Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘vrijheid van meningsuiting’ Category

Of je nou fan bent van het Eurovisie Songfestival of niet, of je het nou gevolgd hebt of niet, het nieuws wel of niet gezien hebt, slechts weinig mensen zullen de winnaar en de controverse daaromheen gemist hebben.

Mijn eerste reactie toen ik gisteren tijdens de uitslag de beelden zag, was serieus, is dit echt? Ik zag een hoop gehuil en Miss America dramatoestanden. Het liedje had ik toen nog niet gehoord en de show niet gezien.

Over het liedje zelf, dat ik daarna gezien en gehoord heb en niet onaardig vond, heb ik eigenlijk maar weinig mensen horen praten. Waar er bij andere landen nog wel gesproken wordt over goede of slechte liedjes, ging het bij Conchita alleen over de ideologische betekenis van het winnen. Die nadruk, eigenlijk de enige betekenis die eraan gegeven werd, maakte dat het van mij al niet meer hoefde.

Bij een liedjeswedstrijd zou het moeten gaan om het liedje; achtergesteld worden om ras, politieke overtuiging of geaardheid zou eigenlijk niet moeten mogen, niet moeten kunnen. Vechten voor gelijke kansen is in die zin dan ook een groot goed. Tegelijkertijd is het winnen van een liedjeswedstrijd om een statement dat je maakt weer een doorschieten hierin: daarmee maak je de liedjes weer ondergeschikt.

Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of het eigenlijk wel klopt wat ik hier schrijf. Zijn liedjes, persoonlijkheid en boodschap wel echt los van elkaar te zien? Wordt in het artistieke niet juist uiting gegeven aan gevoel, de strijd, datgene wat voor jou van belang is in wat je de wereld wilt laten horen, wilt laten zien, wilt laten weten?
Als een hetero zou zingen over alle one-night-stands in een goed gezongen, uptempo lied dat het publiek mee weet te krijgen, als twee homo’s elkaar in een prachtige, zuivere ballade toezingen, wat moet ik dan? Het lied waarderen om de artistieke schoonheid? Iedereen heeft in die zin immers het recht zich te uiten. In alle eerlijkheid, ik weet niet of ik dan lied en betekenis uit elkaar zou kunnen halen. Of ik een lied echt kan waarderen als ik niet achter de inhoud en achterliggende betekenis sta. Immers, als ik op een dergelijk lied zou stemmen, betekent dat dan niet impliciet mijn goedkeuring aan de inhoud en betekenis ervan? En daarmee zou ik dus weer een politieke boodschap afgeven, terwijl het om het liedje zou moeten gaan.

Ik denk dat de conclusie die ik dit moment kan trekken is dat een artistieke uiting als een lied nooit volledig los gezien kan worden van de boodschap. De vraag is wat je de doorslag laat geven: de waardering van de zang en de opbouw van het lied of de uiting van het al dan niet eens zijn met de boodschap.

Advertenties

Read Full Post »


1. Om te beginnen een mooi bericht. Een kindje dat door een nieuwe behandeling toch levensvatbaar is. Ontroerend en hoopgevend voor de toekomst: http://www.lifesitenews.com/news/miracle-congresswoman-rejects-abortion-baby-becomes-first-ever-to-survive-p

2. De huidige houding van de maatschappij bij zogenaamde crisiszwangerschappen onder de loep genomen: http://www.patheos.com/blogs/barefootandpregnant/2011/04/what-a-woman-in-crisis-really-needs.html. In plaats van echt steun aan de vrouw, worden er maar al te snel deuren dichtgegooid en tegen het leven gekozen.

