Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Een beetje druk, zo kunnen we deze periode wel noemen. In twee maanden tijd zo’n acht deadlines, wat uiteraard gedaan moest worden naast alle gewone werkzaamheden van eerst een enorm drukke kliniek en nu een drukke polikliniek, en natuurlijk een kleine boef die veel aandacht vraagt. Voor een van de deadlines zelfs nog naar Portugal geweest om daar mijn onderzoek te presenteren (leuk detail: ik zat daar lekker te genieten van twintig graden met zon terwijl het in Nederland zodanig prutweer was dat er zelfs een weeralarm afgegeven was). Nog twee deadlines, dan gaan we weer over op hopelijk iets gewonere drukte. En zal ik ook weer wat meer gaan bloggen.

In ieder geval twee (hopelijk mooie en inspirerende) activiteiten voor de boeg:
– 21 mei: Mariabedevaart in Warfhuizen. Aan te raden voor allen. Voor meer informatie: http://www.mariabroederschap.nl/2016/04/06/mariaprocessie-dit-jaar-op-21-mei/ (we moeten nog even zien bedenk ik me nu hoe we dat met de kleine boef gaan doen)
–  weekend van 10-12 juni: katholiek gezinsweekend in Helvoirt. Heel erg benieuwd of dat wat is.

Tot snel.

Advertenties

Read Full Post »

1. Nadat twee van mijn favoriete blogs weer actief geworden zijn (thisjourneyofmylife.wordpress.com en proevenengeloven.blogspot.com) kreeg ik weer de kriebels wat meer te gaan bloggen. We zullen of dat lukt naast het hectische leven dat mijn leven vandaag de dag is.

2. Deze week hebben we voor het eerst ziekte bij meerdere gezinsleden mee mogen maken. Dinsdag begon ons meisje te snotteren en hangerig te worden. Toen ik thuis kwam aan het werk maar even de thermometer gepakt. Ja hoor, koorts. Wilde ze in de avond nog wel een beetje slapen, de nacht was een drama. Ik ben maar met haar op bed gaan liggen en zo hebben we geprobeerd de nacht wat door te komen. De koorts liep op tot bijna 40 graden, en woensdagavond toch maar haar een paracetamol zetpil gegeven zodat ze iets beter kon slapen. Dat is gelukt, hoewel wel in mama’s armen. Ik vond het zo sneu haar ziek te zien, onze lieve schat. Gisteravond was de koorts bij haar geweken…

3. .. en begon de ellende bij mij. Of beter gezegd, gisteren overdag werd ik in rap tempo zieker, waarbij ik me vanochtend toch maar ziek gemeld heb. Ook ik moest aan de koorts geloven. Echt, rillend onder twee winterdekbedden is niet fijn. De ergste piek lijkt nu wat voorbij. Hopen dat het morgen beter gaat. Gelukkig heeft mijn man de zorg voor ons meisje op zich genomen, waardoor ik heb kunnen slapen. En gelukkig hebben we nu nog maar één kind. Maar hoe doen mensen dat meer kinderen?

4. Stiekem vind ik het best fijn dat mijn man thuis is. Helaas is de keerzijde daarvan dat hij geen werk heeft. Maar echt, weten dat je dochter in goede handen is, dat ze een supergoede band met haar papa opbouwt en er minder stress is doordat we niet hoeven te vliegen naar de kinderopvang. Ik ben zo trots op mijn man dat hij dat allemaal doet, al lijkt hij zelf nog niet echt te beseffen dat wat hij doet ook een prestatie is.

5. Mijn dochter is een echt borstvoedingskindje (even naar de woorden van onze wijkverpleegkundige bij het consultatiebureau). Weigert pertinent de fles, maar gelukkig gaan de hapjes inmiddels goed en drinkt ze steeds beter gewoon uit de beker. Ik voed haar nog steeds, zij het niet zo frequent als eerder. Strikt genomen hoef ik niet vasten. Met de energie die borstvoeding kost is dat best begrijpelijk. Maar ik kon niet niet vasten, en dus doe ik toch een beetje met mijn man mee: geen snoep, geen suiker in de thee en beperkt aantal tussendoortjes. Eigenlijk vind ik het best weer fijn om wel wat te vasten, nadat vorig jaar echt niet kon door de zwangerschap.

