Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

  1. Voor het eerst sinds mijn kindertijd (wat toen ook alleen bestond uit één keer in het jaar verkleed naar school gaan) heb ik carnaval gevierd. Dit kwam er uiteindelijk op neer dat we op de zaterdag naar het kleine kinderoptochtje gekeken hebben (was al indrukwekkend genoeg voor onze grote kleine meid) en naar een kindermiddag gegaan zijn en maandag elders naar een kindermiddag in een café. De zaterdag dochterlief als mooie roze vlinder gemaakt, de maandag als ijsprinses. Ze moest elke keer eventjes wennen aan de omgeving, maar toen ze eenmaal los was, was ze heerlijk aan het stuiteren, lachen en dansen. En papa en mama, die deden een beetje mee en vonden het stiekem best nog wel leuk.
  2. Zoals wel te raden valt zijn we afgelopen zondag in de carnavaldrukte niet naar een carnavalmis geweest. Al vermijdend bleek bij binnenkomst in onze eigen parochiekerk dat er een gezinsmis was. Hup, rechtsomkeer. Manlief naar een kerk in de buurt terwijl ik op de twee meisjes lette. Ik in de middag met de kleine kleine meid naar de Tridentijnse Mis in Hintham. Alwaar een prachtig gregoriaans gezongen Tridentijnse Mis.
  3. Ter afsluiting dit weekend nog mooi even genoten van allerlei lekkers. Tiramisu klaargemaakt, wijntje opgedronken en op Fat Tuesday traditioneel pannenkoeken gegeten. En cola gedronken, veel cola. Burp.
  4. Een askruisje halen zat er helaas niet in voor mij dit jaar. Met een combinatie van niet op tijd genoeg van tevoren weten hoe laat er hier in de omgeving Missen zouden zijn en mijn collega (we zijn met z’n tweetjes) die deze week vrij is, was het niet meer te doen. En dus is manlief in de avond gegaan terwijl ik de meisjes op bed legde. Als alternatief maar het avondgebed gedaan en de lezingen van de dag doorgenomen, maar het is toch veel fijner met een askruisje de vastentijd te beginnen.
  5. Met wederom een borstvoedingsjaar zal lichamelijk vasten voor het vierde jaar op rij lastig zijn. Helaas. Om toch een beetje mee te doen laat ik het lekkers staan en met name geen chocola de gehele vastentijd. Ook voor de eerste keer een digitaal vasten: geen Facebook en geen Twitter. Ook niet op zondag zoals het nu lijkt, want dan ga ik veel te hard een inhaalslag willen maken. Erg lastig tot nu toe wel, niet eens hoofdzakelijk (maar wel een beetje) om wat ik allemaal mis, maar omdat het zo’n gewoonte is geworden.
  6. Als leestekst deze vastentijd heb ik mijn keus laten vallen op het bijbelboek Job. Misschien dat ook Klaagliederen en de brief aan de Hebreeën toegevoegd worden. Ik zat er aan te denken ook nog enkele keren de Kruisweg thuis te bidden, maar moet daar mijn tekst weer voor zien terug te vinden en ook voldoende tijd met de meisjes hier in het huis het rustig te kunnen doen. Als iemand nog aanbevelingen heeft voor goede overwegingen houd ik mij aanbevolen.
  7. Regelmatig wordt er gevraagd om gebedsintenties. Als ik die lees stuur ik over het algemeen braaf een gebedje naar Boven. Maar in veel gevallen verwatert het vervolgens. Ooit had ik hiervoor een lijstje waar ik alles op schreef. Die ga ik maar weer eens maken. Mocht je een intentie hebben dan neem ik die met de dagelijkse rozenkrans en vespers. Kan door middel van een berichtje hier achterlaten of door even een mailtje te sturen.

Voor mogelijk nog wat meer vastentips, zie het overzicht van links op de site van onze host.

Advertenties

Read Full Post »

  1. 2 februari, de Opdracht van de Heer in de tempel, oftewel Maria Lichtmis, is voorbij. En dus werd het tijd om ook de kerststallen op te ruimen.
    20180203_152439
  2. En om de Kersttijd dan toch echt af te sluiten, hebben we na de rozenkrans van die avond nog het mooie “er is een roos ontsprongen” gezongen.
    https://www.youtube.com/watch?v=_ZN1i7XjpZc

(natuurlijk heel logisch om deze hier nu te posten)

