Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘rozenkrans’ Category

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het derde deel: Jezus wordt geboren in een stal te Bethlehem.

Nog een weekje, dan vieren we alweer de geboorte van Jezus. In een stal, ergens in de middle of nowhere. Geen vroedvrouwen, geen extra setjes kleren of warmtekruiken. Geen pijnstilling of andere afleiding. Een bevalling ruw en werelds. Voor het gemak vergeet ik maar even dat Maria zonder zonde ontvangen is en dus mogelijk niks te maken heeft gehad met “pijnlijke weeën en barensnood”.

Afbeeldingsresultaat voor mary baby jesusIk kan me voorstellen dat ze zich eenzaam en verdrietig voelde op deze momenten. Maar hoe mooi moet het tegelijkertijd zijn geweest om te weten dat je Gods Zoon ter wereld aan zetten bent. En dan als Hij eenmaal geboren is, Zijn eerste huiltjes te horen en Zijn gezichtje te zien. Hemels, lief en puur. Want dat was God op dat moment: een baby. Klein, lief en afhankelijk van zijn moeder en voedstervader. Huilend als het honger had, en lachend als het Zijn moeder zag. Zijn kleine handjes vertrouwvol in de hare.

God, volledig overgeleverd aan ons als mensen. Want dat heeft Hij gedaan. Hij is klein geworden en afhankelijk van onze liefde. Aan de ruimte die wij hem geven. Maria heeft dat gedaan door Hem geboren te laten worden en Hem te koesteren als haar Zoon. Kunnen wij dat ook? Kunnen wij plaats maken in ons hart, in ons leven, voor Hem. Als wij Hem niks geven en ons niet voor Hem openstellen, kan Hij ons ook niet de pure liefde geven als die van een kind.

Ik kijk naar mijn meisjes, en zie hun vertrouwen en liefde in hun gezicht. En ik smelt. Wil alles voor ze doen. Dat is zoals het zou moeten zijn, ook naar Hem toe.

Advertenties

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het tweede deel: Maria bezoekt haar nicht Elisabeth.

Maria hoeft nergens bang voor te zijn: God is met haar, ze draagt immers Zijn Zoon. Ook heeft ze een lieve en getrouwe verloofde aan haar zij. Een mooie basis voor het moederschap zou je kunnen zeggen. En toch gaat ook zij voor een periode naar haar familie toe. Naar wat ik wel eens gehoord heb niet ongebruikelijk in die tijd.

De woorden van Elisabeth en daarna het Magnificat van Maria zijn natuurlijk erg bekend. Maar wat mij raakt, is de nabijheid van de twee vrouwen. Ze zijn blij om elkaar te zien en blij om de groeiende mensjes in hun schoot. Ze kunnen delen. Delen in de vreugde van het moeder worden (eigenlijk al zijn) en van Gods plan met hen. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat ze ook de lasten delen. Ook voor deze twee door God gezegende vrouwen zal de zwangerschap toch wel zware kanten hebben stel ik me zo voor.

Het troost me dat zelfs de moeder van de Heer geborgenheid en liefde van anderen zoekt. In tijden van vreugde en in tijden van verdriet. Als ik moe ben of verdrietig, of juist blij en dankbaar, Moeder Maria kent deze gevoelens en gedachten maar al te goed. Ik mag me ook bij haar geborgen weten. Ik mag weten dat ik het niet alleen hoef te doen, en ik mag weten dat ik al deze emoties ook mag hebben.

Maria, wees mij altijd nabij.

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Dit is het eerste deel, met het oog op het komende Kerstfeest: de Heilige Aartsengel Gabriël brengt Maria de blijde boodschap.

Wat moet Maria een schrik gehad hebben toen er ineens een engel van God voor haar stond. Dat op zich lijkt me al een enorm indrukwekkende gebeurtenis, life-changing om het zo te zeggen. Profeten kenden ze natuurlijk genoeg in die dagen, maar een engel van God was toch een ander verhaal. Maar dat was nog niet genoeg. Nee, deze engel had uiteraard ook een boodschap voor haar. Die haar wereld nóg een beetje verder op zijn kop zou zetten.

Ze zou mama worden. Huh, wat? Ze was nog maar een jong meisje en alleen nog maar verloofd. Kinderen zou iets zijn voor de toekomst. En toch zou het zo worden. Ze werd mama. Ik kan me de schrik goed voorstellen. Toen ik voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen had wist ik niet hoe ik me moest voelen. Maar blij was ik al snel, want het kindje was zo welkom. Het heeft zo moeten zijn. Met de test van onze jongste dochter was het een ander verhaal: hoe welkom het kindje ook zou zijn, we hadden er nog niet op gerekend. Ik was net – mondeling – aangenomen voor een nieuwe baan. Die ook nog eens aan de andere kant van het land was waar we dan naar toe zouden gaan verhuizen. Hoe gingen we dat in vredesnaam doen, en hoe zouden de mensen op het werk reageren. Nee, zorgen en angsten overschaduwden de blijdschap.

