Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rooms-katholiek’ Category

“De Vijand stelt mensen hier [seksuele verzoeking] voor een eis in de vorm van een dilemma: ofwel totale onthouding, ofwel absolute monogamie. Al sinds de grote overwinning van onze Vader maken wij dat eerste heel moeilijk voor ze. Het tweede hebben wij in de afgelopen eeuwen als ontsnappingsweg steeds verder afgesneden. Dit deden we door de mensen via schrijvers van romans en gedichten wijs te maken dat er maar één respectabele basis voor het huwelijk is, namelijk een merkwaardige, dikwijls kortstondige ervaring die ze ‘verliefdheid’ noemen; dat het huwelijk van deze opwinding iets blijvends kan en moet maken; en dat een huwelijk waarin dat niet lukt geen bindende kracht meer heeft. Dit idee is onze parodie op het idee dat van de Vijand afkomstig is.”
Schroeflik aan zijn neefje Galsem, uit het boek ‘Brieven uit de hel’ van C.S. Lewis.
Note: de Vijand is hierbij God, onze Vader de duivel.

Het huwelijk. Vanaf het “ja, ik wil”, zijn man en vrouw een eenheid, horen ze bij elkaar. Zijn ze niet langer alleen, maar verbonden voor het leven hier op aarde. Niet langer levend voor zichzelf, maar voor elkaar. Om samen verder te komen, niet alleen in deze wereld, maar ook om elkaar te helpen om het mooiste doel te bereiken: samen zijn bij Onze Hemelse Vader in de Hemel. Om samen één te worden, en open te staan voor nieuw leven dat uit dit samenkomen voort kan komen.

Het huwelijk. Geen contractje, geen gewoon volgende stap in een relatie die ook weer gewoon op kan houden, geen “we gaan samenwonen maar wel alles nog willen kunnen blijven doen zoals het voorheen ook ging”. Geen “ja, zolang ik nog vlinders in mijn buik van je krijg”, geen “ja, zolang ik precies krijg wat ik wil”, geen “ja, totdat ik iemand tegen kom die leuker/mooier/liever/rijker” is. Als dit je intentie is, dan kan je, zoals tegenwoordig mogelijk en al gangbaar is, net zo goed gewoon gaan samenwonen en eventueel een samenlevingscontract tekenen.

Een huwelijk is hard werken. Een huwelijk is opoffering, tot echt, werkelijk, welzijn van de ander. Een huwelijk is liefhebben, ook al bezorgt de ander je allang geen kriebels meer en erger je je aan zijn ongeschoren baard of ochtendgeur. Liefhebben is meer dan verliefdheid, en verliefdheid lang niet altijd een goede basis voor een huwelijk (het is wel mooi “smeermiddel” voor het begin, zoals mijn man mooi pleegt te zeggen). Wanneer je alleen “ja” tegen elkaar zegt op basis van gevoelens, is dat een fragiele bodem. Gevoelens zijn mooi, of beter gezegd, kunnen mooi zijn, en zijn ook zeker nodig en nuttig. Maar een mens is meer dan alleen dat. Ook je verstand komt kijken bij het aangaan van een huwelijk: wil ik deze man of vrouw liefhebben, ook als het moeilijk is? Wil ik “ja” zeggen, ook al heb ik geen idee wat het leven ons gaat brengen? Denk ik dat we samen de toekomst tegemoet kunnen gaan, ook als de gevoelens weg zijn of veranderen?

Want niemand weet wat het leven gaat brengen, alleen dat het niet allemaal mooi en leuk zal zijn. Ieder leven, ieder huwelijk dus ook, kent hobbels, grotere of kleinere. Als je daar geen rekening mee houdt, geen rekening mee wilt houden, dan is een “ja” in deze ook weinig waard. Uitzonderingen zijn er altijd, maar uitzonderingen zijn er om de regel te bevestigen, en niet om deze te veranderen.