  1. Goed. We wonen nu dus in Brabant. En aankomend weekend is Carnaval. En eens moeten we toch integreren. Deze moeder had met name zin om de grote kleine meid te gaan verkleden, en moest zich dus enorm inhouden met kopen van leuke dingen. Zodoende hebben we nu ineens carnavalspullen in huis.
    20180203_140831
  2. Op de speelzaal was het gekke haren en hoedjesdag. Hoewel meer vlechtjes niet mochten van de grote klein meid, was ik niet ontevreden over het resultaat.
    20180208_081122
  3. Het piratenhoedje dat we ook voor deze dag gehaald hadden was een groter succes dan gedacht. Mevrouw is momenteel gek van Piet Piraat. Blijkbaar wilde ze op de speelzaal het hoedje liever niet af doen, moest hij op bij het eten en moest hij ook op naar bed.
    20180208_195401
  4. Ga ik ’s nachts zitten voor de voeding omdat ik liggend als een blok in slaap val, ben ik inmiddels zo moe dat ik ook zittend in slaap sukkel. En dus ineens een uur later op mijn telefoon kijk en niet helemaal snap hoe het toch ineens zo laat kan zijn geworden.
  5. Manlief en ik hebben weer eens de originele Star Wars Trilogie gezien. Ondanks dat manlief de films al eerder gezien had, werd het toch niet echt op prijs gesteld wanneer ik nog weer eens dingen ging benoemend die ook alweer zouden komen. Het blijven toch leuke films. En zo enorm jaren 70-80.

Onze host neemt alvast een voorschot op een bijzondere Valentijnsdag dit jaar.

Read Full Post »

Meedoen. Iedereen moet mee kunnen doen en alles moet op iedereen afgestemd zijn. In mijn beroep is dat meedoen, participatie, een groot goed. En daar sta ik helemaal achter. Ondanks ziekte of ongelukken moet iemand zo goed mogelijk mee kunnen doen in de maatschappij en zijn of haar eigen leven kunnen vormen. Maar het kan ook doorslaan, dat we teveel alles afstemmen op iedereen, waardoor zaken van hun waarde ontdaan worden of kwaliteit omlaag gaat.

Ook in de kerk lijkt het mee moeten kunnen doen het belangrijkste speerpunt te zijn. Nu ben ik helemaal voor dat er in een parochie aanbod moet zijn voor jong en oud, arm of rijk, gehuwd, single, ziek of gehandicapt. Iedereen is een kind van God en is dus welkom. Helaas gaat dit tegenwoordig vaak ten koste van God, ten koste van de liturgie.

Laten we eens zien wat er gebeurt.

We hebben de Heilige Mis. Hierin wordt het offer van Christus, namelijk zijn dood, tegenwoordig gesteld. Hij is écht aanwezig en wij, als Zijn kinderen, mogen Hem ontvangen. Maar God is verheven, groot en almachtig. Hij is dichtbij, en toch past een zekere afstand en eerbied ons. Een heilige afstand zou je kunnen zeggen. In het oude testament lezen we keer op keer hoeveel eerbied de joden hadden wanneer God nabij was: Mozes deed zijn sandalen uit en knielde neer, Elia bedekte zijn gelaat. In de tempel was er het Heilige der Heiligen (Allerheiligste), een heilige plaats, waar alleen de uitverkoren priesters God konden ontmoeten. En het volk bleef op gepaste afstand en knielde neer.

Deze heiligheid is tegenwoordig helaas vaak ver te zoeken. In plaats van het eerbiedigen van de eigenlijke voorschriften, heilige liturgische gezangen en een harmonieus samengaan van priester, misdienaars, volk en koor, is het verworden tot een samenzijn waarbij iedereen zoveel mogelijk mee moet doen op gelijk niveau. Zo staan we niet meer allemaal naar God gekeerd, maar staan we ineens in een soort kring. Zo worden niet meer de oude, heilige teksten gebruikt uit het Woord van God, maar zelfbedachte liedjes op eigentijdse muziek. Worden de gezangen aangekondigd alsof het een voorstelling is. Zijn er speciale vieringen gericht op specifieke doelgroepen, waarbij de rest van de parochianen geacht wordt het maar mooi te vinden omdat dan tenminste die doelgroep ook meegenomen wordt.

Telkens maar weer moet je alert zijn als kerkganger. Wat wordt er nu gezongen en welk deel moet ik meezingen. Wordt het gezongen of gesproken. Wordt het Nederlands of Latijn. Oh, ik moet antwoorden. Elke stilte moet opgevuld worden met gezang of iets leuks. Tijd, rust en ruimte voor gebed, voor een écht opgaan met God en je aan Hem kunnen geven, is in veel parochies vrijwel volledig verdwenen.

