Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het  vierde blijde geheim: Jezus wordt in de tempel opgedragen aan God.

Nog maar 8 daagjes oud was Hij toen zijn vader en moeder hem naar de tempel brachten om Hem aan God toe te wijden. Maria moet nog moe en beurs geweest zijn geweest van de bevalling.

En dan daar staan. Je kindje bij God brengen. Het kind dat gegeven js wordt in zekere zin weer teruggegeven. Iets wat ik ook een beetje heb mogen ervaren bij de doop van onze meisjes. Hoeveel vreugde daarnaast ook om te weten dan je kinderen eens bij God kunnen zijn.

Want tegelijkertijd zit er ook iets van (aards) verdriet. Eens, vroeg of laat, zullen de kindjes er niet meer zijn. Alleen al bij die gedachte word ik verdrietig. Mijn lieve kleintjes. Maria moet niet minder pijn gehad hebben. Sterker nog, haar werd zelfs  nog even ingewreven dat ze veel zou lijden om haar Zoon. En ze wist fat het er bij hoorde. naast de vreugde ook het verdriet.

Maar voor het moment van de opdracht en voor ons van de doop, mag er even vreugde zijn. Want eens mogen we terug naar Onze Schepper. Die geeft en Die neemt. Wiens Naam in eeuwigheid zij geprezen. 

Advertenties

Read Full Post »

Afgelopen 18 november zat ik met een goede vriendin in Ahoy Rotterdam bij ons jaarlijkse avondje Night of the Proms. Net als bijna alle jaren neemt de muziek me even mee naar een wereld die mooi en goed is. Het voelt voor mij op en bijzondere manier een aanraking met God. En dat doet me weer stilstaan bij hoeveel muziek teweeg kan brengen.

Ook in de Mis heeft muziek een doel. Het ondersteunt het opgaan naar God en de lofzang op Hem. Primair zou het net als de Mis zelf (zou moeten zijn) op God gericht mpeten zijn. Tot meerdere Glorie van Hem. En daarna ook tot heil van alle aanwezigen. En uiteindelijk ook van de wereld en allen die ons zijn voortgegaan.

Het Gregoriaans is hier een geëigende manier voor. Net als de gezangen vanuit o.a. de oosterse kerken, heeft het een sacraal karakter. Hemel en aarde raken elkaar. Even is er niet meer het alledaagse en tijdgebondene, maar Christus tegenwoordig  en de priester die het Heilig Misoffer opdraagt.

Wij als gelovigen sluiten ons daarbij aan. Door mee te bidden, soms in stilte, soms in dialoog. Door onse moeilijkheden en onszelf mee te offeren. Daarbij worden wij op onze beurt gevoed door zowel het Woord van God als door het ontvangen van het vleesgeworden Woord: Christus.

Muziek in de Mis zou dit doel, deze aspecten moeten ondersteunen. Heden ten dage zijn er echter veel soorten muziek die tijdens de Mis gebruikt worden, ook al is het officieel niet eens de bedoeling en toegestaan. Zo heb je bijvoorbeeld de bundel Gezangen voor Liturgie, liederen van Taizee en Emmanuel en ook kinderliedjes.

Al deze soorten muziek hebben als positieve aspect dat een bepaalde groep mensen aanspreekt die zich mogelijk, zeker in deze tijd, niet aangesproken weten tot de traditionele, geëigende, muziek. Daar schuilt ook gelijk de keerzijde: het spreekt slechts een kleine groep mensen per keer aan. Je sluit dus eerder uit dan dan je insluit.

Een andere keerzijde is dat het vaak het sacrale karakter van de Mis omlaag haalt. Het wordt meer een “fijne samenkomst”  dan het onbloedige offer van Christus. We halen er misschien, afhankelijk van de doelgroep opn dat moment, emotioneel wat uit, maar hoe diep is dat? En heeft het niet meer als doel gehad ons als volk wat te brengen dan dat we God wat zijn komem brengen?