Aan een goed huwelijk moet je (allebei) dagelijks werken. Door naar jezelf te durven kijken, sorry en dankjewel te zeggen, en soms dingen te doen (of te laten) voor de ander waar je niet zelf om staat te springen. Door samen te praten over je huwelijk, door samen te praten mét God over je huwelijk (bidden dus) en door te bidden voor je man of vrouw. Door dag in, dag uit te groeien in eenheid, zolang als je beiden leeft. Dát is een huwelijk dat tot zegen en heil kan leiden voor het echtpaar zelf en voor zijn omgeving.

Read Full Post »

Een gebedshoekje in onze slaapkamer, net als in ons nieuwe huis. Bedoeld als plekje om echt even te focussen op God, om te bidden. Het plekje wordt echter eigenlijk nog niet gebruikt, deels ook omdat onze slaapkamer naast die van dochterlief ligt. Na wat wikken en wegen besloten om óók een plekje in de woonkamer te creëren. Maar hoe dan precies, want daar stuitert een klein meisje dagelijks langs, en straks nog een.

DSCF6452Het was eventjes zoeken. Maar we hebben een gebedsplekje juist voor straks ook de kinderen gemaakt. Een kastje op hun hoogte, simpel maar doeltreffend. Een houten beeldje en een houten icoontje, met een kaarsje in plastic houder. Paar kinderboekjes eronder. En sinds een paar dagen ook een van onze crucifixen erboven, die qua kleur opvallend goed bij het kastje past.

En het meest mooie? We maken er daadwerkelijk gebruik van. Over het algemeen elke ochtend en in de avond voor ze gaat slapen, hebben we als gezin even kort een gebedsmomentje. En in de avond keren papa en mama de stoelen om richting het hoekje om de rozenkrans te bidden.

Het is zoiets kleins, maar het heeft nu al een grote uitwerking. Ik kan het iedereen dan ook van harte aanraden, met én zonder kinderen.

Read Full Post »

Afgelopen weekend vond de 20e editie van het katholieke gezinsweekend plaats. Uiteindelijk uit alle opties voor dit weekend hiervoor gekozen om echt als gezin weer even op te laden. En wat ben ik dankbaar dat we dat gedaan hebben.

Op vrijdag stressen om eerder van het weg te kunnen, snel nog wat spullen inpakken en dan op weg naar Helvoirt. Niet echt fijn dat ik in de auto kotsmisselijk was geworden, maar in plaats van de drie uur die we vorig jaar nodig hadden om er te komen, was dit nu een minuutjes of 40. Met wat frisse lucht was de rit goed uit te houden.

Aangekomen was het gelijk vertrouwd. Zo fijn. Aantal bekende gezichten, aantal nieuwe gezichten. De opening na het avondeten gemist omdat ik dochterlief op bed moest leggen. Maar gelukkig wel aan kunnen sluiten bij de rest van het programma. Terwijl de kinderen in leeftijdsgroepjes bij elkaar kwamen, kregen de ouders na een nadere kennismaking, een goede lezing over grenzen stellen. Grenzen stellen, iets wat we doen, maar ook zo enorm moeilijk vinden. Maar het is zo belangrijk, nee, essentieel, om kinderen op te laten groeien tot goede, evenwichtige mensen, die juist door die grenzen de vrijheid en het geluk weten te zoeken en weten te vinden.

Een paar drankjes en hapjes later was het dan ineens toch wel erg tijd om naar bed te gaan. Want we verwachtten al dat onze eigen wekker (lees: dochter) erg vroeg af zou gaan. Wat helaas ook gebeurde. Was ze eerst nog best stil, toen mama besloot met haar onder de douche te gaan heeft geloof ik de hele afdeling er van mogen genieten. Oeps. En zucht. Samen met manlief planning gemaakt voor de dag (lees: wie doet welke gebedsmomenten en wanneer gaat mama en wanneer gaat dochterlief een dutje doen). Papa ging naar de lauden, mama zou het rozenhoedje mee bidden. En de Mis konden we allebei bijwonen zelfs met dochterlief er bij. Waar papa en mama enkele zeer interessante lezingen hebben gevolgd door Pater Ignatius Maria, heeft dochterlief zich uitstekend vermaakt bij de groep voor de allerkleinsten. En ook na haar middagdutje in het gras en de speeltuin zich uitstekend vermaakt. Het is een genot om te zien hoe ze zo makkelijk contact maakt met anderen en opleeft als ze met andere kindjes kan spelen.