3. Alsof het voor de wet kunnen sluiten van een verbintenis van twee mensen van het gelijke geslacht waarbij er geen ruimte meer is voor de traditionele visie niet al erg genoeg is, zijn er nu ook mensen die de kerken deze zondigheid op willen leggen: http://www.christian.org.uk/news/gay-couple-to-sue-church-over-gay-marriage-opt-out/

4. Eindelijk eens positieve media-aandacht voor de Katholieke Kerk. Dat de mainstream media er geen snars van begrijpen en leken het zonder nadenken overnemen blijkt wel weer: http://www.antondewit.nl/twee-pausen-een-boodschap/

5. Vrijheid van meningsuiting en er voor opkomen. We hebben er onze mond van vol. Maar wanneer het aankomt op zaken als christenvervolging in het Midden-Oosten, dan zwijgt iedereen in alle talen: http://www.elsevier.nl/Juist/blogs/2013/7/Christenvervolging-in-moslimlanden-1299750W/

6. Voor wie het nog niet gedaan heeft: teken hier het Europees Burgerinitiatief voor de beschermwaardigheid van het menselijk leven vanaf de conceptie: https://ec.europa.eu/citizens-initiative/ECI-2012-000005/public/index.do?oct_path=%2Fsignup.do&initiativeLang=nl&oct_system_state=OPERATIONAL&oct_collector_state=true&currentLanguage=nl. Elk mensenleven is kostbaar, hoe klein en pril ook.

7. Oké, als afsluiter maar eens een foto van de bruiloft.  DSC_0818

Read Full Post »


1. De KNO-arts heeft mijn oor weer goed bevonden. Hij irriteert soms nog wel, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Nu hopen dat de volgende ontsteking lang op zich laat wachten.

2. Dinsdag was “The other Boleyn girl” op tv. Een film over de tweede vrouw van Henry VIII. Het blijft me verbazen dat er een nieuwe kerk opgericht werd doordat een koning zijn seksuele driften niet onder controle had, terwijl diezelfde kerk vervolgens natuurlijk wel weer gewoon een strikte seksuele moraal hanteert (ik zie het volk het nou niet bepaald goedkeuren als een van de heren kroonprinsen vreemd zou gaan, laat staan wat de koningin als hoofd van die kerk er van zou vinden).

3. De vorige blogpost stond in het teken van de zoektocht naar een katholieke kerk in Harrogate. De avond van de daaropvolgende dag ben ik een stukje gaan lopen naar de andere katholieke kerk in Harrogate, meer noordelijker. Heb daar helaas niet binnen kunnen kijken. Wel trof ik onderstaand bericht aan bij de ingang:

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

4. Inmiddels is ook de proefsessie voor kapsel en visagie geweest. Ze voelde echt heel mooi aan wat ik graag wil. Voelde me helemaal mooi. Het was alleen wel grappig: mijn haar is blijkbaar zodanig zwaar dat met de gewone lak en kruldingen een groot deel van de krullen al na een kwartier ofzo uitgezakt was of begon uit te zakken. Dat vraagt om wat zwaarder geschut voor de dag zelf.

5. Afgelopen zondag ontvingen vele jongens en meisjes voor het eerste de Heilige Communie. Een mooi moment voor deze kinderen, voor het eerste Onze Lieve Heer mogen ontvangen. De meeste kinderen zien er hier erg mooi uit, met ook kleine bruidjes, dat is op sommige plaatsen wel eens anders. Alleen de herrie die er rond en ook tijdens de Mis is op deze dagen..ik zal maar zeggen dat slechthorend zijn soms een zegening is.

6. Deze week was er wel een stel zogenaamde feministen die het nodig vonden een ander schandelijk te beledigen omdat diegene een andere mening er op na houdt. Want ja, als iemand het niet met je eens is, ga je als een hoer onware leuzen lopen uiten en iemand met wijwater besprenkelen. Dat dwingt respect af namelijk en maakt je tot serieuze gesprekspartner. Maar dan niet. Gelukkig zijn er mensen als de beste monseigneur in kwestie die bijzonder mooi en respectvol reageren op zulke laster. Lees voorts ook: http://www.antondewit.nl/de-ludieke-leonard/

