Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

1. Afgelopen zondag begon de Adventstijd. De tijd dat we uitzien naar de komst van Christus en ons voorbereiden op het Kerstfeest. De liturgische kleur is, als het in de kerken goed gedaan wordt, paars. Een kleur van boete en inkeer. Nu draag ik normaal gesproken een zwarte mantilla of blauwe hoofddoek in de kerk (of heel soms een witte als dat beter matcht), maar nu had ik eens mijn donkerpaarse mantilla weer tevoorschijn gehaald. Mijn eerste mantilla overigens. Wat kleiner dan ik gewend was, maar hij zit nog steeds fijn. En verheugt u, want over een week gaat waarschijnlijk de roze mantilla om.

DSCF6755

2. Met het begin van de Advent komt ook de adventskrans weer op tafel. Ik heb al jaren een klein mega-kitcherig ding. Een leuk kransje vind ik zelf. Krijgen we na de Mis nog een kleintje aangeboden die over was na de kinderwoorddienst. Zegt manlief doodleuk: “en hij is ook leuker dan die van jou.” Ja, en bedankt he.

DSCF6753

3. De afgelopen jaren zorgde ik op de avond voor de 1e zondag van de Advent voor oliebollen. Een soort van oud-en-nieuw, maar dan anders. Dit jaar door alle drukte en vermoeidheid helemaal vergeten. Oeps.

4. Uitgebreid was het niet, maar ons kleine Sinterklaasvierig met het gezin was best leuk. We hadden de cadeautjes op zolder gezet, en voor elkaar en onze grote kleine meid een gedichtje geschreven. Voor ons in klassieke dichtvorm, voor haar in de vorm van een klein boekje. Er was weinig geduld vanuit de grote kleine meid voor de gedichtjes van papa en mama. Nee, haar eigen cadeautjes uitpakken, en die de rest, was toch echt het leukste. En toen ze haar Nijntje-servies had uitgepakt waren we haar geloof ik kwijt. En mama? Die voelde zich enorm geliefd door het prachtige gedicht dat Sinterklaas voor haar gemaakt had.

5. De kleine kleine meid bakeren we vanaf enkele weken na haar geboorte in bij het slapen. Toen ze een paar weken geleden koorts had en nogal hoestte hebben we dat niet kunnen doen en kreeg ze gewoon een slaapzakje aan. Dat leek goed te gaan. Tot twee weken terug. Toen was het de hele tijd bij mama willen liggen en vaak en de borst willen. Dat was even wat te pittig voor deze mama. En dus zijn we sinds begin deze week haar toch weer gaan inbakeren. Het voelt als een stap terug, maar er is nu in de nachten weer een stuk meer rust gekomen en ik kan tussen de voedingen door in ieder geval zo’n drie uurtjes slapen.

6. Kerstliedjes, ik hou er van. Echt. Alleen niet een hele maand vóór Kerstmis (nog voor het begin van de Advent), en dat het dan vervolgens op 27 december ook abrupt weer stopt. Terwijl de kersttijd dan nota bene net begonnen is.

7. Nu het in de avond weer vroeger donker is en de kersttijd nadert, komen er weer vele lichtjes vanuit de huizen. Ik word er altijd zo vrolijk van om op mijn weg heen maar vooral ook terug van het werk (ik ga op de fiets) langs al deze huizen te fietsen en naar binnen te kijken. Nu onze eigen boom nog.

Advertenties

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het tweede deel: Maria bezoekt haar nicht Elisabeth.

Maria hoeft nergens bang voor te zijn: God is met haar, ze draagt immers Zijn Zoon. Ook heeft ze een lieve en getrouwe verloofde aan haar zij. Een mooie basis voor het moederschap zou je kunnen zeggen. En toch gaat ook zij voor een periode naar haar familie toe. Naar wat ik wel eens gehoord heb niet ongebruikelijk in die tijd.

De woorden van Elisabeth en daarna het Magnificat van Maria zijn natuurlijk erg bekend. Maar wat mij raakt, is de nabijheid van de twee vrouwen. Ze zijn blij om elkaar te zien en blij om de groeiende mensjes in hun schoot. Ze kunnen delen. Delen in de vreugde van het moeder worden (eigenlijk al zijn) en van Gods plan met hen. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat ze ook de lasten delen. Ook voor deze twee door God gezegende vrouwen zal de zwangerschap toch wel zware kanten hebben stel ik me zo voor.