Veel te snel was het alweer avond en het einde van de tweede dag. Gelukkig was de zondag niet alleen maar inpakken en afscheid nemen. Nee, er werden gewoon weer lauden gebeden en de rozenkrans. En natuurlijk weer een Mis gevierd. Wat was dat weer prachtig. Gewoon goede degelijke liturgie, met een fijne portie Latijn die iedereen mee leek te zingen. Kinderen van 0 tot in de 20 aanwezig met hun ouders. Afgeladen kapel. Veel mooier krijg je het niet.

Dat de meest inspirerende lezing nog in het verschiet lag, had ik niet kunnen vermoeden. Maar jeetje, tranen (die ik toch maar probeerde in te houden) en een rake binnenkomer. Broeder Aldo van de Herauten van het Evangelie sprak over de Fatima. Over het dagelijks bidden van de rozenkrans en de genaden die daar van komen. Met vuur sprak hij, en met humor (o.a. een opmerking in de zin van: God stuurde altijd profeten wanneer het volk weer eens in moeilijkheden zat, afdwaalde. Maar nu moest het toch wel erg zijn. Waarom? Hij stuurde Zijn eigen Moeder). Ik dacht bij mezelf: weer iemand die zo duidelijk spreekt over het dagelijks bidden van de rozenkrans, weer iemand, in aansluiting bij zovele heiligen die hier ook toe opgeroepen hebben. Wie ben ik dan om het beter te weten? Zoals Broeder Aldo zei: “some people say praying the rosary is boring. Well, for Jesus, hanging on that cross was boring”.

Nadat alles ingepakt was. Mensen gedag gezegd waren. En we na een 40 minuten rijden alweer thuis waren. Toen alles laten bezinken. En heel bewust niet gelijk weer helemaal over te gaan tot de orde van de dag. De rozenkrans werd er bij gepakt die avond, net als tot nu toe de avonden sindsdien. De tv heb ik voor mezelf nog niet aan gehad. De telefoon heb ik niet meer steeds binnen handbereik. En wat een rust. Niet alleen qua prikkels. Maar in mezelf. De maandag na het gezinsweekend vierden we dat we 4 jaar getrouwd waren. Een dag met ons gezin wat leuke dingen doen, lekker eten. Genade. Net als vorig jaar was het een gezinsweekend dat rust en een impuls gaf, vuur en liefde.

Op naar volgend jaar.

Het invoegen van foto’s was toch wat te lastig, maar hieronder kan je veel moois vinden:
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=59&t=Eerste+fotos+van+het+gezinsweekend
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=61&t=Verslag+van+een+feestelijk+gezinsweekend

Read Full Post »

Een paar activiteiten die bij mij op Facebook voorbij gekomen zijn en mogelijk nog in iemands agenda passen. Katholiek Nederland is er heel goed in om alles tegelijkertijd te organiseren, dus betekent het óf aan bilocatie (of meer) gaan doen óf een keuze maken. Helaas.

Vrijdag 19 t/m zondag 21 mei:
Katholiek gezinsweekend in Helvoirt. Vorig jaar ons erg goed bevallen, ook al was onze jongste nog geen jaar.
http://www.katholiekegezinnen.nl/

Zaterdag 20 mei:
Jaarlijkse Mariaprocessie in Warfhuizen. Altijd zeer devoot en de moeite waard.
http://www.rkactiviteiten.nl/index.php?id=32658&title=Bedevaart__Mariaprocessie_OLV_van_Warfhuizen

Zaterdag 20 mei:
Dag voor katholieke werkers in de gezondheidszorg in Hilversum, georganiseerd door het inmiddels officiële Netwerk Katholieke Zorgprofessionals Nederland. Zeer aanbevelenswaardig om naar toe te gaan als katholieke zorgprofessional (van arts tot verpleegkundige, medewerker in thuiszorg tot directeur van zorginstellingen).
http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=132

Zaterdag 20 mei:
Dag voor het Leven nabij Nijmegen, georganiseerd door Stirezo. Ik heb begrepen dat kinderen gewoon mee kunnen: in een aangrenzend zaaltje kunnen ze spelen en kunnen ouders meeluisteren. En er zijn kamers beschikbaar waar de kleintjes kunnen slapen binnen babyfoonbereik. 