Laat de muziek in de Mis dus in de eerste plaats sacraal zijn, op God gericht. En gebruik de andere muziekgenres voor momenten na en buiten de Mis om voor de specifieke doelgroepen. Denk bijvoorbeeld aan peuterpraise, Marialof of Aanbidding met jongeren. Emoties zijn ook in het geloof nodig en op zijn plek, maar wel op de juiste plaats en de juiste tijd.

 

Read Full Post »

Katholieke vrijdaghap

Traditioneel gezien eten katholieken op vrijdags geen vlees. Door een luxeproduct als deze te laten staan, werd er een stukje afgezien om zo stil te staan bik het lijden vam Christus. Er werd daarom vis gegeten, goedkoper voedsel. Aangezien dit nu noet bepaald meer het geval is, is vegetarisch eten op de vrijdag een mooi alternatief. Daarom maandelijks een (iets soberder) vegetarisch gerecht voor de vrijdagen. 

We trappen af met….boerenkool. stampot boerenkool. Wel zo passend in deze tijf van het jaar. Ik vond dit gerecht nooit lekker. Tot deze versie. 

Men neme boerenkool en aardappelen naar hoeveelheid voor aantal en grootte van de eters en dan een beetje extra (er zit immers geen rookworst of gehaktbal bij). Koken, en stampen met wat boter en melk. Peper, zout en nootmuskaat toevoegen.

Tot zover geen gekke dingen. Niet stiekem de pan met spekjes opzetten he. 

Goed. Dan augurken snijden in kleine blokjes. Voor twee personen 1/4 tot 1/3 van een grote pot. En zongedroogde tomaten, ongeveer 1/3 van een potje. Ook in stukjes.

Dat meng je door de stampot. Naar smaak nog wat sap uit de augurkpot toevoegen en op smaak brengen met peper en zout. 

En dan heb je, tada, een heerlijk vegetarische boerenkool die onze peuter ook graag eet. Al zou ze het liefste alleen dr stukjes augurk opeten.

Read Full Post »

Een beetje druk, zo kunnen we deze periode wel noemen. In twee maanden tijd zo’n acht deadlines, wat uiteraard gedaan moest worden naast alle gewone werkzaamheden van eerst een enorm drukke kliniek en nu een drukke polikliniek, en natuurlijk een kleine boef die veel aandacht vraagt. Voor een van de deadlines zelfs nog naar Portugal geweest om daar mijn onderzoek te presenteren (leuk detail: ik zat daar lekker te genieten van twintig graden met zon terwijl het in Nederland zodanig prutweer was dat er zelfs een weeralarm afgegeven was). Nog twee deadlines, dan gaan we weer over op hopelijk iets gewonere drukte. En zal ik ook weer wat meer gaan bloggen.

In ieder geval twee (hopelijk mooie en inspirerende) activiteiten voor de boeg:
– 21 mei: Mariabedevaart in Warfhuizen. Aan te raden voor allen. Voor meer informatie: http://www.mariabroederschap.nl/2016/04/06/mariaprocessie-dit-jaar-op-21-mei/ (we moeten nog even zien bedenk ik me nu hoe we dat met de kleine boef gaan doen)
–  weekend van 10-12 juni: katholiek gezinsweekend in Helvoirt. Heel erg benieuwd of dat wat is.

Tot snel.

Read Full Post »

1. Nadat twee van mijn favoriete blogs weer actief geworden zijn (thisjourneyofmylife.wordpress.com en proevenengeloven.blogspot.com) kreeg ik weer de kriebels wat meer te gaan bloggen. We zullen of dat lukt naast het hectische leven dat mijn leven vandaag de dag is.