Het troost me dat zelfs de moeder van de Heer geborgenheid en liefde van anderen zoekt. In tijden van vreugde en in tijden van verdriet. Als ik moe ben of verdrietig, of juist blij en dankbaar, Moeder Maria kent deze gevoelens en gedachten maar al te goed. Ik mag me ook bij haar geborgen weten. Ik mag weten dat ik het niet alleen hoef te doen, en ik mag weten dat ik al deze emoties ook mag hebben.

Maria, wees mij altijd nabij.

Read Full Post »

1. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse avondje met een goede vriendin naar Night of the Proms in Rotterdam. Erg spannend, wat manlief zat die avond dus voor het eerst een hele avond alleen thuis met de twee meisjes, en moest ook de jongste op bed zien te krijgen. Met flesje. Het is aan alle kanten goed gegaan: de meisjes zijn lief gaan slapen en ik heb een fijne avond weg gehad. Ik was alleen wel erg blij toen ik weer thuis was en mijn meisjes weer kon zien.

2. Een van de artiesten was Mel C. De dag erna gingen manlief en ik nog even door met het teruggaan in de tijd met onder andere dit lied:


3. In plaats van in onze eigen parochie kerken, waar op die betreffende zondag een gezinsmis zou zijn, zijn we afgelopen zondag een kwartiertje verder gereden dan gebruikelijk. Zo kwamen we uit bij de oude St. Clemenskerk in Gerwen, een van de kerken van de Pius X. Een klein, maar mooi kerkje. De oudste dochter heeft het voor haar doen goed gedaan, maar was toch wel een afleiding. Maar hoe fijn om met deze liturgie op te gaan naar God, een stukje aanraking van Hemel en aarde. Zoals het zou moeten zijn.

4. Over die kerk gesproken. Dat was dus de oude St. Clemenskerk. Ik snapte niet precies waarom dat oude er bij moest. Tot we er aankwamen en ik heel toevallig op het gebouw er tegenover R.K. Parochie St. Clemens zag staan. Het is dat het er op stond, maar ik had nooit gedacht dat dat gebouw een katholieke kerk zou staan. Beter nog, ik had het niet eens als kerk herkend. Zo een enorm contrast, ik zou bijna willen zeggen tekenend voor die tijd en verdeeldheid in de Katholieke Kerk.

Oude St. Clemenskerk

Nieuwe St. Clemenskerk

5. Onze grote kleine meid is inmiddels bijna 2,5 en heeft voor het eerst haar schoen mogen zetten. Eerst met mama een tekening gemaakt, en daarna mochten papa en mama uiteraard het zangwerk doen. De volgende ogend was ons normaal gesproken erg energieke dame stil, bedachtzaam. Samen met papa werd het cadeautje uitgepakt. Een chocoladeletter, helemaal voor haar alleen. Niet lang erna was het bedachtzame er af en wat het Sinteplaas voor en Sinteplaas na. Mooi om te zien hoe ze er in op gaat. Moeilijk voor ons omdat we eigenlijk keihard aan het liegen zijn, wat enorm tegen ons gevoel in gaat.

6. Als voormalig noorderlingen zeggen we ‘patat’. Gewoon zoals het hoort. Hier in zuid-Nederland zeggen ze friet. Rare mensen. Dit resulteerde gisteren in de volgende conversatie:
Brabantse vriendin tegen grote kleine meid: ‘heb jij een frietje?’
Dochterlief: …
Brabantse vriendin: ‘zeg maar, frietje.’
Dochterlief; *hoofdschuddend* nee, patat!

