Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Read Full Post »

Tweemaal inmiddels is er een dag geweest voor katholieke werkers in de gezondheidszorg. Een dag om verschillende mensen te ontmoeten die allemaal ergens in de zorg werken en proberen ook hun katholiek zijn daarin vorm te geven. Een dag met verdieping, uitwerking van casuïstiek en uitwisselen van ervaring.

Aanstaande zaterdag 10 oktober zal dit voor de derde maal plaatsvinden (ondergetekende zal er zelf niet bij zijn in verband met de zorg voor een lief klein meisje, maar heeft wel een klein beetje bijgedragen aan de invulling van de dag). Als je je nog niet opgegeven hebt, doe dat dan nu: http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=113

Read Full Post »

“Goed, dan kan ik nu even een warm kopje th… Oh, shit, ze is weer wakker.” Voorspelbaarheid is vrijwel nul in dit huis sinds de komst van ons lieve roze draakje. Nou ja, het enige voorspelbare is dat ze juist op een moment dat je denkt dat er iets gaat gebeuren er niets gebeurt en omgekeerd. En als er iets gebeurt, is het ook best nog wel even puzzelen wat de kleine madame nu weer wil. Denk je te weten wat haar huiltjes betekenen, zijn ze de week erop weer anders.

Het is echt een prachtig wondertje dat we hebben mogen ontvangen. En ook prachtig mooi om te zien hoe ze zich in die paar weken al ontwikkelt heeft. Nu ze ook écht kan glimlachen en met de ogen volgt (en alles lijkt te willen zien), zijn de mooie momenten nog mooier. Maar serieus, een roze wolk? Daar zie je mij niet op zitten. Ik vind het stiekem best zwaar allemaal, hoe mooi het tegelijkertijd ook is.

Weinig slaap, onzekerheid of alles wel goed gaat (drinkt ze genoeg, drinkt ze niet te veel, plast en poept ze wel goed, slaapt ze niet te veel, slaapt ze niet te weinig, is ze niet te warm aangekleed, is ze niet te koud aangekleed, en bovenal: ademt ze nog wel???), en duizend-en-een adviezen die ook nog eens allemaal tegenstrijdig zijn met elkaar (echt, ga niet googlen tenzij je echt veel zelfvertrouwen hebt). Dit heeft me doen concluderen dat er niet één methode is die goed is, maar dat het zoeken is naar wat voor jóu en je kleintje werkt.

Gelukkig worden er al duizenden jaren kinderen geboren, en weten ouders van allerlei achtergronden de kinderen groot te brengen. Ook ons aller Moeder Maria heeft dit alles doorlopen. Van de zwangerschap met mogelijk allerlei kwaaltjes van dien, de bevalling en het grootbrengen van kindje Jezus. Want hoewel kindje Jezus natuurlijk Gods Zoon was, kan ik me niet voorstellen dat Hij vanaf de geboorte alleen maar braaf is geweest en nooit huilde, nooit moeite had met in slaap komen en dat hij niet Zijn Moeder af en toe knettergek maakte. Althans, vanuit menselijk oogpunt ga ik maar even van deze situatie uit.

Van een vriendin kreeg ik tijdens de zwangerschap het boekje: “Walking with Mary – a catholic women’s guide to pregnancy”. Hierin was er voor elke week een overweging  om samen met Maria door de zwangerschap heen te gaan. Hoewel ik niet zo’n held ben in het volgen van wekelijkse opdrachten voor gebed of focus, was het toch fijn op deze manier een extra dimensie te hebben in de bijzondere tijd van het wachten op ons kleintje. En nu ze geboren is, is het fijn te weten dat ik niet alleen vriendinnen en familie hier op aarde heb om tegen te praten (lees: klagen) over ons kleintje, maar ook dat ik een Hemelse Moeder heb die weet hoe het is, en steun en troost kan bieden.

Al duizenden jaren worden kinderen geboren en groeien ze op tot volwassenen. Al duizenden jaren hebben ouders hun weg gevonden. Ook hier zal dat dus op een of andere manier wel los lopen. Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen, maar hebben we steun van aardse en hemelse familie en vrienden.

Read Full Post »

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Read Full Post »

Aanstaande zaterdag is het alweer zover: de jaarlijkse bedevaart in Warfhuizen. Normaal gesproken in mei (Mariamaand), maar om praktische redenen dit jaar op de eerste zaterdag van juni. Aangezien het de donderdag ervoor officieel Sacramentsdag is, zal het dit jaar extra mooi worden met een ware Sacramentsprocessie.

Als je dit nog niet in je agenda hebt staan, zet dit er dan nu snel in. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het weer belooft ook mooi worden (in plaats van een paraplu dit jaar flesjes water meebrengen).