2. Deze week hebben we voor het eerst ziekte bij meerdere gezinsleden mee mogen maken. Dinsdag begon ons meisje te snotteren en hangerig te worden. Toen ik thuis kwam aan het werk maar even de thermometer gepakt. Ja hoor, koorts. Wilde ze in de avond nog wel een beetje slapen, de nacht was een drama. Ik ben maar met haar op bed gaan liggen en zo hebben we geprobeerd de nacht wat door te komen. De koorts liep op tot bijna 40 graden, en woensdagavond toch maar haar een paracetamol zetpil gegeven zodat ze iets beter kon slapen. Dat is gelukt, hoewel wel in mama’s armen. Ik vond het zo sneu haar ziek te zien, onze lieve schat. Gisteravond was de koorts bij haar geweken…

3. .. en begon de ellende bij mij. Of beter gezegd, gisteren overdag werd ik in rap tempo zieker, waarbij ik me vanochtend toch maar ziek gemeld heb. Ook ik moest aan de koorts geloven. Echt, rillend onder twee winterdekbedden is niet fijn. De ergste piek lijkt nu wat voorbij. Hopen dat het morgen beter gaat. Gelukkig heeft mijn man de zorg voor ons meisje op zich genomen, waardoor ik heb kunnen slapen. En gelukkig hebben we nu nog maar één kind. Maar hoe doen mensen dat meer kinderen?

4. Stiekem vind ik het best fijn dat mijn man thuis is. Helaas is de keerzijde daarvan dat hij geen werk heeft. Maar echt, weten dat je dochter in goede handen is, dat ze een supergoede band met haar papa opbouwt en er minder stress is doordat we niet hoeven te vliegen naar de kinderopvang. Ik ben zo trots op mijn man dat hij dat allemaal doet, al lijkt hij zelf nog niet echt te beseffen dat wat hij doet ook een prestatie is.

5. Mijn dochter is een echt borstvoedingskindje (even naar de woorden van onze wijkverpleegkundige bij het consultatiebureau). Weigert pertinent de fles, maar gelukkig gaan de hapjes inmiddels goed en drinkt ze steeds beter gewoon uit de beker. Ik voed haar nog steeds, zij het niet zo frequent als eerder. Strikt genomen hoef ik niet vasten. Met de energie die borstvoeding kost is dat best begrijpelijk. Maar ik kon niet niet vasten, en dus doe ik toch een beetje met mijn man mee: geen snoep, geen suiker in de thee en beperkt aantal tussendoortjes. Eigenlijk vind ik het best weer fijn om wel wat te vasten, nadat vorig jaar echt niet kon door de zwangerschap.

6. Om ons gebedsleven weer wat leven in te blazen, zijn mijn man en ik weer begonnen met het bidden van de Completen (laatste gebed voor de nacht). Mijn favoriete getijde van het getijdengebed. Het is alleen niet altijd even slim om dat zo vlak voor het slapen te doen, aangezien ik dan moe ben en eigenlijk heel erg graag mijn bed in wil. Maar om de Completen nou naar acht uur ’s avonds te verplaatsen is ook zo wat.

7. Nog twee maanden..dan moet ik naar Portugal voor een congres om mijn poster te presenteren. Niet alleen veel stress om de poster af te krijgen, maar vooral veel stress hoe het in vredesnaam moet met onze kleine meid. Ze moet dan echt van de borst af zijn (vliegen met een baby zie ik niet zitten). En ik zit met een enorm stuk vliegangst. Nog twee maanden, twee maanden angst en stress.

Read Full Post »

Doing it our way

Sinds een half jaartje mogen mijn man en ik ons ouders noemen van een dochtertje. Van een erg lief, maar ook enorm actief en eigenwijs dochtertje om precies te zijn. Ze doet alles geweldig eigenlijk, of nou ja, bíjna alles. Mejuffrouw vond overdag het slapen in eigen bed maar lastig, en toen dat eenmaal beter ging, bleek ze alleen maar melk vers van de bron te willen hebben.

