Feeds:
Berichten
Reacties

Meedoen. Iedereen moet mee kunnen doen en alles moet op iedereen afgestemd zijn. In mijn beroep is dat meedoen, participatie, een groot goed. En daar sta ik helemaal achter. Ondanks ziekte of ongelukken moet iemand zo goed mogelijk mee kunnen doen in de maatschappij en zijn of haar eigen leven kunnen vormen. Maar het kan ook doorslaan, dat we teveel alles afstemmen op iedereen, waardoor zaken van hun waarde ontdaan worden of kwaliteit omlaag gaat.

Ook in de kerk lijkt het mee moeten kunnen doen het belangrijkste speerpunt te zijn. Nu ben ik helemaal voor dat er in een parochie aanbod moet zijn voor jong en oud, arm of rijk, gehuwd, single, ziek of gehandicapt. Iedereen is een kind van God en is dus welkom. Helaas gaat dit tegenwoordig vaak ten koste van God, ten koste van de liturgie.

Laten we eens zien wat er gebeurt.

We hebben de Heilige Mis. Hierin wordt het offer van Christus, namelijk zijn dood, tegenwoordig gesteld. Hij is écht aanwezig en wij, als Zijn kinderen, mogen Hem ontvangen. Maar God is verheven, groot en almachtig. Hij is dichtbij, en toch past een zekere afstand en eerbied ons. Een heilige afstand zou je kunnen zeggen. In het oude testament lezen we keer op keer hoeveel eerbied de joden hadden wanneer God nabij was: Mozes deed zijn sandalen uit en knielde neer, Elia bedekte zijn gelaat. In de tempel was er het Heilige der Heiligen (Allerheiligste), een heilige plaats, waar alleen de uitverkoren priesters God konden ontmoeten. En het volk bleef op gepaste afstand en knielde neer.

Deze heiligheid is tegenwoordig helaas vaak ver te zoeken. In plaats van het eerbiedigen van de eigenlijke voorschriften, heilige liturgische gezangen en een harmonieus samengaan van priester, misdienaars, volk en koor, is het verworden tot een samenzijn waarbij iedereen zoveel mogelijk mee moet doen op gelijk niveau. Zo staan we niet meer allemaal naar God gekeerd, maar staan we ineens in een soort kring. Zo worden niet meer de oude, heilige teksten gebruikt uit het Woord van God, maar zelfbedachte liedjes op eigentijdse muziek. Worden de gezangen aangekondigd alsof het een voorstelling is. Zijn er speciale vieringen gericht op specifieke doelgroepen, waarbij de rest van de parochianen geacht wordt het maar mooi te vinden omdat dan tenminste die doelgroep ook meegenomen wordt.

Telkens maar weer moet je alert zijn als kerkganger. Wat wordt er nu gezongen en welk deel moet ik meezingen. Wordt het gezongen of gesproken. Wordt het Nederlands of Latijn. Oh, ik moet antwoorden. Elke stilte moet opgevuld worden met gezang of iets leuks. Tijd, rust en ruimte voor gebed, voor een écht opgaan met God en je aan Hem kunnen geven, is in veel parochies vrijwel volledig verdwenen.

Je kunt dan nog zoveel catechese geven, nog zoveel leuke dingen organiseren als parochie voor allerlei doelgroepen, maar wanneer mensen niet écht in de stilte bij God kunnen komen en wanneer de Heilige Mis niet meer een opgaan tot God is maar alleen een fijn samenkomen, dan zal het slechts beperkt wortel schieten.

Afbeeldingsresultaat voor traditional massHoe anders was het in de liturgie zoals het eens was en nu helaas slechts beperkt beschikbaar. Volk en priester zijn gekeerd tot God. Priester, misdienaars/acolieten, koor en volk hebben elk een eigen rol die elkaar vloeiend opvolgen of overlappen. De heiligheid en grootsheid van God is tastbaar en tegelijkertijd is Hij is zo enorm dichtbij dat er geen afstand lijkt te bestaan. Er is ruimte voor innerlijk tot rust komen en jezelf helemaal Hem geven zonder steeds de afleiding van weer iets moeten antwoorden en te bedanken wat dan geantwoord moet worden. De antwoorden van het volk zijn natuurlijk en weinig onderbrekend. Tegelijkertijd voelen ze niet verplicht, want als jij niet letterlijk de woorden meebidt doen de misdienaars dat wel. Je kunt je in je hart aansluiten en dat is voldoende.