6. Om ons gebedsleven weer wat leven in te blazen, zijn mijn man en ik weer begonnen met het bidden van de Completen (laatste gebed voor de nacht). Mijn favoriete getijde van het getijdengebed. Het is alleen niet altijd even slim om dat zo vlak voor het slapen te doen, aangezien ik dan moe ben en eigenlijk heel erg graag mijn bed in wil. Maar om de Completen nou naar acht uur ’s avonds te verplaatsen is ook zo wat.

7. Nog twee maanden..dan moet ik naar Portugal voor een congres om mijn poster te presenteren. Niet alleen veel stress om de poster af te krijgen, maar vooral veel stress hoe het in vredesnaam moet met onze kleine meid. Ze moet dan echt van de borst af zijn (vliegen met een baby zie ik niet zitten). En ik zit met een enorm stuk vliegangst. Nog twee maanden, twee maanden angst en stress.

Read Full Post »

Doing it our way

Sinds een half jaartje mogen mijn man en ik ons ouders noemen van een dochtertje. Van een erg lief, maar ook enorm actief en eigenwijs dochtertje om precies te zijn. Ze doet alles geweldig eigenlijk, of nou ja, bíjna alles. Mejuffrouw vond overdag het slapen in eigen bed maar lastig, en toen dat eenmaal beter ging, bleek ze alleen maar melk vers van de bron te willen hebben.

Als deze mama niet weer moest gaan werken na bijna drie maanden, was dit niet zo’n probleem geweest. Maar dat moest deze mama wel. Maar helaas, alle pogingen ten spijt, wilde mejuffrouw niet uit het flesje drinken. Ik heb toen ook kennis gemaakt met waar ik toch echt een grens trek in wat ik wel niet overneem van waarschijnlijk goedbedoelde, maar niet altijd even fijn overgebrachte, adviezen. Want haar een aantal dagen laten uithongeren zodat ze uit pure wanhoop het flesje pakt, nee dat konden we niet. En dus bracht mijn lieve man haar tussen de middag naar mij op het werk zodat ze daar gevoed kon worden (of ik gewoon in de auto stapte en daar ging voeden omdat dat een hoop gedoe scheelde qua parkeren). De eerste maand zat ik zodra ik thuis kwam vast aan bank of bed omdat mejuffrouw nogal hard in wilde halen met drinken. En deze mama kon gewoon niet anders, hoe bang ik was dat ze anders te weinig binnen zou krijgen (niet dat dat een probleem was overigens, ze groeit als de beste, in ieder geval, toen. Geen idee hoe het de afgelopen maanden gegaan is).

Gelukkig ging dat langzaamaan beter, en hebben we ook wat meer bewust momenten gecreëerd dat ze even geen drinken kreeg in de avond en moest slapen. Na meerdere maanden dat ik vrijwel niet weg kon in de avonden, begint er nu weer ruimte te komen. Ze slaapt nu rond half zeven/zeven uur, en meldt zich zo rond middernacht nog een keer. In de tussentijd kan mama dus haar eigen ding doen, wat over het algemeen neer komt op: administratie, onderzoek of andere opleidingsgerelateerde zaken. Zowaar heb ik vorige week voor het eerst gekart met een groep collega’s, wat voor mij dan aan de ene kant enorm leuk is (even lekker fanatiek kunnen zijn), maar ook erg spannend, want oh jee, wat als ze toch eerder wakker wordt.

Maar sociale contacten, ja, wat waren dat ook alweer. Even op bezoek bij iemand is een ware planning geworden. Cursussen waarbij ik voorheen gewoon in de trein stapte en overnachtte in een hotelkamer zijn complete volksverhuizingen geworden, even mijn moeder bellen lukte alleen als ze eindelijk eens even lag te slapen. Sociale programma’s bij cursussen heb ik al een half jaar niet meer meegemaakt. Cathecheseavonden weet ik me niet de laatste keer meer te herinneren, al staan er soms echt interessante onderwerpen op het programma. Nee, gezellig ben ik niet geweest de afgelopen tijd. Betrokken bij veel dingen ook niet. Ik kon het gewoon simpelweg niet. Alle adviezen en aanboden ten spijt. Want soms klinken die adviezen zo mooi, maar mijn man en ik moeten het uitvoeren, en wij zitten op dat moment er middenin met een kind en proberen er het beste van te maken.