Als deze mama niet weer moest gaan werken na bijna drie maanden, was dit niet zo’n probleem geweest. Maar dat moest deze mama wel. Maar helaas, alle pogingen ten spijt, wilde mejuffrouw niet uit het flesje drinken. Ik heb toen ook kennis gemaakt met waar ik toch echt een grens trek in wat ik wel niet overneem van waarschijnlijk goedbedoelde, maar niet altijd even fijn overgebrachte, adviezen. Want haar een aantal dagen laten uithongeren zodat ze uit pure wanhoop het flesje pakt, nee dat konden we niet. En dus bracht mijn lieve man haar tussen de middag naar mij op het werk zodat ze daar gevoed kon worden (of ik gewoon in de auto stapte en daar ging voeden omdat dat een hoop gedoe scheelde qua parkeren). De eerste maand zat ik zodra ik thuis kwam vast aan bank of bed omdat mejuffrouw nogal hard in wilde halen met drinken. En deze mama kon gewoon niet anders, hoe bang ik was dat ze anders te weinig binnen zou krijgen (niet dat dat een probleem was overigens, ze groeit als de beste, in ieder geval, toen. Geen idee hoe het de afgelopen maanden gegaan is).

Gelukkig ging dat langzaamaan beter, en hebben we ook wat meer bewust momenten gecreëerd dat ze even geen drinken kreeg in de avond en moest slapen. Na meerdere maanden dat ik vrijwel niet weg kon in de avonden, begint er nu weer ruimte te komen. Ze slaapt nu rond half zeven/zeven uur, en meldt zich zo rond middernacht nog een keer. In de tussentijd kan mama dus haar eigen ding doen, wat over het algemeen neer komt op: administratie, onderzoek of andere opleidingsgerelateerde zaken. Zowaar heb ik vorige week voor het eerst gekart met een groep collega’s, wat voor mij dan aan de ene kant enorm leuk is (even lekker fanatiek kunnen zijn), maar ook erg spannend, want oh jee, wat als ze toch eerder wakker wordt.

Maar sociale contacten, ja, wat waren dat ook alweer. Even op bezoek bij iemand is een ware planning geworden. Cursussen waarbij ik voorheen gewoon in de trein stapte en overnachtte in een hotelkamer zijn complete volksverhuizingen geworden, even mijn moeder bellen lukte alleen als ze eindelijk eens even lag te slapen. Sociale programma’s bij cursussen heb ik al een half jaar niet meer meegemaakt. Cathecheseavonden weet ik me niet de laatste keer meer te herinneren, al staan er soms echt interessante onderwerpen op het programma. Nee, gezellig ben ik niet geweest de afgelopen tijd. Betrokken bij veel dingen ook niet. Ik kon het gewoon simpelweg niet. Alle adviezen en aanboden ten spijt. Want soms klinken die adviezen zo mooi, maar mijn man en ik moeten het uitvoeren, en wij zitten op dat moment er middenin met een kind en proberen er het beste van te maken.

En toch, het is goed zo. Niet dat ik niet mijn best moet doen om alle vergadering en onderwijsmomenten te volgen, niet dat ik maar geen moeite met doen voor sociale contacten, maar soms is het gewoon goed zoals het is omdat de prioriteiten liggen zoals ze liggen. Ik moet mama, echtgenote, arts voor mijn patiënten, collega voor mij collegae, zus voor mijn broertjes en dochter voor mijn ouders zijn. En dat kan niet altijd tegelijk, sterker nog, het bijt elkaar vaak enorm. En om zelf niet overeind te vallen, moeten er soms keuzes gemaakt worden, die ik een jaar geleden nooit gemaakt zou hebben (ik had een hekel aan te laat komen of eerder weg te gaan bijvoorbeeld).

De dikke glimlach van mijn dochter als ik thuiskom, haar gekir als ik haar in de lucht gooi en weer opvang, haar lijfje dat zich ontspant als ze vlak voor het slapen gaan lekker bij me aan de borst ligt, het is het allemaal ontzettend waard. Het is de gebroken nachten waard, de tranen, en de worsteling tussen alles wat de wereld van me vraagt.

Read Full Post »

1. Aangezien mijn oude laarzen na 7,5 jaar met veel gebruik en meerdere reparaties echt niet meer konden (zie foto), was het tijd om nieuwe te kopen. Dit bleek best een uitdaging. Niet dat er geen leuke laarzen zijn, maar met korte benen en relatief dikke kuiten, én daarnaast de wens voor een hakje van meer dan 0,5-1 cm en zwarte kleur, was dit een uitdaging. Uiteindelijk is het gelukt en kan ik er hopelijk weer voor een paar jaar tegenaan.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

2. Dit jaar maar eens een paar weken vrij in de zomervakantie. Heb bleek zowaar te kunnen. De weken ervoor waren prachtig en de eerste week van de vakantie was niet onaardig. Deze week bleek mijn zomervakantie echter omgedoopt in een herfstvakantie, waarbij er in plaats van lekkere rosé en frisdrank warme thee met honing gedronken werd.