De stap van het een naar het ander is voor velen mogelijk te groot. En mogelijk ook niet geheel wenselijk. Laten we er in ieder geval er voor zorgen dat onze Missen weer sacraal zijn, heilig. Laat ze een ontmoeting tussen hemel en aarde zijn. Geen creatieve liturgie meer voor een beperkte doelgroep, hoe goed bedoeld ook. Geen geforceerd leuk en hip willen zijn. Gewoon liturgie zoals het voorgeschreven is. De rest van de opbouw van de parochiegemeenschap kan er dan vervolgens in allerlei soort en maten omheen gebouwd worden. Zo ontmoeten mensen elkaar. Én God.

Advertenties

1. De waterpokken zijn gearriveerd. Of nou ja, twee weken geleden al bij de kleine kleine meid. Maar dat was zo mild – lang leve de mama-antistoffem – dat ze er weinig last van had. Het heeft even geduurd, maar grote zus moet er toch echt aan geloven. Zielig hoopje peuter met jeuk, pijn en koorts. Hopelijk kan ze snel weer rondstuiteren.

2. Met de vastentijd in aantocht ben ik maar vast een start gemaakt met een goed voornemen: minder tijd op mijn telefoon besteden aan bijvoorbeeld Facebook. Ik heb eergisteren de getijdenapp op mijn telefoon geïnstalleerd zodat ik tijdens mijn avondvoeding een nuttige manier heb om wakker te blijven. Ook de apps Evangelizo en Gebeden (Rooms-Katholiek) zijn geïnstalleerd, zodat ik ook bijvoorbeeld hetzelfde kan doen voor bijvoorbeeld de nachtvoeding.

3. Van een vriendin hebben we via de post een verrassingscadeau nog voor de doop van de jongste gekregen: de baby-bijbel. Met zwart-witplaatjes en ook liedjes er in. Zwart-wit vanwege het contrast dat baby’s nu met name nog zien. Erg leuk cadeau om ineens te krijgen.

20180119_202115.jpg

4. Verschoon je de baby niet halverwege de nacht tijdens de voeding, is alles tegen de ochtend kletsnat. Verschoon je de baby wel halverwege de nacht dan besluit ze ineens dat het om vier uur ’s nachts ook speeltijd kan zijn en kijk je met je half slaapdronken kop tegen een vrolijk glimlachende en spartelende baby aan. Gelukkig wil de uiteindelijk wel verder slapen als mama dicht bij haar ligt (co-sleeper).

5. Op onze slaapkamer hebben we ook een gebedshoekje. Deze werd (nog) niet zoveel gebruikt. De kleine kleine meid heeft echter weer de neiging om in de avond ook 1-2 keer nog te komen, soms tijdens het bidden. We besluiten dan maar om naar boven te gaan en op het bed bij het gebedshoekje met kaarsjes aan (verder) te bidden.

6. Twee weken geleden had ik geschreven dat de kleine kleine meid ineens op haar buik in plaats van haar rug lag. Vooralsnog heeft ze dit kunstje niet weer vertoond maar is ze vooral druk aan het oefenen met rollen. Ziet manlief haar vandaag ineens op haar rug liggen waar hij haar toch echt op haar buik gelegd heeft. Of ze doet heel stiekem, of alles berust op puur toeval. Laten we hopen op het eerste (maar ik denk stiekem het tweede).

7. Voor Kerst hadden we het vierde seizoen van de BBC-serie Sherlock Holmes (die met Benedict Cumberbatch) gekeken. Drie afleveringen verspreid over drie dagen. Niet alleen fijn om zo samen weer eens lekker op de bank te zitten, het zijn ook gewoon echt leuke afleveringen. Het was alleen een plotwending die ik niet bepaald aan had zien komen.

En even hier klikken natuurlijk.

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het  vierde blijde geheim: Jezus wordt in de tempel opgedragen aan God.

Nog maar 8 daagjes oud was Hij toen zijn vader en moeder hem naar de tempel brachten om Hem aan God toe te wijden. Maria moet nog moe en beurs geweest zijn geweest van de bevalling.