Vrijdag 26 t/m 27/28 mei:
Gezinsretraite in Sittard: http://www.rkactiviteiten.nl/index.php?id=32401&title=Gezinsretraite_a_Christane_Nederpelt_amp_gezin

Voor nog veel meer activiteiten: http://www.rkactiviteiten.nl/

Read Full Post »

Alleluia, een verboden woord in de vastentijd. Ik heb iemand wel eens horen zeggen: last van de Franse ziekte aan het begin van de vastentijd (er halverwege het woord achter komen dat je het niet moet zeggen en dan abrupt ophouden).

En als Pasen dan aangebroken is. Ja, dan mag het ook los. Alleluia hier en Alleluia daar (ik raad ten zeerste aan om de Completen deze dagen te gaan bidden).

Maar waar ik toch het meeste naar uit kijk…het heerlijk uit volle borst kunnen zingen van het Regina Caeli.

Read Full Post »

Inmiddels wonen we een maandje in het katholieke Brabant. Waar we in Groningen kerkten in dé parochie van de Stad, en daar in de loop van de jaren aardig wat opgebouwd hadden aan contacten, is het hier zoeken naar een parochie. Zoeken naar een parochie die bij ons past: waar de liturgie goed is, maar er ook ruimte is voor contacten en activiteiten daar om heen.

Aangezien de parochie het dichtste bij én geen crèche en kinderwoorddienst heeft, én pas sinds 2 weken weer een eigen pastoor met een zeer rommelige afgelopen maanden tot jaren hieraan vooraf, zijn we eerst verder gaan kijken. Op aswoensdag in de noordelijke parochie van de stad gekerkt. Waar de liturgie op zich goed was, maar de hoofdkerk gewoon niet eens knielbanken had. Zou geen crèche af en toe nog acceptabel zijn (kinderen horen er nu eenmaal ook gewoon bij, het is echter niet altijd even goed voor je eigen devotie en die van de mede-kerkgangers), niet fatsoenlijk kunnen knielen voor Onze Lieve Heer is toch wel een beetje een afknapper.

En zo kwamen we terecht in de zuidelijke parochie van de stad. Grote parochie, meerdere kerken. Met in de hoofdkerk wekelijks crèche en kinderwoorddienst en veel gezinnen aanwezig. De Mis was goed, al is het wel even schakelen tussen de pastoor die er graag wat tempo in houdt (Groningen) en deze priester. Wel wat kleine dingen om aan te wennen (het houdt qua kerkgebouw en liturgie een beetje het midden tussen wat we in onze thuisthuisparochie in Sneek en de oude thuisparochie in Groningen gewend zijn), maar zeker waardig om een nieuwe thuisparochie te worden. Tel daarbij op dat we ontzettend welkom geheten zijn door de andere gezinnen, en ze ook regelmatig een gezinsmiddag hebben, en het lijkt erg positief.

Echter. Via de Facebook-groep van katholieke mama’s (hoera voor social-media), was er begin februari al een bericht dat er een opstart werd gemaakt met een wekelijks Tridentijnse Mis voor gezinnen. Op iets meer dan een half uurtje rijden. Dat is toch wel de moeite waard. Maar zoals met alle dingen in opstart, en zeker met zoiets kerkpolitiek gevoeligs en praktische uitdaging als een Tridentijnse Mis, was dit nog niet elke week, en ook niet elke week op dezelfde tijd. Maar het is dan toch echt gelukt vandaag. En wat ben ik blij dat we gegaan zijn. Het was niet druk, maar toch wel een mooi aantal gezinnen met allemaal jonge kinderen (onder de 7 jaar). Kinderen die heen en weer liepen en ouders die af en toe met een kind de deur uitglipten konden niet voorkomen dat het een mooie devote Mis was. Zo ontzettend fijn om met mensen te zijn die ook een stuk traditie zoeken én dat aan hun kinderen door wil geven. Net als bij de parochie in stad-zuid, zijn we wat langer na blijven zitten. Investeren in de contacten vinden we op dit moment extra belangrijk. Ik begrijp dat een en ander nog erg zoekend is qua vast tijdstip en locatie, en naar meer priesters om voor een goede stabiliteit te zorgen. Wat zou het mooi zijn als het zou lukken. Wat zou het mooi zijn als dit kon groeien, zowel in aantal mensen dat komt als in een diepgeworteld en liefdevol geloof.