Je kunt dan nog zoveel catechese geven, nog zoveel leuke dingen organiseren als parochie voor allerlei doelgroepen, maar wanneer mensen niet écht in de stilte bij God kunnen komen en wanneer de Heilige Mis niet meer een opgaan tot God is maar alleen een fijn samenkomen, dan zal het slechts beperkt wortel schieten.

Afbeeldingsresultaat voor traditional massHoe anders was het in de liturgie zoals het eens was en nu helaas slechts beperkt beschikbaar. Volk en priester zijn gekeerd tot God. Priester, misdienaars/acolieten, koor en volk hebben elk een eigen rol die elkaar vloeiend opvolgen of overlappen. De heiligheid en grootsheid van God is tastbaar en tegelijkertijd is Hij is zo enorm dichtbij dat er geen afstand lijkt te bestaan. Er is ruimte voor innerlijk tot rust komen en jezelf helemaal Hem geven zonder steeds de afleiding van weer iets moeten antwoorden en te bedanken wat dan geantwoord moet worden. De antwoorden van het volk zijn natuurlijk en weinig onderbrekend. Tegelijkertijd voelen ze niet verplicht, want als jij niet letterlijk de woorden meebidt doen de misdienaars dat wel. Je kunt je in je hart aansluiten en dat is voldoende.

De stap van het een naar het ander is voor velen mogelijk te groot. En mogelijk ook niet geheel wenselijk. Laten we er in ieder geval er voor zorgen dat onze Missen weer sacraal zijn, heilig. Laat ze een ontmoeting tussen hemel en aarde zijn. Geen creatieve liturgie meer voor een beperkte doelgroep, hoe goed bedoeld ook. Geen geforceerd leuk en hip willen zijn. Gewoon liturgie zoals het voorgeschreven is. De rest van de opbouw van de parochiegemeenschap kan er dan vervolgens in allerlei soort en maten omheen gebouwd worden. Zo ontmoeten mensen elkaar. Én God.

Read Full Post »

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

Read Full Post »

    1. Voor het eerst hebben we Oud en Nieuw gevierd als gezin. Of nou ja, de meisjes sliepen heerlijk de hele avond en door het al geknal en geflits heen, dus werd het meer een Oud en Nieuw met z’n tweetjes en meisjes op de andere verdieping. Heel erg wennen, want vooral manlief heeft toch graag wel wat mensen om zich heen. Ik zag het alleen niet zo zitten om met de twee meisjes en mijn eigen vermoeidheid ergens heen te gaan. Uiteindelijk hadden we een tafel vol met lekkers en hebben we het spel Andor gespeeld. Niet helemaal mijn spel, maar tegen het einde van het spel leek ik het toch nog wat leuk te gaan vinden. Lijkt echt zo’n spel dat ik vaker moet spelen om écht leuk te gaan vinden. De jaarwisseling zelf verliep een beetje chaotisch, om het zo te zeggen. Maar uiteindelijk was het dan 2018. Dus ook voor iedereen op het web nog een zeer gezegend 2018 gewenst.
    2. De grote kleine meid sliep dan weliswaar door al het vuurwerk heen, aan het einde van de middag en begin van de avond was er her en der al wat te zien in de wijk. Grote kleine meid mega-enthousiast en telkens springend “suuwek, suuwek” roepend. Totaal geen angst ofzo, puur enthousiasme.
    3. Datzelfde stuiterige zette ze trouwens door tijdens de Nieuwjaarsmis. Vrijwel geen moment stilzittend, alle kanten op rennend, niet luisterend, soms iets te hard pratend. Blij dat de Mis vaste rubrieken heeft, want daardoor kon ik het in ieder geval nog volgen. Maar wat was ik moe, gefrustreerd en verdrietig na afloop. Echt, het is een lieve schat, en dat stuiterige is op de meeste momenten prachtig. Maar niet in de Mis. Zucht.
    4. Er waren hier in de parochie trouwens veel missen op de ochtend van het Nieuwe jaar. Gewoon drie om 9.30 en twee om 11u. Met zowaar een koor (terwijl dat de dag ervoor niet was) en een mooie missetting. En ook nog een koffie en thee na afloop, dat we deze keer maar wel even overgeslagen hebben, zie emoties genoemd in punt 3. We waren gewend dat er op nieuwjaarsdag nog wel een Mis gedaan werd, maar dat dat lang niet gevuld was. Terwijl het toch wel een verplichte feestdag is.
    5. De kleine kleine meid slaapt gelukkig beter dan haar zus op deze leeftijd deed, maar doorslapen is nog een woord dat ze niet kent. Sterker nog, na de redelijk goede nacht met Oud en Nieuw waarin ze maar 1 keer kwam voor drinken, is het gemiddelde toch wel 2 keer per nacht. Deze mama is dus soms meer een zombie die blij is als de dag voorbij is en ze haar hoofd op het kussen kan leggen.
    6. Bij alle vermoeidheid en de borstvoeding heb ik, zeker sinds start van het werk, honger als een paard. Gisteren maar weer eens na gaan denken of het niet anders kan, en per vandaag begonnen met wat voedingsaanpassingen zodat ik net de hele dag door suikertops en –dips heb. Dat was dus vanochtend ontbijten met een kom havermout met besjes er in. Er zat ook Kiwi door, maar dat was niet zo’n succes. De rest was best prima, en heb het best goed gered tot de lunch hierdoor. Nu eens zien of ik het vol kan houden.
    7. Sinds mijn herstart op het werk twee maanden geleden was het enorm druk. Inmiddels, sinds twee dagen ofzo, begint er weer een beetje ruimte te komen voor taken naast de directe patiëntenzorg en de administratie die daarbij hoort die ook gedaan moeten worden. Dit is toch wel een fijn gevoel om de werkweek mee af te sluiten.