3. Afgelopen dinsdag waren we op bezoek bij vrienden in Utrecht die we eigenlijk veel te weinig zien. Maar zoals mensen van onder de rivieren (lees: onder Zwolle) weten: het noorden van het land is eigenlijk dusdanig ver weg dat contact alleen via telefoon of e-mail kan. Gelukkig zijn noorderlingen wat dapperder en zodoende waren we op bezoek bij onze vrienden in Utrecht (die zelf van oorsprong ook noorderlingen zijn, dus ze komen vast ook wel weer een keer onze kant uit, ware het niet dat ze binnenkort een kleine uk verwachten). Ik had manlief al met zijn (lees: mijn) fietssleutels zien spelen, maar besefte pas de volgende ochtend toen we al lang en breed weer thuis waren in de stad waarboven niets gaat, dat de fietssleutel nog in Utrecht lag. Oeps. Gelukkig waren onze vrienden zo aardig de sleutels dezelfde dag nog op de bus te doen, zowat we gisteren mijn fiets weer konden gebruiken.

4. Ingrid houdt van lezen, al sinds ze klein is. Soms echter heeft ze geen zin om verder te lezen in het boek waar ze mee begonnen is. Zodoende zijn er eigenlijk altijd meerdere boeken die tegelijk gelezen worden, naargelang de stemming en tijd die dag. Vaak in ieder geval een studiegerelateerd boek, zeker twee gewone leesboeken, een geloofsgerelateerd boek en dan iets in de categorie overig. Nu wou ik heel graag deel 2 van een bepaalde vervolgtrilogie lezen en die heb ik bij een overschot aan bol.com-bonnen dan ook besteld. En binnen 3 dagen uitgelezen, net als ik vroeger regelmatig deed. Dat ik nog andere boeken in mijn kast had staan deed er op dat moment niet veel toe. Nu heb ik besloten om eerst maar het huidige geloofsgerelateerde boek uit te lezen, voordat ik het nieuwe nuttige boek in ga duiken, des te meer omdat deze laatste in het Duits is en dat derhalve wel enige inspanning vergt.

5. Sinds 1 à 2 jaren draag ik voornamelijk nog rokken. Aangezien ik het best een uitdaging vind om leuke en betaalbare rokken te vinden, ben ik maar weer eens naar de kringloop gegaan. Best een aanrader: soms nog rokken waar het winkellabel nog aan zit, maar dan voor een nog lagere prijs.

6. Vorige week vrijdagavond zat ik lekker bij mijn ouders op de bank, glaasje likeur er bij, toen mijn oudste broer(tje) opeens riep: “hé, dat is een grote”, wijzend op de spin die op nog geen halve meter afstand van me zat. Geen gewone hooiwagen (niet dat ik daar nou zo dol op ben, maar daar vlieg ik niet gelijk een meter van in de lucht, daar ga ik alleen kortdurend van gillen), maar een dikke grondspin. Die zijn dus echt niet leuk. En voor m’n familie het wist was ik van de bank gesprongen en zat ik op de keukentafel. Echt, spinnen zijn níet banger voor mij dan ik voor hen.

7. Twee weken vakantie. Lekker, denk je dan, even geen werk of studie. Helaas. Ik had nog wat achterstallige administratie, het onderzoek vraagt elke week tijd en vakanties zijn bij uitstek het moment om bezig te zijn met studiegerelateerde zaken zoals een verslag voor de derde keer in net iets andere woorden in je online portfolio zetten of het voorbereiden van voordrachten voor over anderhalve maand. Fijn, vakantie. Maandag weer gewoon aan het werk.

Read Full Post »

Older Posts »