Pas toen ik echt “ja” kon zeggen tegen deze zwangerschap door alles in Gods handen leggen, kwam er iets van rust en vertrouwen. God zou ons nooit iets zwaarders geven dan we aan zouden kunnen. En dus zou ook dit goed op een of andere manier goed gaan. En zo kon ik me verheugen op de komst van een tweede kindje, nu een prachtig lief vrolijk meisje. Ging het zonder moeilijkheden? Uiteraard niet. Maar God beloofd geen vlekkeloze reis, wel een behouden aankomst.

Maria zei ook ja, niet wetend wat haar verloofde zou vinden. Niet wetend hoe ze dit allemaal zou moeten gaan doen en waar het haar zou brengen. Waarschijnlijk weten dat ze alom veroordeeld zou worden. Maar ze zei “ja” en gaf haar leven aan God. Gelukkig maar. Want zo kon onze Heiland ter wereld komen om ons voor altijd te verlossen van het Kwaad. God heeft zoveel bedoelingen met ons. Soms lijken ze ons te zwaar. Maar als we ja zeggen en alles in Gods handen leggen, kunnen we uiteindelijk alles aan wat op ons pad ligt.

 

 

Read Full Post »

1. De eerste planning voor deze maand voor nieuwe, regelmatige, rubrieken op mijn blog is gelijk al niet gelukt. Ik ben al anderhalve week nogal verkouden met weinig rust bij weer aan het werk gaan en gebroken nachten. Inmiddels zijn beide meisjes ook ziek, dus dat helpt niet mee met de nachtrust.

2. Een van mijn symptomen is een pijnlijke keel met schorre stem, en geen telefoongesprek of Wees-gegroetje kunnen binnen zonder een hoestbui te krijgen. Niet alleen erg onpraktisch op het werk (waar communicatie toch wel het gros van het werk omvat) maar ook bij het bidden van de rozenkrans. Manlief heeft dus de afgelopen avonden de rozenkrans hardop gebeden terwijl ik er naast zat en ik gedachten probeerde mee te bidden. Tussen de hoestbuien door.

3. Het is weer weekend. Dat betekent middagdutjes. Hiephoi.

4. Manlief zag bijzonder uitziend fruit in de supermarkt liggen. Dit bleken cactusvijgen te zijn. Nog nooit gehad. Bijzonder, maar wel lekker. Ik was alleen niet bedacht op die kleine prikkers, die dus bij de eerste keer eten besloten dat mijn rechter duimmuis wel een fijn plekje was om te gaan zitten.

5. Afgelopen zaterdag heb ik met de grote klein meid appelflappen gebakken. Wat is het ontzettend leuk om dat samen te kunnen doen. Want het was echt samen: zij het bladerdeeg pakken en met een beetje aanwijzing de appeltjes met kaneel er op doen. En na het dichtdoen er water overheen doen. Zelf mocht ze pas de volgende dag proeven omdat ze na het bakken naar bed moest. Wij hebben het wel al die avond op kunnen eten (wat nog even spannend was, aangezien we de oven te lang aan hadden laten staan toen ik ineens weer naar boven moest omdat de kleine kleine meid huilde).

6. Hoewel onze nieuwe parochie wel wat Latijn heeft in een deel van de Missen, is het niet zoveel en van dien aard dat het helemaal aan mijn behoefte tegemoet komt, om het netjes uit te drukken. Hoe fijn was het om dan afgelopen zaterdag wel een gezongen Latijnse Prefatie te horen.

7. Al dagen en nachten zit het refrein van dit lied in mijn hoofd (al krijg ik de zinnen dan nooit goed):

This Ain’t The Lyceum – Waitin’ On The Holy Ghost

Read Full Post »

Zoals verwacht was het een behoorlijke onderneming om met een peuter van net 2 en een baby van 6 weken (en daarmee moeder die net kraamvrouw-af is) gisteren 26 september naar Den Haag te gaan, maar het is gelukt.

Ok, door een hongerig meisje en een file kwamen een dikke drie kwartier later dan gepland aan, maar we konden zowaar nog gewoon aanhaken bij het gebed: men was net begonnen met het vierde geheim van het eerste rozenhoedje. Er was uiteindelijk geen woord gelogen dat de rozenkráns gebeden zou worden: met een onderbreking voor de lunchpauze en het overhandigen van een petitie aan drie kabinetsleden (Kees van der Staajj van de SGP uiteraard, maar ook Martijn van Helvert van het CDA en Carla Dik-Faber van de Christenunie) werden zowel de blijde, droevige als glorievolle geheimen gebeden.

Het was mooi en ondanks de ingetogenheid ook krachtig. Naast oudere mensen toch ook enkele gezinnen en jong-volwassenen. Rondrennende en spelende kinderen (die gelijk vriendjes waren, want zo makkelijk kan dat zijn). Flyers met informatie die uitgedeeld werden aan omstanders en ik begreep regelmatig ook gesprekken met omstanders. Verschillende religieuzen en een handjevol priesters. En natuurlijk mgr. De Jong, die voorging in gebed en krachtige overwegingen gaf bij de geheimen.