En dan daar staan. Je kindje bij God brengen. Het kind dat gegeven js wordt in zekere zin weer teruggegeven. Iets wat ik ook een beetje heb mogen ervaren bij de doop van onze meisjes. Hoeveel vreugde daarnaast ook om te weten dan je kinderen eens bij God kunnen zijn.

Want tegelijkertijd zit er ook iets van (aards) verdriet. Eens, vroeg of laat, zullen de kindjes er niet meer zijn. Alleen al bij die gedachte word ik verdrietig. Mijn lieve kleintjes. Maria moet niet minder pijn gehad hebben. Sterker nog, haar werd zelfs  nog even ingewreven dat ze veel zou lijden om haar Zoon. En ze wist fat het er bij hoorde. naast de vreugde ook het verdriet.

Maar voor het moment van de opdracht en voor ons van de doop, mag er even vreugde zijn. Want eens mogen we terug naar Onze Schepper. Die geeft en Die neemt. Wiens Naam in eeuwigheid zij geprezen. 

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

    1. Voor het eerst hebben we Oud en Nieuw gevierd als gezin. Of nou ja, de meisjes sliepen heerlijk de hele avond en door het al geknal en geflits heen, dus werd het meer een Oud en Nieuw met z’n tweetjes en meisjes op de andere verdieping. Heel erg wennen, want vooral manlief heeft toch graag wel wat mensen om zich heen. Ik zag het alleen niet zo zitten om met de twee meisjes en mijn eigen vermoeidheid ergens heen te gaan. Uiteindelijk hadden we een tafel vol met lekkers en hebben we het spel Andor gespeeld. Niet helemaal mijn spel, maar tegen het einde van het spel leek ik het toch nog wat leuk te gaan vinden. Lijkt echt zo’n spel dat ik vaker moet spelen om écht leuk te gaan vinden. De jaarwisseling zelf verliep een beetje chaotisch, om het zo te zeggen. Maar uiteindelijk was het dan 2018. Dus ook voor iedereen op het web nog een zeer gezegend 2018 gewenst.
    2. De grote kleine meid sliep dan weliswaar door al het vuurwerk heen, aan het einde van de middag en begin van de avond was er her en der al wat te zien in de wijk. Grote kleine meid mega-enthousiast en telkens springend “suuwek, suuwek” roepend. Totaal geen angst ofzo, puur enthousiasme.
    3. Datzelfde stuiterige zette ze trouwens door tijdens de Nieuwjaarsmis. Vrijwel geen moment stilzittend, alle kanten op rennend, niet luisterend, soms iets te hard pratend. Blij dat de Mis vaste rubrieken heeft, want daardoor kon ik het in ieder geval nog volgen. Maar wat was ik moe, gefrustreerd en verdrietig na afloop. Echt, het is een lieve schat, en dat stuiterige is op de meeste momenten prachtig. Maar niet in de Mis. Zucht.
    4. Er waren hier in de parochie trouwens veel missen op de ochtend van het Nieuwe jaar. Gewoon drie om 9.30 en twee om 11u. Met zowaar een koor (terwijl dat de dag ervoor niet was) en een mooie missetting. En ook nog een koffie en thee na afloop, dat we deze keer maar wel even overgeslagen hebben, zie emoties genoemd in punt 3. We waren gewend dat er op nieuwjaarsdag nog wel een Mis gedaan werd, maar dat dat lang niet gevuld was. Terwijl het toch wel een verplichte feestdag is.
    5. De kleine kleine meid slaapt gelukkig beter dan haar zus op deze leeftijd deed, maar doorslapen is nog een woord dat ze niet kent. Sterker nog, na de redelijk goede nacht met Oud en Nieuw waarin ze maar 1 keer kwam voor drinken, is het gemiddelde toch wel 2 keer per nacht. Deze mama is dus soms meer een zombie die blij is als de dag voorbij is en ze haar hoofd op het kussen kan leggen.
    6. Bij alle vermoeidheid en de borstvoeding heb ik, zeker sinds start van het werk, honger als een paard. Gisteren maar weer eens na gaan denken of het niet anders kan, en per vandaag begonnen met wat voedingsaanpassingen zodat ik net de hele dag door suikertops en –dips heb. Dat was dus vanochtend ontbijten met een kom havermout met besjes er in. Er zat ook Kiwi door, maar dat was niet zo’n succes. De rest was best prima, en heb het best goed gered tot de lunch hierdoor. Nu eens zien of ik het vol kan houden.
    7. Sinds mijn herstart op het werk twee maanden geleden was het enorm druk. Inmiddels, sinds twee dagen ofzo, begint er weer een beetje ruimte te komen voor taken naast de directe patiëntenzorg en de administratie die daarbij hoort die ook gedaan moeten worden. Dit is toch wel een fijn gevoel om de werkweek mee af te sluiten.