En toch, het is goed zo. Niet dat ik niet mijn best moet doen om alle vergadering en onderwijsmomenten te volgen, niet dat ik maar geen moeite met doen voor sociale contacten, maar soms is het gewoon goed zoals het is omdat de prioriteiten liggen zoals ze liggen. Ik moet mama, echtgenote, arts voor mijn patiënten, collega voor mij collegae, zus voor mijn broertjes en dochter voor mijn ouders zijn. En dat kan niet altijd tegelijk, sterker nog, het bijt elkaar vaak enorm. En om zelf niet overeind te vallen, moeten er soms keuzes gemaakt worden, die ik een jaar geleden nooit gemaakt zou hebben (ik had een hekel aan te laat komen of eerder weg te gaan bijvoorbeeld).

De dikke glimlach van mijn dochter als ik thuiskom, haar gekir als ik haar in de lucht gooi en weer opvang, haar lijfje dat zich ontspant als ze vlak voor het slapen gaan lekker bij me aan de borst ligt, het is het allemaal ontzettend waard. Het is de gebroken nachten waard, de tranen, en de worsteling tussen alles wat de wereld van me vraagt.

Read Full Post »

1. Aangezien mijn oude laarzen na 7,5 jaar met veel gebruik en meerdere reparaties echt niet meer konden (zie foto), was het tijd om nieuwe te kopen. Dit bleek best een uitdaging. Niet dat er geen leuke laarzen zijn, maar met korte benen en relatief dikke kuiten, én daarnaast de wens voor een hakje van meer dan 0,5-1 cm en zwarte kleur, was dit een uitdaging. Uiteindelijk is het gelukt en kan ik er hopelijk weer voor een paar jaar tegenaan.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

2. Dit jaar maar eens een paar weken vrij in de zomervakantie. Heb bleek zowaar te kunnen. De weken ervoor waren prachtig en de eerste week van de vakantie was niet onaardig. Deze week bleek mijn zomervakantie echter omgedoopt in een herfstvakantie, waarbij er in plaats van lekkere rosé en frisdrank warme thee met honing gedronken werd.

3. Afgelopen dinsdag waren we op bezoek bij vrienden in Utrecht die we eigenlijk veel te weinig zien. Maar zoals mensen van onder de rivieren (lees: onder Zwolle) weten: het noorden van het land is eigenlijk dusdanig ver weg dat contact alleen via telefoon of e-mail kan. Gelukkig zijn noorderlingen wat dapperder en zodoende waren we op bezoek bij onze vrienden in Utrecht (die zelf van oorsprong ook noorderlingen zijn, dus ze komen vast ook wel weer een keer onze kant uit, ware het niet dat ze binnenkort een kleine uk verwachten). Ik had manlief al met zijn (lees: mijn) fietssleutels zien spelen, maar besefte pas de volgende ochtend toen we al lang en breed weer thuis waren in de stad waarboven niets gaat, dat de fietssleutel nog in Utrecht lag. Oeps. Gelukkig waren onze vrienden zo aardig de sleutels dezelfde dag nog op de bus te doen, zowat we gisteren mijn fiets weer konden gebruiken.

4. Ingrid houdt van lezen, al sinds ze klein is. Soms echter heeft ze geen zin om verder te lezen in het boek waar ze mee begonnen is. Zodoende zijn er eigenlijk altijd meerdere boeken die tegelijk gelezen worden, naargelang de stemming en tijd die dag. Vaak in ieder geval een studiegerelateerd boek, zeker twee gewone leesboeken, een geloofsgerelateerd boek en dan iets in de categorie overig. Nu wou ik heel graag deel 2 van een bepaalde vervolgtrilogie lezen en die heb ik bij een overschot aan bol.com-bonnen dan ook besteld. En binnen 3 dagen uitgelezen, net als ik vroeger regelmatig deed. Dat ik nog andere boeken in mijn kast had staan deed er op dat moment niet veel toe. Nu heb ik besloten om eerst maar het huidige geloofsgerelateerde boek uit te lezen, voordat ik het nieuwe nuttige boek in ga duiken, des te meer omdat deze laatste in het Duits is en dat derhalve wel enige inspanning vergt.

5. Sinds 1 à 2 jaren draag ik voornamelijk nog rokken. Aangezien ik het best een uitdaging vind om leuke en betaalbare rokken te vinden, ben ik maar weer eens naar de kringloop gegaan. Best een aanrader: soms nog rokken waar het winkellabel nog aan zit, maar dan voor een nog lagere prijs.