Jullie blogster zal ook aanwezig zijn, ware het dat ze tijdens de processie zelf in de Kluis achter zal blijven als kaarsjesoppasser, of iets dat daar voor door moet gaan (het komt er eigenlijk op neer dat het stuk van de processie lopen niet meer mogelijk is op dit moment, althans niet zonder een gevolgd te worden door een week platte bedrust en een hoop pijnstillers). Steek dus gerust lekker veel kaarsjes op de komende dagen, dan heb ik ook daadwerkelijk wat in de gaten te houden.

Read Full Post »

Met een tweejarig huwelijksjubileum en een kleintje op komst leek het mijn lief en mij een goed idee om er nog eventjes een weekendje tussenuit te gaan. Even lekker een paar dagen samen, tijd aan elkaar, even uit het ritme van het alledaagse. Helaas moest ik op onze trouwdag zelf naar Zwolle voor een onderwijsdag, waardoor we elkaar pas in de avond echt zagen (in de ochtend wel samen nog eventjes kort onze huwelijkskaars aangestoken en Onze Lieve Heer bedankt voor het mooie huwelijk dat we tot nu toe mogen hebben).

De bestemming was Amersfoort. We hadden een leuk hotelletje geboekt en voor vrijdag en zaterdag ook alvast de restaurants. Aangezien mijn lief vegetariër is en ik het leuk vind om bij het uit eten gaan ook wat dingen van elkaar te kunnen proeven (daarbij was het natuurlijk ook nog eens vrijdag), hadden we voor vrijdag een vegetarisch restaurant uitgezocht: De Eetstee in het centrum van Amersfoort. Aldaar erg lekker gegeten. Echt even wat anders dan anders, maar niet op een rare manier. Vooral het voorgerecht van bataat in aardappelkorst, met wat zoutzure groenten en een beetje zure room erbij was superlekker.

Na een voor mij niet al te geweldige nacht (slecht slapen bij de vorderende zwangerschap en een bed dat weer anders ligt), zaterdag lekker rustig aan gedaan. Normaal gesproken ben ik niet zo van het ontbijten (boterham met hagelslag en een kop thee is voldoende), maar als ik een weekendje weg ben en wat later op kan staan gaat het vaak best lekker. We wilden na het ontbijt een lekker stukje gaan fietsen, maar het weer werkte niet echt mee. Toen dus maar de auto gepakt.

Het idee was random een stuk te rijden en dan ergens in het groen uitkomen zoals op de kaart aangegeven stond. Groen was het op zich wel, maar als noorderlingen waren we blijkbaar wat naïef: in het wat drukkere deel van Nederland is ook de natuur aardig volgezet met bebouwing. Op zich leuk gedaan, maar het was geen kwestie van een weggetje inslaan en ergens in een rustig stuk natuur uitkomen. Uiteindelijk kwamen we weer op bekend terrein, namelijk de ring van Utrecht. Toen maar weer teruggegaan naar Amersfoort.

DSCF1790Aangezien ik nieuwsgierig was naar de binnenstad van Amersfoort (had al gehoord dat het erg mooi is), busje gepakt naar de stad. Eerst nog even deel van Kolonisten van Catan voor 2 personen gespeeld, de rest in de avond afgemaakt. In de stad op sjoktempo gelopen (lees: waggelende zwangere). Amersfoort is inderdaad een erg mooie stad: veel kleine straatjes, grachtjes, leuke winkeltjes. Echt supermooi. Nog eventjes lekker in het groen aan de rand van het centrum gezeten voordat we richting restaurantje gingen.

Dat was iets minder dan de dag ervoor. Arabische tapas stonden op het menu. Geen ongezellig tentje, maar een van de tapas was eigenlijk gewoon niet te eten en de bediening leek niet optimaal bezet te zijn. Al met al nog steeds goed en gezellig om samen te eten. Terug in het hotel spelletje afgespeeld. En waar het eerst leek dat ik kansloos ingemaakt zou worden, heb ik uiteindelijk nipt verloren.

En de zondag…toen was het Pinksteren. Aangezien DSCF1797Amersfoort niet enorm ver van Amsterdam af ligt, hadden we van te voren al besloten (zowaar iets geplands) dat we weer een keertje naar de Agneskerk zouden gaan, om in ieder geval nog een keertje een Mis in buitengewone vorm mee te maken (we verwachten dat we met een kleintje niet zo snel die reis even zullen maken). Het was voor ons beiden erg lang geleden dat we er voor het laatst waren, dus het was weer eventjes in de structuur van de Mis komen.

Maar het was weer mooi. Ten opzichte van de laatste keer dat we er waren is de kerk een stuk meer aangekleed. Daarnaast zijn er meer jonge mensen en ook jonge gezinnen, met kinderen. De kerk zit nog lang niet vol, maar het is meer een levende, groeiende parochie aan het worden lijkt het met kinderen, mensen van middelbare leeftijd en ouderen. Fijn om te zien en te merken.