7. Vandaag wat meer tijd om te koken. Samen met een wat herstellende eetlust was dat een mooie gelegenheid net even wat specialers te maken:

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet
Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Read Full Post »

Tolerantie en respect voor elkaar. De hoekstenen van onze samenleving lijkt het soms wel. Iedereen mag denken wat hij of zij wil, we zijn immers tolerant. Er is zelfs een reclamespotje om het product “tolerantie” aan te prijzen: ‘daar knap heel Nederland van op’. Het klinkt zo mooi, het zou zo mooi kunnen zijn. Iedereen in zijn of haar waarde laten, maar wel gewoon eerlijk mogen zeggen wat je denkt. Meningen verschillen nou eenmaal en voor die verschillen moet ruimte zijn.

Helaas hoef ik maar even op het internet te surfen of ik kom allerlei verwensingen tegen: stomme hond, achterlijk, middeleeuws, moet opgehangen worden of weet ik het wat voor leuke verwensingen nog meer. Geregeld bekruipt me het gevoel dat ik een van de meest onwenselijke en onmenselijke schepsels ben die er bestaan.

Waarom? Omdat ik behoor tot een groep die een andere mening heeft dan de kudde. Tolerantie en respect is ver te zoeken. Vreemd genoeg komen zulke opmerkingen geregeld juist van mensen die in eenzelfde post ook nog durven te beweren dat ze tolerant zijn naar anderen toe en we respect moeten hebben. Ik geloof dat we zoiets hypocriet noemen.

Ik vraag me af of ze het ook in mijn gezicht durven zeggen wanneer ze in de spreekkamer tegenover me zitten.

Read Full Post »

Hoewel ik geen student meer ben, en ook geen docent, zat ik vanavond toch in de zaal van het veritas-forum in Groningen (met toestemming van de organisatie). Bij een debat, of meer een gesprek volgens debatleider André Rouvoet, met als thema “het verhaal van de moraal”. Drie sprekers die spraken over de moraal, belicht vanuit drie hoeken: de biologische (prof.dr. Jan van Hooff), filosofische (dr. Frank Hindriks) en theologische (dr. Antoine Bodar).

Een zeer interessante avond, waar ik een aantal nieuwe dingen gehoord heb (bijvoorbeeld over altruïstisch gedrag in de natuur met betrekking tot evolutie), een aantal dingen die ik al wist maar verduidelijkt werden (er is een ideaal dat voor ogen gehouden moet worden, maar in onze gevallen samenleving moet je soms genoegen nemen met minder dan het ideaal en daar verstand en hart in mee laten wegen), en een aantal dingen waar ik toch zo m’n bedenkingen mee heb. Vooral dat laatste houdt me bezig, ook omdat het me enigszins beangstigt.

Er werd onder andere gesteld dat moraal goed gedrag bepaald wordt door wat er niet zozeer voor de individu op de korte, directe termijn voordeel oplevert, maar wat voor de gemeenschap op langere termijn het beste is. Niet alleen wordt hiermee de gemeenschap gesterkt met meer kans op overleven, maar is dit ook voor het individu gunstig. Immers, het geeft en het ontvangt. Of in een bekende uitdrukking: wie goed doet, goed ontmoet. Voor het individu zal er altijd een spanningsveld zijn tussen het directe (eigen)belang, en het lange-termijn belang.

Dit impliceert dat ergens in die gemeenschap een moraal is die als goed beschouwd wordt. Degenen die zich daar niet aan houden, vallen eigenlijk buiten de groep omdat ze als het ware niet het belang van de groep voor ogen hebben. Enerzijds vind ik dit heel begrijpelijk. Immers, om een gemeenschap goed te laten draaien, heb je regels nodig, richtlijnen. Anders krijg je chaos en daar zal uiteindelijk niemand beter van worden, ook niet degene die zich de sterkste acht.