6. Vorige week vrijdagavond zat ik lekker bij mijn ouders op de bank, glaasje likeur er bij, toen mijn oudste broer(tje) opeens riep: “hé, dat is een grote”, wijzend op de spin die op nog geen halve meter afstand van me zat. Geen gewone hooiwagen (niet dat ik daar nou zo dol op ben, maar daar vlieg ik niet gelijk een meter van in de lucht, daar ga ik alleen kortdurend van gillen), maar een dikke grondspin. Die zijn dus echt niet leuk. En voor m’n familie het wist was ik van de bank gesprongen en zat ik op de keukentafel. Echt, spinnen zijn níet banger voor mij dan ik voor hen.

7. Twee weken vakantie. Lekker, denk je dan, even geen werk of studie. Helaas. Ik had nog wat achterstallige administratie, het onderzoek vraagt elke week tijd en vakanties zijn bij uitstek het moment om bezig te zijn met studiegerelateerde zaken zoals een verslag voor de derde keer in net iets andere woorden in je online portfolio zetten of het voorbereiden van voordrachten voor over anderhalve maand. Fijn, vakantie. Maandag weer gewoon aan het werk.

Read Full Post »

In deze editie een aantal foto’s die ik recent of iets minder recent geschoten heb, maar die nog steeds leuk zijn om te delen. Een tijd terug had ik dit idee ook al, en toen leuke foto’s geschoten van de eerste bloemen van een plan die uitkwamen en van mijn met wk-hamsters versierde tv, maar die zijn nu niet echt bruikbaar meer hiervoor.

1. Onderstaande plant heb ik vorig jaar van manlief gekregen voor mijn verjaardag. Inmiddels staat ie prachtig in bloei en moeten we nodig zorgen voor een groter houten frame om te zorgen dat de plant ook echt mooi blijft staan.
DSCF1686

 

2. Een week geleden ofzo zag ik ineens onderstaand beest in mijn geraniums. Ik weet niet of het nou een sprinkhaan of een krekel is, maar ik moest echt twee keer kijken om te zien of ie echt was.
20140727_093744

3. Spelletjes met blokjes. Altijd leuk. Om torens van te bouwen bedoel ik.

20140726_164754
A. Ben je nu al de toren van Babel aan het bouwen?
M. Wat zeg je?

4. Met een bevriend Zweeds echtpaar spelletjes gespeeld. Een van de spelletjes was een soort kaartspel waarbij iedereen een familie heeft, die allemaal vermoord moeten worden, maar die je het liefst eerst zo veel mogelijk gruwelijks aan wilt doen. Zeg maar de Adams-family, maar dan in spelvorm. Op de foto is te zien dat ik twee van mijn vier familieleden als tussen zes plankjes heb weten te krijgen. Helaas zag een van mijn medespelers kan om vlak daarna ineens zijn twee nog levende familieleden gruwelijk aan hun eind te laten komen.

20140802_210014

5. Twee weken geleden precies vond de opening van de jaarlijkse Sneekweek plaats. Voor niet weet wat de Sneekweek is: van oorsprong een grote zeilwedstrijd van een week, waar in de loop van de tijd ook veel gezelligheid (en gezuip) bij komt kijken. Vaak vind je een tweedeling: de ene helft van de mensen komt voor het zeilen, de andere helft voor de gezelligheid en het feesten. Deze week begint elk jaar met een vlootschouw, waarbij een deel van de deelnemende boten gepresenteerd worden (uit verschillende klasses geloof ik), met daartussen grotere boten met muziek. Vroeger waren er veel meer van die laatste boten, waardoor de vlootschouw helaas aan gezelligheid ingeboet heeft. Maar bij mijn oma op het balkon (precies aan de route op een mooi punt) met de helft van de familie, een glas drank en hapjes, is het elk jaar weer feest.

20140801_221955

6. Bij 3 noemde ik het al, ik hou van stapelen van dingen. Vooral stapelen op een leuke manier. Zo ook met de kopjes op het dressoir voor na de Hoogmis op zondags. Prachtig niet?

 

20140706_103329

7. Oregano in bloei. Ik wist niet dat het mogelijk was. Maar het is toch echt waar. En goed in bloei ook.

DSCF1690

Read Full Post »

Op de facebookpagina van De Broederschap van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen zag ik het volgende verzoek, dat ik graag hier met jullie, beste en devote lezers, wil delen. Een bijdrage wordt hierin zeer op prijs gesteld.