Sorry, een beetje saai overzicht zo zonder foto’s. En na het typen zag ik de uitdaging vanaf de host. Allen dus daarheen om nog wat leukere dingen te lezen: This Ain’t The Lyceum – year in review

 

Read Full Post »

1. Van de vrijdag op zaterdag voor Kerstmis besloot de grote klein meid ziek te worden. Om net op tijd voor Kerstmis weer beter te zijn. De avond van de 1e Kerstdag werd mijn moeder ziek. Twee dagen later in milde mate gevolgd door mijn man en nog een dag later mocht ik er zelf aan geloven. Gisteren daarom eerder thuisgekomen uit het werk om in de middag een paar uurtjes te slapen en om in de avond al om kwart voor negen in bed te liggen. Vandaag gaat het gelukkig alweer wat beter. Hopelijk dat de jaarwisseling zonder gekke dingen gaat verlopen.

2. Naar de Mis gaan als gezin is deze jaren toch wat een uitdaging. Combinatie van peuter, baby die een redelijk ritme heeft ’s nachts en planning met de familie. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat manlief een prachtige Nachtmis heeft gehad in de Groninger kathedraal terwijl ik op de meisjes lette. En ik in de ochtend in Sneek naar de Hoogmis gegaan ben in mijn eentje.

Die genoemde Hoogmis was op zich erg mooi. Ik heb me in geen tijden zo dichtbij God gevoeld. Maar what the heck zitten ze het eucharistisch gebed te vernachelen door er ineens allemaal gezongen tekst door te doen. Het meest heilige, stille moment van de gehele Mis aan flarden. En dat terwijl de rest van de Mis (op de schuldbelijdenis na) mooi was, met oa prachtige missetting, psalm na de eerste lezing en zelfs de Prefatie en Onze Vader in het Latijn.

20171229_202913

3. “Uit de mond van kinderen hebt Gij u de lofzang bereid”. Hoe waar ook weer. De grote kleine meid vindt het maar wat mooi als ze een kerststal ziet om dan heel hard “baby Jezus!” te roepen.

4. De liederen die we in de Advent samen zongen hebben plaatsgemaakt voor kerstliederen. Een van de favorieten is toch wel:

5. De kerstversiering in huis is wat karig dit jaar. Voor Kerst weinig tijd en energie voor gehad (allang blij dat er enkele kerstkaarten op tijd de deur uit zijn gegaan – ook veel minder en later dan gebruikelijk). Maar gelukkig begint de Kersttijd pas met Kerstmis, en dus ga ik proberen morgen – afgelopen dagen werd hem niet echt met de ziekte – om het huis nog wat meer in Kerststemming te brengen: kaarten ophangen, nog wat extra lichtjes hier en daar. De raamschildering mogelijk vervangen van adventskalender naar kersttekening.

6. Vandaag was de laatste werkdag van 2017. Op de polikliniek waren er weinig collega artsen aanwezig. In de ochtend had ik geloof ik het drukste spreekuur, in de middag een collega van het andere op de poli zittende specialisme. De gang waar we zaten was in de middag grotendeels donker. En dan altijd mooi om bij het weggaan te kunnen zeggen: “tot volgend jaar!”