De Mis na afloop hebben we niet mee kunnen maken. Helaas. Maar het was een goede dag om te bidden, waarbij we mogen hopen en vertrouwen dat God onze gebeden vruchtbaar laat zijn. 

Hopelijk is de groep volgend jaar weer groter, met ook meer jonge mensen en priesters. Maar eerst is er de Mars voot het leven op zaterdag 9 december, ook in Den Haag. Loop mee in de stille mars voor al het leven dat geen stem mag hebben in onze samenleving. Het streven is 30.000 deelnemers, voor elke abortus die per jaar in Nederland uitgevoerd wordt één deelnemer. Wanneer er uit elke parochie if gemeente een paar mensen komen, dan moet dat lukken toch?

Want elk menselijk leven vanaf conceptie is het waard geliefd, gerespecteerd en beschermd te worden. Wij hebben de kans gekregen te leven, laten we ervoor opkomen dat anderen die kans ook krijgen. 

Read Full Post »

Een goed gebedsleven, essentieel voor een levend geloof. Gebed is praten en contact met God. Net als dat het voor contact en een relatie met de mensen om ons heen het belangrijk is regelmatig bij elkaar te zijn (fysiek of in gedachte) en te communiceren, zo is het niet anders dan voor onze relatie met God.

Maar euhm, ja. In het contact met andere mensen, is de feedback concreet, is het spreken en het verstaan zoveel makkelijker. De resultaten zijn zoveel makkelijker te zien. Hoewel God zeker direct kan zijn in wat Hij wil en ook vele momenten heeft dat je gewoon even bij Hem kan zijn, is het voor ons mensen soms een moeilijke relatie. Het moet gebeuren in de stilte van ons hart, in vertrouwen, in een verstaan waar we niet meer aan gewend zijn.

Ik had vaak de gedachte dat ik uit de Mis, uit het bidden, uit het lezen van de Bijbel of andere boeken toch wel echt er iets uit zou moeten halen, het liefste gisteren dan vandaag. Dat dat niet zo werkt ben ik inmiddels wel achter. Bidden en contact zoeken met God helpt, maar niet op de manier zoals wij mensen vaak willen. Ik probeer dit daarom steeds meer los te laten, mijn tijd en (versnipperde) aandacht aan God te geven, en er dan op te vertrouwen dat Hij wel weet wat Hij er mee moet doen. Dat het vrucht draagt op een of andere manier, voor mezelf of anderen.

Als voorbeeld kan ik wel noemen het bidden van de rozenkrans. Sinds we een nogal vurige lezing hebben gehoord over de boodschap van Fatima (zie ook mijn bericht over het gezinsweekend), bidden we dagelijks de rozenkrans. Het zijn mooie momenten, maar om nou te zeggen dat ik helemaal verzonken ben in gebed of half opstijg na het bidden, nee. Mijn gedachten dwalen af, ik kijk soms om me heen (met ogen dicht bidden kan ik tegenwoordig amper omdat ik dan in slaap val), maar toch probeer ik mijn tijd en aandacht aan Hem te geven. Ik haal er weinig concreets uit op het moment zelf, en toch gaan we er mee door, omdat alles wat aan God gegeven wordt op een of andere manier goede vruchten draagt.

Wat ik in ieder geval na een maand dagelijks de rozenkrans bidden merk, is veel meer een focus op het Hemelse, het Eeuwige, een frequente bewustwording en toch iets van rust in mijn hart en hoofd. De band met God wordt wel degelijk sterker door het bidden, maar ik moet stilstaan om het te zien en de ruimte te geven.

Ga dus niet het bidden en het contact zoeken uit de weg. Blijf het doen, hoe klein en kort ook. Sta stil bij Hem en geef Hem een stukje van je tijd, je aandacht, je leven. En vertrouw er maar op dat God er wel iets mee kan en doet.

Read Full Post »

Een gebedshoekje in onze slaapkamer, net als in ons oude huis. Bedoeld als plekje om echt even te focussen op God, om te bidden. Het plekje wordt echter eigenlijk nog niet gebruikt, deels ook omdat onze slaapkamer naast die van dochterlief ligt. Na wat wikken en wegen besloten om óók een plekje in de woonkamer te creëren. Maar hoe dan precies, want daar stuitert een klein meisje dagelijks langs, en straks nog een.

DSCF6452Het was eventjes zoeken. Maar we hebben een gebedsplekje juist voor straks ook de kinderen gemaakt. Een kastje op hun hoogte, simpel maar doeltreffend. Een houten beeldje en een houten icoontje, met een kaarsje in plastic houder. Paar kinderboekjes eronder. En sinds een paar dagen ook een van onze crucifixen erboven, die qua kleur opvallend goed bij het kastje past.

En het meest mooie? We maken er daadwerkelijk gebruik van. Over het algemeen elke ochtend en in de avond voor ze gaat slapen, hebben we als gezin even kort een gebedsmomentje. En in de avond keren papa en mama de stoelen om richting het hoekje om de rozenkrans te bidden.

Het is zoiets kleins, maar het heeft nu al een grote uitwerking. Ik kan het iedereen dan ook van harte aanraden, met én zonder kinderen.

Read Full Post »

Older Posts »