7. Ik ben nog steeds van het proberen spullen in de winkel te kopen. In een winkel van steen bedoel ik. Waar je spullen uit de schappen pakt en afrekent bij een kassa. Helaas blijken steeds meer winkels een zeer beperkte voorraad te hebben, en ga ik niet drie keer naar een winkel voor een product wat er steeds niet is of waar te weinig van is zodat ik alsnog niet alles heb. En dus zat er deze week niks anders op dan zaken als luiers online bestellen. Ik ga mezelf maar niet schuldig voelen en zometeen nog maar wat dingen bestellen. Maar dan omdat ik gewoon echt niet weet wanneer ik deze dagen cadeautjes moet gaan shoppen.

http://thisaintthelyceum.org/we-dont-celebrate-advent/

 

Read Full Post »

1. De eerste planning voor deze maand voor nieuwe, regelmatige, rubrieken op mijn blog is gelijk al niet gelukt. Ik ben al anderhalve week nogal verkouden met weinig rust bij weer aan het werk gaan en gebroken nachten. Inmiddels zijn beide meisjes ook ziek, dus dat helpt niet mee met de nachtrust.

2. Een van mijn symptomen is een pijnlijke keel met schorre stem, en geen telefoongesprek of Wees-gegroetje kunnen binnen zonder een hoestbui te krijgen. Niet alleen erg onpraktisch op het werk (waar communicatie toch wel het gros van het werk omvat) maar ook bij het bidden van de rozenkrans. Manlief heeft dus de afgelopen avonden de rozenkrans hardop gebeden terwijl ik er naast zat en ik gedachten probeerde mee te bidden. Tussen de hoestbuien door.

3. Het is weer weekend. Dat betekent middagdutjes. Hiephoi.

4. Manlief zag bijzonder uitziend fruit in de supermarkt liggen. Dit bleken cactusvijgen te zijn. Nog nooit gehad. Bijzonder, maar wel lekker. Ik was alleen niet bedacht op die kleine prikkers, die dus bij de eerste keer eten besloten dat mijn rechter duimmuis wel een fijn plekje was om te gaan zitten.

5. Afgelopen zaterdag heb ik met de grote klein meid appelflappen gebakken. Wat is het ontzettend leuk om dat samen te kunnen doen. Want het was echt samen: zij het bladerdeeg pakken en met een beetje aanwijzing de appeltjes met kaneel er op doen. En na het dichtdoen er water overheen doen. Zelf mocht ze pas de volgende dag proeven omdat ze na het bakken naar bed moest. Wij hebben het wel al die avond op kunnen eten (wat nog even spannend was, aangezien we de oven te lang aan hadden laten staan toen ik ineens weer naar boven moest omdat de kleine kleine meid huilde).

6. Hoewel onze nieuwe parochie wel wat Latijn heeft in een deel van de Missen, is het niet zoveel en van dien aard dat het helemaal aan mijn behoefte tegemoet komt, om het netjes uit te drukken. Hoe fijn was het om dan afgelopen zaterdag wel een gezongen Latijnse Prefatie te horen.

7. Al dagen en nachten zit het refrein van dit lied in mijn hoofd (al krijg ik de zinnen dan nooit goed):

This Ain’t The Lyceum – Waitin’ On The Holy Ghost

Read Full Post »

1. Je leest het goed, ik ben weer begonnen met werken. Mijn zwangerschapsverlof is ten einde. Sinds afgelopen woensdag ben ik weer vier dagen per week op de werkvloer te vinden. Van alle kanten weer wennen en vooralsnog erg vermoeiend. Maar ook weer erg fijn om aan met mijn leuke baan bezig te zijn.

2. Om de periode verlof af te sluiten zijn we afgelopen dinsdag met zijn viertjes uit wezen lunchen. Kleine kleine meid in de draagzak, grote kleine meid lekker stuiterig spelend en wij een heerlijke maaltijd. Nu had de grote kleine meid een bord met lekkere poffertjes voor zich, maar dat vond ze blijkbaar minder interessant dan het eten van papa en mama. En dan denk je iets lekkers voor haar uit te zoeken.