7. Oh, ik geloof dat de beste host van de 7QTS (http://thisaintthelyceum.org/sqt-merry-christmas-im-a-unicorn/) wil weten wat het favoriete kerstcadeautje was. Voor mij was dat toch wel de CD met Maria-liederen van Radio Maria. Die hebben we gelijk op de terugweg naar huis gedraaid.

 

Read Full Post »

1. Net als zo’n tien- tot vijftienduizend anderen liepen wij afgelopen zaterdag mee met de jaarlijkse Mars voor het Leven. Dit keer op het Malieveld, wat mooi groot was, maar helaas mocht de toch niet door het centrum. Het was koud en deels ook nat, maar het was ingetogen, goed en mooi om met zovelen de allerkleinsten die geen stem hebben een stem te geven. Om samen op te komen voor de echte nood en zorg voor de zwangere vrouwen. Wat alle mensen die niet verder kijken dan hun bevooroordeelde neus lang is ook zeggen, was er oprecht zoveel zorg en liefde van deze mensen voor zowel moeder als kind.

Schreeuw om Leven – verslag van de Mars, met video

2. Om bij de genoemde Mars te komen hadden we besloten om niet de auto te pakken (de vorige rit in de auto naar Den Haag was niet helemaal goed bevallen) maar een dagje te gaan treinen. Zo was het voor de grote kleine meid ook een beetje leuk nog. Een avontuur zelfs. Wat heeft die genoten van het treinen: sprinter, koploper én dubbeldekker. Dat we om logistieke, drukte en nog-uitzoeken-hoe-het-handig-is redenen de helft van de tijd op zo’n middenstuk zaten maakte haar niet uit. Stuk meer ruimte om te bewegen.

20171209_095350

3. De zondag erop zou ik voor het eerst de crèche doen in onze parochie. Om mij ook nog een Mis te kunnen laten bijwonen én nog een beetje structuur in de dag te houden, waren we de ochtend eerst nog naar een van de andere kerken in de parochie gegaan. Een mooi klein kerkje, waar als je het volksaltaar er uit zou halen en weer knielbanken er in zou zetten (ja echt, knielbanken er uit) een hele mooi intieme Tridentijnse Mis zou kunnen houden. Het was door omstandigheden een stille Mis, maar juist in deze rust en soberheid erg mooi. Vervolgens doorgegaan naar onze eigenlijke kerk. Waar een gezinsmis bleek te zijn. In plaats van de week erna. Daar ging ons gezinsmisontwijkend gedrag. Eigenlijk extra geluk dat we allemaal dus al eerder gegaan waren. Manlief heeft het tot na de collecte volgehouden, toen is hij ook maar bij de crèche komen zitten. Crèche doen was trouwens erg mooi, met ook nog een klein bijbelverhaaltje en tekenwerkje.

4. Voor Sinterklaas hadden we voor beide meisjes een boekje over Kerst gegeven. Voor de grote kleine meid een wat groter boekje over het Kleine Kerstkoninkje. Voor de kleine kleine meid een boekje n.a.v. het lied ‘Stille Nacht’. Haar zus vindt dit echter ook een erg mooi boekje, waarbij ik dit zodoende al enkele malen gezongen heb voor haar voor het slapen gaan. Al zoekende kwam ik er achter dat er in Nederland twee versies zijn. De katholieke en de protestantse. De katholieke is gewoon de vertaling van het originele Duitse. De protestantse versie heeft zeg maar alleen de melodie overgenomen. Rare jongens die protestanten. Ons boekje blijkt tot mijn blijdschap gewoon de reguliere, katholieke, versie te hebben.

5. We hebben een boom. Een echte boom. Inmiddels, in drie etappes, versierd met rood, goud en zilver. En een kerststal er onder. De grote kleine meid heeft ook een beetje meegeholpen. De nieuwigheid is inmiddels wel van de boom af geloof ik, maar ik ben erg blij dat hij staat.

DSCF6758

6. Met twee prachtig winterswitte dagen moest mama ook hier mee naar buiten om sneeuwmannen te maken en sleetje te rijden. In eerste instantie wou ik liever lekker warm binnen zitten. Toen ik eenmaal buiten was was het eigenlijk best wel erg fijn en vond ik het jammer dat ik weer naar binnen moest om haar zusje te voeden. Ook de handschoenen die inmiddels niet zo waterdicht meer waren konden de pret niet drukken. Op naar een Witte Kerst. Maar dat zal vast niet.

20171211_162731

 

7. De bestelde kerstkaarten zijn binnen. Ik kan nu eindelijk kerstkaarten gaan schrijven. Nu nog de al gekochte decemberzegels weer zien te vinden.

Read Full Post »

Older Posts »