———————————————————————————-

Wij vragen jullie aandacht voor het volgende. Onze Lieve Vrouw van Warfhuizen mist nog het hart met de zeven zwaarden dat zo kenmerkend is voor een ‘Moeder van Smarten.’

Dat vinden wij als broederschap eigenlijk niet kunnen, maar wij zijn een straatarme organisatie, dus er zomaar eentje laten komen kunnen we niet. Nu hebben we in Napels een hart gevonden dat ideaal zou zijn. Het kost €430, een bedrag dat we volgens ons bij elkaar zouden moeten kunnen sparen als alle trouwe vereerders van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin een kleinigheid zouden willen bijdragen.

Daarom bij deze de oproep: help ons Maria een hart te geven en schenk ons een bijdrage op rekeningnummer NL45TRIO0198535724 t.n.v. Broederschap O.L.V. vd Besloten Tuin te Glimmen o.v.v. HART VOOR MARIA

Read Full Post »

Een van de christelijke taken is zorgen voor onze naasten: niet alleen familie, onze vrienden, maar met name ook de mensen die het minder hebben. Denk bijvoorbeeld aan daklozen, verslaafden, hongerigen en zieken. Een op het eerste gezicht duidelijke, goed uit te voeren taak.

In de praktijk van alledag beland ik nogal eens in het bos van goede doelen en manieren om mijn naaste te helpen. Alleen al bij ons achter in de kerk liggen er blaadjes om meerdere projecten aan te prijzen: opvang Open Hof voor dak- en thuislozen, de Parochiële Caritas instelling die probeert financiële noodhulp te verlenen in de stad en dan heb je nog de mogelijkheid om zieken en eenzamen in de parochie te bezoeken. Mogelijk liggen er nog mee blaadjes, maar die zijn me dan nu alweer ontschoten. Als je dan de blaadjes gelezen hebt en de kerk uitloopt staan er bij ons standaard twee (overigens sympathieke) daklozen te bedelen.

Wanneer je op een zaterdag door de binnenstad van een willekeurige stad heen loopt, kom je minstens langs twee groepjes die je proberen donateur te maken van hún goede doel. De ene keer is dat bijvoorbeeld de WNF, de andere keer het KWF, weer een andere keer Oxfam Novib, en ga zo het rijtje van in Nederland erkende goede doelen maar bij langs. Op de terugweg naar huis kom je vervolgens zeker twee daklozen tegen, en bij de supermarkt om de hoek waar je besluit boodschappen te doen staat een glimlachende Riepe-verkoper (mét badge) die nog een aantal bladen kwijt moet. Thuisgekomen sla je de lokale krant open en zie je een noodkreet van de lokale voedselbank omdat de voorraden te hard slinken om het groeiend aantal van de voedselbank afhankelijke gezinnen fatsoenlijk te kunnen ondersteunen.

Tja, waar begin je dan, met je goede bedoelingen. Tenzij je miljardair bent, zal je een keus moeten maken uit wat je aan welk doel of persoon geeft. Zal je ja moeten zeggen tegen een klein aantal doelen, en nee tegen het gros. Ja zeggen is vaak niet het probleem, want de nood is hoog en je wilt graag een steentje bijdragen, het lijden dat er is verlichten. Nee zeggen is een stuk lastiger…want mag dat wel, kan dat wel? Doe ik dan niet te weinig voor mijn naasten, ben ik dan niet te egoïstisch, ontneem ik dan niet iemand zijn of haar kans op een beter bestaan, ontneem ik dan niet de wetenschap de kans om een geweldig goed nieuw medicijn te ontwikkelen?

Een antwoord dat heb ik niet, dat zal niemand hebben. Het belangrijkste is denk ik dat je met je hart geeft en met de middelen die je hebt. Voor de een zal dat tijd zijn, voor de ander geld. Het mag best een beetje kosten, je mag het best een beetje voelen, want stiekem hebben we met z’n allen vaak best een overvloed, al kost het soms wat moeite die overvloed te zien. En soms..soms hoort daar ook ‘nee’ zeggen bij, omdat je nou eenmaal niet anders kan. Nee zeggen, om te zorgen dat je ook ja kan blijven zeggen.

Read Full Post »

Older Posts »