enorm, en dat is zonde voor een boek dat zo mooi had kunnen zijn.

Duidelijk een stuk tekst waar degene die mij het boek gaf me voor waarschuwde.

Duidelijk een stuk tekst waar degene die mij het boek gaf me voor waarschuwde.

Dus mochten mensen het ook eens van mij willen lenen (inmiddels heb ik het al geschenk gekregen), dan zal ik dezelfde waarschuwing meegeven: “dit boek mag je wel lenen. Maar alleen voor de plaatsjes.”

Copyright: Uitgeverij Terra Lannoo B.V. 2007.

Read Full Post »

Reeds enkele weken wordt er wereldwijd bericht over gruwelijkheden in Irak die begaan worden door ISIS. Christenen, maar ook alle andersgelovigen, worden voor de keus gezet zich tot de islam te bekeren of te sterven. Ze vluchtten massaal, hun geloof verzaken ze niet. Huizen van christenen worden door leden van de ISIS gemarkeerd met de Arabische letter N, Nazarener. Wie niet vlucht en zich niet bekeerd wordt onthoofd, verkracht, opgehangen en wat er verder nog maar in de duistere hoeken van het menselijk brein zit. Inmiddels lijken ook de Nederlandse media uit hun zomerslaap te ontwaken en beginnen deze berichten zich ook hier te verspreiden. Weliswaar ligt de nadruk met name op de andere minderheidsgroeperingen, over de massale vervolging van de christenen wordt veelal nog gezwegen. Maar in ieder geval lijkt er inmiddels aandacht voor. De meeste politieke partijen in ons land blijven helaas nog graag ontkennen dat er sprake is van systematische vervolging.

Vele christenen over de gehele wereld verenigen zich in gebed. In Enschede vond recent een stille toch plaats om aandacht te vragen voor het lot van de vervolgde christenen. Op Twitter en Facebook hebben velen hun profielfoto vervangen door een afbeelding van de Arabische letter N, in solidariteit met onze medebroeders- en zusters in Christus. Ook de Kluiskerk van Onze Lieve van de Besloten Tuin in Warfhuizen had vanmiddag een moment van gebed hiervoor. Tijdens het Sacramentslof werd, op speciale voorspraak van de Heilige Philomena – martelares uit de Romeinse tijd -, gebeden voor de vervolgde christenen, en andere minderheden, in Syrië en Irak. Een kleine groep mensen, het was een vrij last-minute idee om dit te doen, maar een intiem, goed en mooi moment, zoals eigenlijk altijd het geval is bij dergelijke gebedsmomenten in de Kluis. Er werd gezongen (of althans, mijn man en ik probeerden mee te zingen met de kluisbroeder, maar aan diens niveau is moeilijk te tippen) en gebeden, en in een overweging bracht de Broeder het leed dichter naar ons hart toe, spoorde hij ons aan om te blijven bidden, ook aandacht te blijven vragen voor deze vervolging. Het zijn onze medebroeders- en zusters, nota bene in de regio waar het christendom ontstaan is.

Nun - de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als  christenen.

Nun – de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als christenen.

 

Aan het einde van het Lof was er nog gelegenheid om de reliek van de Heilige Philomena te vereren. Een heilige die zich na een eerste suggestie om tot haar te bidden (suggestie van dezelfde kluisbroeder overigens), een plekje in mijn hart heeft weten te veroveren, en me nu stiekem erg dierbaar is. Haar reliek te mogen kussen was dan ook een prachtig geschenk.

Thuisgekomen bereikt mij via Twitter het bericht dat een priesterstudent in Utrecht die een T-shirt droeg met daarop de arabische letter N bespuugd is met de bedreiging: we gaan jullie allemaal vermoorden, jullie zullen van de aarde verdwijnen. Ineens was het niet meer een ver-van-mijn-bed-show, maar iets wat in onze eigen steden gebeurt. Gebed en uitkomen voor het geloof en voor onze vervolgde broeders en zusters is hard nodig. Hier in dit huis werd al gebeden, maar zal vanaf nu (hopelijk) met meer aandacht en hart gedaan worden.

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin - een Moeder van Smarten - stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin – een Moeder van Smarten – stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Read Full Post »

Gerechtvaardigd worden door geloof of gerechtvaardigd worden door daden. Deze twee zaken worden nogal eens tegenover elkaar gezet. Tegenover elkaar, als protestant (sola fide) en katholiek, waarbij die eerste het laatste nogal slecht vinden. De gedachte dat je door maar goed te doen ook al geloven ze niet, wel in de hemel zouden komen.

Net als bij veel andere dingen wordt hier nogal eens een tegenstelling gemaakt die er eigenlijk niet is. Is het dan makkelijk? Ja en nee. Door de hele Bijbel en ook in de Traditie is geloof het uitgangspunt, of beter, de genade van God het uitgangspunt. Alleen door die genade kan je gerechtvaardigd, gered worden. Deze genade is een geschenk, en kan je niet verdienen. Echter, als je deze genade hebt ontvangen, wordt wel van je verwacht dat je er ook iets mee dóet. Het is niet de bedoeling dat je zodra je deze genade hebt ontvangen kan zeggen “Heer, heer”, en dan in je luie stoel achterover gaat zitten en er verder niks mee doen.