1661d6ab-0b57-484c-8aba-076551f92a49

3. Onze grote kleine meid heeft sinds kort een eigen fietsje: een knalroze Hello Kitty fiets, met zijwieltjes, en mandje en zitje achterop (voor een pop). En hoewel ze prima kan trappen en ook een beetje kan sturen gaat het oefenen met fietsen ongeveer zo: begint met trappen – trap – trap – ziet blaadjes “blaadjes in doen” – doet blaadjes in het mandje – wil op de fiets stappen “mamma doen” – mama zet grote kleine meid op de fiets – trap – trap – (ik) “nee, wel sturen” – botst tegen stoeprand aan – mama stuurt bij – trap – “paddestoel”- stapt af – gaat paddenstoelen kijken – pakt een stokje om de paddenstoelen mee te prikken – wandelt door de blaadjes heen – vergeet fiets.

b515433d-1354-4b4c-a001-0697fa3f9e74

4. Over paddenstoelen gesproken: de grote kleine meid vindt die nogal interessant. Op het pleintje vlak voor ons huis staan nu onder andere twee rode paddenstoelen met witgelige stippen. Prachtig om te zien hoe dit haar zo kan fascineren.

e877f6b6-88fe-415a-a5a1-b5a8f2481bbf

5. Hoewel de H. Mis op Allerheiligen rustig en devoot was, werd er hier helaas geen Litanie van Allerheiligen gezongen. Toen besloten manlief en ik om thuis wanneer de dametjes zouden slapen, het zelf maar te doen. En zo zaten we een nogal uitgebreide Litanie te bidden die in mijn oude missaaltje stond. Echt goed zingen kan ik niet, maar volgens mij ging dit aardig. Zelfs met voorzingen van stukken als: Ut domnum apostolicum et omnes ecclesiasticos ordines in sancta religiones conservare digneris.

6. Afgelopen weekend waren voor het eerst weer een weekendje thuis. Uiteraard werd de zondag weer erg druk met H. Mis, lunchen met andere gezinnen in het parochiecentrum en daarna nog langs bij een kraamfeestje. En net die avond zou ik Moussaka maken. Wat we heel erg niet slim toch door hebben laten gaan. Weg rustig weekendje thuis.

7. Sinds vandaag zijn we op mijn werk over op een nieuw elektronisch patiëntendossier. Alle voorbereidingsperikelen zal ik jullie besparen. Maar omdat de data van het ene systeem overgezet moest worden naar het andere, was er vanochtend beperkte patiëntenzorg mogelijk (alleen het hoognodige via noodsetjes). Dit resulteerde in een lege polikliniek, waarbij voor het eerst (naar ik begreep) van de verschillende disciplines en ondersteuning van deze afdeling iedereen bij elkaar zat in de koffiepauze. Onverwachts bijzonder (en gezellig) moment.

Leftover Candy…Not Just For Eating In Secret Anymore

Read Full Post »

1. Het kriebelt om te schrijven, maar ik mis een stok achter de deur en wat structuur. Daarom ga ik vanaf november proberen wat regelmaat in deze blog te krijgen, met o.a. diverse overwegingen, vrijdagsrecepten en een hopelijk wekelijkse Friday Quick Takes.

2. Mijn oma vierde afgelopen zaterdag haar 87e verjaardag. Zoals al jaren doet ze dat met de gehele familie (kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en aanhang indien van toepassing). Dit jaar gingen we bowlen en daarna eten. Heerlijk buffet met lekkere wintergroenten als witlof en spruitjes. Om te smullen. Met een lekker karbonaadje erbij. Dingen die ik als flexitariër (manlief is vegetariër) slechts zelden eet. En nu dus heerlijk van kon genieten.

3. Over bowlen gesproken: dat kan ik dus echt niet. Gewoon niet. Ik werd dan ook, mogelijk dankzij een zeer handige worp van mijn oudste broertje die overnam toen ik onze jongste aan het voeden was, verdienstelijk een-na-laatste. Van de gehele familie.

4. In mijn nieuwe thuisparochie zijn erg veel gezinnen aanwezig. Veel jonge gezinnen ook, met kindjes in de leeftijdscategorie van de onze. Enkele dames besloten dat het leuk zou zijn voor de kindjes (en de mama’s) om ook wat voor hen te organiseren. En zo zaten we afgelopen woensdag voor het eerst in een zaaltje een baby-/peuterpraise te houden. Met liedjes van o.a. Elly en Rikkert, waarbij de kinderen diverse muziekinstrumentjes bespeelden. Afgesloten met een kaarsje bij Maria. Beetje improvisorisch, maar volgens mij erg geslaagd. Voor wie zich afvraagt hoe dit bij mij kan passen: ik vind deze liedjes erg mooi en denk dat ze heel geschikt zijn voor kinderen om op een laagdrempelige manier meer met het geloof in aanraking te komen. Zolang de liedjes maar wegblijven uit de H. Mis.