DSCF1805Na even een paar mensen gegroet te hebben vervolgens besloten de toeristische route terug te nemen. Maar ja, waarheen? We belandden uiteindelijk in het prachtige Egmond aan Zee, waar we eventjes lekker uitgewaaid hebben. Ondanks de wind waren er al erg veel mensen te vinden op het strand. Heerlijk zomers, vrij, gevoel. De route terug was er eentje noordwaarts, met allereerst veel, heel veel stoplichten. Richting de A7 werd het uiteindelijk wat minderen en zo konden we mooi de Afsluitdijk over met zonnetje boven ons.

Eventjes aanwaaien in Sneek bij mijn ouders (ligt immers op de route) werd iets langer aanwaaien. Initieel was het idee om gewoon thuis in Groningen zelf te koken en rustig te zitten in de avond. Het werd een restaurantje in Sneek, Grieks dit keer, en een wat latere thuiskomst. Maar wat was het een fijne afsluiter van een superfijn weekend.

Een globale planning, waarbij we uiteindelijk van het meest geplandDSCF1810e niks gedaan hebben en allerlei ongeplande dingen wel. Lekker spontaan, heerlijk samen. Genietend van elkaar, de omgeving en de vrijheid die we nu nog even hadden.

En nu. Nu is het Tweede Pinksterdag en gaan we zo richting kerk. Fijn in onze eigen thuiskerk. Wat dingetjes in en om huis doen (dat is nogal een puinzooi namelijk). En dan is het nog vier daagjes werken tot aan mijn vakantie en verlof. Vier dagen nog maar. Wat gaat dat snel. Dagen om af te ronden, gedag te zeggen. En een vakantieweek om nog bezig te gaan met wat dingen voor onderzoek, medische afspraken en een presentatie. Het wordt nog een drukke tijd tot aan het verlof.

Read Full Post »

..mogelijk de laatste keer voordat ons kleintje komt. Alleen bedoel ik. Want volgende week gaan mijn lief en ik nog eventjes een weekendje weg (kwam wel zo mooi uit bij ons 2-jarig huwelijksjubileum).

Vandaag stond ‘s-Hertogenbosch op het programma. Primaire doel was een brainstormsessie voor de nog op te richting vereniging van katholieke werkers in de gezondheidszorg. Begin van de vastentijd dit jaar was er een dag met een theoretische beschouwing en in de middag uitwerken van diverse stukken casuïstiek. Vandaag hebben we dit geëvalueerd en een eerste plan gemaakt voor de komende bijeenkomst, waarschijnlijk dit najaar.

Helaas is deze mooie dorpse stad niet naast de deur voor mij. Ik heb dus besloten om een paar uurtjes eerder te vertrekken om nog eventjes door de stad te kunnen lopen. De wekker had ik daartoe om half acht gezet. Op zich uitslapen voor mij. Mijn lichaam vond echter dat 5.15 wakker worden ook wel prima was. Omdat dit toch wel érg vroeg was, nog een uurtje blijven liggen, maar om mijn man ook nog wat slaap te gunnen bij mijn groeiende onrust toch maar de dag begroet.

Eventjes lekker een klein stukje fietsen naar het station. Bij de fietsenstalling was meer plek dan ik verwacht had met dit Hemelvaartweekend, dat scheelde weer. Terwijl ik mijn fiets neerzette zag ik onderstaande situatie.

20150516_090304Iemand had blijkbaar dermate haast, dat hij/zij het bosje bloemen had laten liggen. Toen ik terug kwam in de avond lag het bosje er nog steeds overigens.

Na een goede reis naar het Brabantse op zwangere slakkengang richting de St. Jan gelopen. Na eerst een kaarsje aangestoken te hebben bij De Zoete Moeder van Den Bosch, die in deze meimaand naast het priesterkoor gezet is in al haar pracht en licht, in het middenschip gaan zitten voor de Mis. Blij om even zo tussendoor te kunnen doen, ook al is de akoestiek in de kathedraal vrij rampzalig (de plebaan was nog wel te verstaan, maar de lector voor mij totaal niet) – althans, voor mij.

20150516_130934

Toen nog maar eventjes door het centrum gelopen, omdat er tussen Mis en bijeenkomst bijna een uur zat. Ik dacht dat dat prima even kon, zo heen en weer lopen, maar in het St. Janscentrum aangekomen gaf mijn lichaam duidelijk te kennen het daar niet zo mee eens te zijn. Het overleg was gelukkig goed en ook leuk en ik kijk al uit naar de komende bijeenkomst.

Inmiddels weer thuis na een op zich goede dag. Maar ik denk dat ik nu een beetje door begin te krijgen waarom ik over een paar weken met zwangerschapsverlof ga…

 

Read Full Post »

Older Posts »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.