Je moet dus iets doen met die genade. Wat je daarmee moet doen kan op duizend-en-een manieren, daar is de Bijbel, vooral het nieuwe testament, over volgeschreven. Wat voor jou de weg is om iets te doen met die genade, met het geloof, kan heel individueel bepaald zijn. Maar dat je er iets mee moet doen is duidelijk. Rechtvaardiging krijg je niet door je daden, dat krijg je alleen door genade. Maar als je vervolgens niks doet met die genade, word je alsnog niet gerechtvaardigd.

Het is de kunst hierbij om niet door te schieten in het dóen. Dat je alleen maar bezig bent zonder stil te staan, bang dat je door iets te vergeten te doen in ongenade valt. Dat je vergeet om bij God te zijn, dankbaar te zijn, en ook die genade telkens weer te ontvangen. Ora et labora, bid en werk. Beiden in juiste hoeveelheid.

Read Full Post »

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

Read Full Post »

“Omdat heel ons leven aan God toebehoort, moeten wij één dag van de week op een bijzondere manier aam Hem toewijden. God gebiedt: “Wees gedachtig dat gij de dag des Heren heiligt.”

“De dag des Heren vieren wij met grote eerbied en plechtigheid, omdat op die dag de Verlosser als een stralende zon uit de dood is verrezen nadat Hij de duisternis van de hel had verdreven; deze dag wordt zondag genoemd, omdat Christus, de opgaande zon der gerechtigheid, hem verlicht” (Ambrosius).

Op een zondag is Christus onze Heer glorievol van de doden verrezen; op een zondag heeft Hij Zijn Heilige Geest gezonden. Daarom vieren de christenen sinds de dagen van de apostelen de zondag, niet de sabbath zoals de Joden. De zondag herinnert ons aan de nieuwe schepping die met de verrijzenis van Christus begonnen is. Hij wordt ook de “dag des Heren” genoemd.
Op de feestdagen viert de Kerk de verschillende geheimen van onze verlossing en de gedachtenis van Maria en van andere heiligen. Het oudste en het grootste feest is het Paasfeest, de dag van de verrijzenis van Christus. De belangrijkste feesten zijn de geboden feestdagen; alle gelovigen moeten die meevieren. De Kerk schrijft voor in het eerste gebod van de heilige Kerk: “Gij zult de verplichte feestdagen vieren als de zondag.”
Op de zondagen en de geboden feestdagen komen we bijeen om gezamenlijk het heilig misoffer op te dragen. Op zo’n dag moeten allen samenkomen om de blijde boodschap te aanhoren, met eerbied en aandacht de heilige mis bij te wonen en, zo het mogelijk is, het Lichaam des Heren te ontvangen. Zo staat in het tweede gebod van de heilige Kerk: “Gij zult op zondagen en verplichte feestdagen de heilige mis bijwonen.” Dit gebod geldt voor iedereen die de leeftijd van zeven jaar bereikt heeft. Alleen ernstige redenen kunnen ervan ontslaan: ziekte en ziekenverpleging, zondagsdienst ibj het werk en al te grote afstand van de kerk, vooral bij slecht weer.
Wie zonder ernstige redenen de zondagsmis niet bijwoont, begaat een zware zonde. Ook zondigt men wanneer men te laat komt, vrijwillig verstrooid is of de heilige dienst stoort. Wie de heilige mis volgt over radio of de televisie, voldoet daarmee niet aan zijn zondagsplicht.
Wij moeten ’s zondags ook naar de preek luisteren om zodoende ons geloof steeds beter te leren kennen en er blij naar te leven. Jesus zegt: “Wie uit God is, luistert naar de woorden van God” (Joh. 8:47). ‘s Middags of ’s avonds zullen we ook het lof of de vespers bijwonen.
De zondagsmis is het hoogtepunt van heel de week. De parochie als gemeenschap en ieder afzonderlijk bieden dan aan God door Christus hun lof en dank aan en ontvangen genade, vreugd een kracht voor het leven van iedere dag.”

Uit: De Leer der Kerk. Nederlandse vertaling van de officiële katechismus der Duitse bisdommen. 1956.

 

Bovenstaande tekst is denk ik duidelijk genoeg (en is nog steeds actueel, ook in de nieuwe catechismus). Toch is het voor veel katholieken in deze tijd iets wat niet meer vanzelfsprekend is, wordt het vaak zelfs als achterhaald beschouwd. Hoe vaak krijg je als wekelijks-naar-de-kerk-gaande katholiek wel niet de vraag: “ga je elke zondag naar de kerk?” (stel je hierbij een half verbaasd en verwijtende/spottende toon voor). Een zondag even overslaan om wat voor reden dan ook wordt zo normaal geacht. Naar de kerk gaan hoeft niet meer, en al helemaal niet iedere zondag.

Maar de Mis is bron en hoogtepunt van ons katholiek christelijk leven. Daar komt alles samen, daar word je gevoed met alles wat je nodig hebt. Het is het belangrijkste wat we in de week kunnen doen. Een zondag zonder Mis is geen zondag. Zelf kan ik me dat in ieder geval niet meer indenken, het zou niet kloppen als ik niet naar de Mis ging op zondag.

In een andere stad zijn, de vorige avond gefeest hebben, doordeweeks al naar de Mis geweest zijn: het zijn allemaal geen redenen om niet naar de Mis te gaan. Uiteraard zijn er uitzonderingen, God (en daarmee de Kerk) vraagt niet het onmogelijke van mensen. Maar als je kunt, ga naar de Mis, laat je voeden, wekelijks. De Kerk vraagt het, verplicht het zelfs, omdat ze weet dat het nodig is. We kunnen niet zonder.

Read Full Post »

Older Posts »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.