5. Sinds enkele weken gaat onze oudste twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Zo kan ze leuk met andere kindjes spelen en leer ze mogelijk ook dingen die wij haar net wat minder goed aan kunnen bieden. Hoewel ze het op zich leuk vindt, is het ook nog wel erg wennen: samen spelen, wisselen van taken (structuur) en ook langer zonder papa en mama zijn bij mensen die ook nog eens geen familie zijn. We hopen dat ze steeds meer gaat wennen, want nu heb ik best met haar te doen soms.

6. Haast, haast, verkeerde afslag, haast, brug open, nog meer haast. Uiteindelijk waren we slechts een paar minuten te laat voor de Mis in de Kluis in Warfhuizen afgelopen zondag. Een Mis in de Buitengewone Vorm in een prachtige mooie kleine kluiskerk. Geen koor, wel gezang. Rust en stilte. De jongste dochter in de draagdoek bij papa, de oudste probeerde ik zo goed als het ging stil te houden, wat ze voor haar doen best goed deed. Het blijft toch zoveel mooier en rustiger dan (in ieder geval het gros) van de Missen in de gewone vorm.

7. Eindelijk, eindelijk heb ik de stap gezet om een baby-album te maken voor de kleintjes. Gewoon zo’n ouderwets fotoalbum. De foto’s waren al afgedrukt, maar ik had nog geen albums. Gisteren twee albums gekocht, nu de dappere stap zetten om dingen te gaan plakken, zodat er een mooi maar totaal niet perfect fotoalbum ontstaat.

SQT This ain’t the lyceum Late October

Read Full Post »

Zoals verwacht was het een behoorlijke onderneming om met een peuter van net 2 en een baby van 6 weken (en daarmee moeder die net kraamvrouw-af is) gisteren 26 september naar Den Haag te gaan, maar het is gelukt.

Ok, door een hongerig meisje en een file kwamen een dikke drie kwartier later dan gepland aan, maar we konden zowaar nog gewoon aanhaken bij het gebed: men was net begonnen met het vierde geheim van het eerste rozenhoedje. Er was uiteindelijk geen woord gelogen dat de rozenkráns gebeden zou worden: met een onderbreking voor de lunchpauze en het overhandigen van een petitie aan drie kabinetsleden (Kees van der Staajj van de SGP uiteraard, maar ook Martijn van Helvert van het CDA en Carla Dik-Faber van de Christenunie) werden zowel de blijde, droevige als glorievolle geheimen gebeden.

Het was mooi en ondanks de ingetogenheid ook krachtig. Naast oudere mensen toch ook enkele gezinnen en jong-volwassenen. Rondrennende en spelende kinderen (die gelijk vriendjes waren, want zo makkelijk kan dat zijn). Flyers met informatie die uitgedeeld werden aan omstanders en ik begreep regelmatig ook gesprekken met omstanders. Verschillende religieuzen en een handjevol priesters. En natuurlijk mgr. De Jong, die voorging in gebed en krachtige overwegingen gaf bij de geheimen.

De Mis na afloop hebben we niet mee kunnen maken. Helaas. Maar het was een goede dag om te bidden, waarbij we mogen hopen en vertrouwen dat God onze gebeden vruchtbaar laat zijn. 

Hopelijk is de groep volgend jaar weer groter, met ook meer jonge mensen en priesters. Maar eerst is er de Mars voot het leven op zaterdag 9 december, ook in Den Haag. Loop mee in de stille mars voor al het leven dat geen stem mag hebben in onze samenleving. Het streven is 30.000 deelnemers, voor elke abortus die per jaar in Nederland uitgevoerd wordt één deelnemer. Wanneer er uit elke parochie if gemeente een paar mensen komen, dan moet dat lukken toch?

Want elk menselijk leven vanaf conceptie is het waard geliefd, gerespecteerd en beschermd te worden. Wij hebben de kans gekregen te leven, laten we ervoor opkomen dat anderen die kans ook krijgen. 

Read Full Post »

Older Posts »