Waar we volgende week kerken, we moeten het nog maar even zien. Wat mij betreft gaan we in ieder geval proberen de gezinsmissen in de gewone parochie te vermijden (hoewel het hier anders gaat, is het qua te-doen-baarheid redelijk vergelijkbaar met Groningen), maar op een of andere manier een middenweg proberen te vinden tussen de beide parochies. Een thuis lijken we in ieder geval te gaan vinden, zolang we ons zelf maar de tijd en rust gunnen. In Groningen heeft het immers ook meerdere jaren geduurd voor we daar goed geworteld waren.

Read Full Post »

  1. Na lange, lange tijd, ga ik weer eens wat langere afstanden alleen afleggen. Even los van het studiereisje naar Portugal dan. Vorige week “even” een retourtje Maastricht met de trein. Heerlijk in de trein, maar wat een pokke-end zeg. Morgen via Nijmegen met een van beste vriendinnen naar Night of the Proms in Rotterdam, en weer terug natuurlijk. En aanstaande dinsdag een retourtje Eindhoven. Toch is het ook wel fijn dat dat weer mogelijk is. Stiekem voelt het namelijk best fijn er even alleen op uit te zijn. Als ik mijn schatje dan ook zo snel mogelijk maar weer zie. En tussendoor heel veel updates (liefst met foto’s) krijg over hoe het gaat.
  2. Naast Ma-i-a (inmiddels alle beelden in de kerk), is er nu nog een heerlijk woordje bijgekomen. We gaan eten en dondersteentje zegt: bi-bi. En klapt haar handjes op elkaar. Zo ook na het eten en voor het slapen gaan. Naast dat ik enorm trots ben, vind ik het vooral enorm mega-schattig als ze het doet.
  3. Doordeweekse Missen in Groningen zelf lukt ook op mijn vrije dag meestal niet gezien het tijdstip. Gelukkig heb ik beschikking over een auto en is er in een prachtige kluiskapel zo’n half uur rijden van ons vandaan op een perfect tijdstip in de ochtend een Mis in buitengewone vorm. Hoe mooi kan je het hebben. Dondersteentje mee, en hoppa. Momenteel zijn de rozenkranzen (glow in the dark rozenkransen, *grinnik*) enorm populair bij haar. En bi-bi, vooral luid en duidelijk in de stilte. Ahum.
  4. Koekjes, wie houdt er niet van. Omdat meisje een tijdje niet zo’n zin in fruit had, besloot ik om gezonde koekjes te proberen te bakken. Dat bleek makkelijker dan gedacht: banaan – havermout – rozijn/pruim koekjes. Heerlijk lekker en heerlijk gezond. Denk ik. Dondersteentje eet er graag van. En mama stiekem ook.
  5. Van een kennis heb ik een hele mooie rok gekregen: zwart met allemaal stijlvolle bloemen. En het mooiste: aan de touwtjes elk een kruisje en tussen de bloemetjes door Vive Maria. Naar het merk. Ideaal voor katholieke vrouwtjes.
  6. Bij de dag van Katholieke Werkers in de Gezondheidszorg op 22 oktober j.l. heb ik na de Mis ook even een kijkje kunnen nemen in ik geloof de St. Vituskerk (Hilversum). Mooie kerk, mooi klassiek. Vreemde gewaarwording om een gewone parochiekerk te zien die groter is dan de kathedrale kerk waar je wekelijks komt.
  7. Manlief: “Wat ik je de hele dag al wil zeggen maar elke keer vergeet: meisje is vandaag 500 dagen oud. En aanstaande dinsdag zijn we 3,5 jaar getrouwd.” Het is maar dat u het weet.

Read Full Post »

Older Posts »