Echter, het brengt mijns inziens ook vele problemen met zich mee, die tijdens het debat ook besproken werden: wat is het fundament waar die overeenstemmende moraal op wordt gebaseerd, en hoe bereik je daarover overeenstemming? Bouw je het op religieuze argumenten, is de mens je maatstaaf of neem je als maatstaaf dat wat in de natuur te vinden is? Is er één waarheid, of is de geldende moraal simpelweg een overeenstemming van verschillende meningen, een soort compromis?

In een pluriforme samenleving als de onze, waarbij veel dingen gedaan worden onder het mom van “als het maar goed voelt dan is het ook goed”, zal er moeilijk een algemeen geldende moraal van wat goed is vastgesteld kunnen worden zonder daarbij afbreuk te doen aan het individu, maar vooral ook zonder afbreuk te doen aan het ideaal. De waan de dag, doen wat goed voelt, leidt niet noodzakelijk tot het beste voor de samenleving en tot het beste voor het individu, ook al kan het nog zo mooi lijken. Een kleine stem die iets anders verkondigt dat misschien wél goed is, wordt niet gehoord of terzijde geschoven als idioot,te fanatiek, of gek.

Dat dat laatste niet zozeer een pessimistische gedachte maar eerder een realistische is, is iets wat ik als christen maar al te vaak meemaak, en steeds vaker. Als christen is het fundament van je handelen God, Zijn Woord en geboden. Geboden voor het welzijn van de mens, als richtlijn, een ideaal. Een ideaal dat vastgehouden moet worden, maar in onze gebroken samenleving soms met minder genoegen genomen moet worden (een zes is immers altijd nog beter dan een vier). De regels zijn er immers voor de mens, de mens niet voor regels (iets wat in katholieke kringen ook wel een gezonde sensus catholicus – katholiek gevoel – genoemd wordt).

Het christelijke moraal is daarom gebaseerd op een stevig fundament, iets wat niet zo snel wankelt en welke een lange geschiedenis heeft. Het zal hier en daar af en toe wat bijgeslepen worden, genuanceerd, en dat is ook goed. Maar de basis en het uitgangspunt blijft. De parabel die me hierbij opkomt is van de wijze man die zijn huis op de rots bouwde en de dwaze man die zijn huis op het zand bouwde. In onze tijd lijkt de algemene moraal, die vaak onderhevig is aan politieke correctheid, veelal gebouwd op het zand van de waan van de dag en van het relativisme. Er kan wel tot een goed moraal gekomen worden, maar het is instabieler en moeilijker. Echter, wanneer je God als uitgangspunt neemt bouw je het moraal op een stevige rots. Of zoals dr. Antoine Bodar zei: “moraal is eenvoudiger te doen als je God kent.”

Read Full Post »

Met een paar dagen bij mijn ouders sla ik ook weer eens een krant open. Aangezien het gisteren blijkbaar Internationale Vrouwendag was, waren er ook verscheidene artikelen over dat onderwerp. Ik heb toch wel even m’n wenkbrauwen gefronst bij het lezen van een ervan: de strekking was dat we als vrouwen blijkbaar alleen maar gelukkig kunnen zijn en een goed leven kunnen hebben, als we allemaal een fulltime topbaan hebben. Al die parttimers en lagere functies zijn slecht voor ons, we worden belemmerd, onderdrukt, en we zijn maar mutsen dat we het zo doen.

Dat dit niet de mening is van één persoon, wordt wel duidelijk uit de onderzoeken die naar de arbeidsparticipatie van de vrouw kijken, naar hoeveel vrouwen er in topfuncties zitten en wat de streefwaarden daarvoor zouden moeten zijn. Ook uit alle investeringen die gedaan moeten worden om dat te verbeteren. Want we zijn toch geen achterlijk land dat vrouwen achterstelt?

Het spijt me zeer, maar ben ik de enige die dat wat overdreven vind en zonde van tijd en onderzoek? Is het niet juist denigrerend voor de vrouw dat zij als blijkbaar niks anders gezien wordt als carrièretijger, die zo ver mogelijk moet zien te komen en zoveel mogelijk moet werken? Mogen we daar misschien zelf ook nog een mening over hebben?

Wat is er in vredesnaam mis met een vrouw die er voor kiest om thuis te zijn en te zorgen voor haar kinderen en man, een taak die niet zo lang geleden nog als eer voor de vrouw werd gezien? Wat is er mis met een vrouw die er voor kiest om maar een paar dagen per week te gaan werken, om géén promotieonderzoek te doen, of om gewoon op kantoor te zitten waar ze zich eigenlijk heel prettig bij voelt?

Vergis je niet, ik ben er helemaal voor dat vrouwen zelf de kans krijgen om een studie te volgen en een beroep uit te oefenen dat ze willen, om daarbij ook een topfunctie te hebben. Maar zullen we misschien juist eer doen aan de vrijheid, waardigheid en kwaliteit van de vrouw om dat zelf te kiezen, in plaats van dat het ons opgedrongen wordt?

Read Full Post »

Ondanks dat je er in onze media relatief weinig over hoort, worden vele christenen over de hele wereld, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten vervolgd. Vervolging om geloof, soms door het niet uit mogen oefenen van de baan die je wilt, geregeld ook door het leven te laten.

Een situatie die ik me eigenlijk niet voor kan stellen. Immers, ik leef in vrijheid: ik kan zelf bepalen wat voor geloof ik aanhang, wat ik draag, wat ik zeg, wat ik doe en laat. En er is – voor zover ik weet – niemand die mij naar het leven staat. Ik hoef niet bang te zijn dat wanneer er op mijn deur geklopt wordt ik mijn huis uit gesleurd wordt en gestenigd wordt omdat ik katholiek ben. Een vrijheid die vele medebroeders en –zusters graag zouden hebben en mogelijk ook van dromen.

Toch vraag ik me af voor wie het leven na dit aardse leven beter is. De vervolgde christenen leven elke dag voor God, zijn elke dag bereid voor Hem te sterven. Heel hun leven is op Hem gericht, wat voor bedreiging er ook voor hun neus staat. Wij in onze vrije samenleving daarentegen ondervinden weliswaar geen lichamelijke bedreiging vanwege ons geloof, maar wordt onze ziel deste meer bedreigd. Het ergste is misschien nog dat we dat vaak niet eens door hebben en onze ziel vaak al tot het randje van de afgrond gebracht is.

Wellicht dat ik spoken zie hoor, ik weet het niet, maar ik krijg meer en meer het gevoel dat we helemaal niet zo vrij zijn als we denken. Door allerlei invloeden van kleins af aan, zowel via mensen in ons leven als via allerlei media, zowel gewone als sociale, worden onze harten, onze zielen, weggevoerd van God, weggevoerd van de Waarheid. Soms door ogenschijnlijk onschuldige zaken, zoals een keer uitslapen op een zondag en daardoor de Zondagsmis missen omdat al je vrienden dat ook doen of een nog grotere auto willen hebben want daar maak je meer indruk mee, maar toch ook steeds meer door druk vanuit degenen die ons goed zouden moeten besturen, door het inperken van gewetensvrijheden, door het legaliseren van zaken die regelrecht indruisen tegen het geloof en als goed en barmhartig bestempeld worden.

Gestenigd, een dodelijke injectie, opsluiting? Nee, dat is (vooralsnog) niet ons lot. Lichamelijk hebben we weinig te vrezen. Onze ziel echter wordt constant met de dood bedreigd, en als we niet oppassen, ook daadwerkelijk om zeep geholpen. Laten we dus niet alleen bidden voor degenen die lichamelijk bedreigd worden (want dat is ook een zeer kwalijke en verdrietige zaak), maar ook voor onszelf, die leven in ogenschijnlijke vrijheid.

Read Full Post »

Older Posts »