Sorry, een beetje saai overzicht zo zonder foto’s. En na het typen zag ik de uitdaging vanaf de host. Allen dus daarheen om nog wat leukere dingen te lezen: This Ain’t The Lyceum – year in review

 

1. Van de vrijdag op zaterdag voor Kerstmis besloot de grote klein meid ziek te worden. Om net op tijd voor Kerstmis weer beter te zijn. De avond van de 1e Kerstdag werd mijn moeder ziek. Twee dagen later in milde mate gevolgd door mijn man en nog een dag later mocht ik er zelf aan geloven. Gisteren daarom eerder thuisgekomen uit het werk om in de middag een paar uurtjes te slapen en om in de avond al om kwart voor negen in bed te liggen. Vandaag gaat het gelukkig alweer wat beter. Hopelijk dat de jaarwisseling zonder gekke dingen gaat verlopen.

2. Naar de Mis gaan als gezin is deze jaren toch wat een uitdaging. Combinatie van peuter, baby die een redelijk ritme heeft ’s nachts en planning met de familie. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat manlief een prachtige Nachtmis heeft gehad in de Groninger kathedraal terwijl ik op de meisjes lette. En ik in de ochtend in Sneek naar de Hoogmis gegaan ben in mijn eentje.

Die genoemde Hoogmis was op zich erg mooi. Ik heb me in geen tijden zo dichtbij God gevoeld. Maar what the heck zitten ze het eucharistisch gebed te vernachelen door er ineens allemaal gezongen tekst door te doen. Het meest heilige, stille moment van de gehele Mis aan flarden. En dat terwijl de rest van de Mis (op de schuldbelijdenis na) mooi was, met oa prachtige missetting, psalm na de eerste lezing en zelfs de Prefatie en Onze Vader in het Latijn.

20171229_202913

3. “Uit de mond van kinderen hebt Gij u de lofzang bereid”. Hoe waar ook weer. De grote kleine meid vindt het maar wat mooi als ze een kerststal ziet om dan heel hard “baby Jezus!” te roepen.

4. De liederen die we in de Advent samen zongen hebben plaatsgemaakt voor kerstliederen. Een van de favorieten is toch wel:

5. De kerstversiering in huis is wat karig dit jaar. Voor Kerst weinig tijd en energie voor gehad (allang blij dat er enkele kerstkaarten op tijd de deur uit zijn gegaan – ook veel minder en later dan gebruikelijk). Maar gelukkig begint de Kersttijd pas met Kerstmis, en dus ga ik proberen morgen – afgelopen dagen werd hem niet echt met de ziekte – om het huis nog wat meer in Kerststemming te brengen: kaarten ophangen, nog wat extra lichtjes hier en daar. De raamschildering mogelijk vervangen van adventskalender naar kersttekening.

6. Vandaag was de laatste werkdag van 2017. Op de polikliniek waren er weinig collega artsen aanwezig. In de ochtend had ik geloof ik het drukste spreekuur, in de middag een collega van het andere op de poli zittende specialisme. De gang waar we zaten was in de middag grotendeels donker. En dan altijd mooi om bij het weggaan te kunnen zeggen: “tot volgend jaar!”

7. Oh, ik geloof dat de beste host van de 7QTS (http://thisaintthelyceum.org/sqt-merry-christmas-im-a-unicorn/) wil weten wat het favoriete kerstcadeautje was. Voor mij was dat toch wel de CD met Maria-liederen van Radio Maria. Die hebben we gelijk op de terugweg naar huis gedraaid.

 

1. Onze eigen kerststal staat ook weer. De herders staan al vol ongeduld te wachten, de wijzen zijn nog bezig er aan te komen. Over het algemeen staan Maria en Jozef in de stal, soms blijken ze ineens naar voren gelopen te zijn. Of de engel ligt op zijn rug naar boven te kijken, even zien wat zijn collega’s doen.20171222_221010

2. Kom ik bij de plaatselijke Jumbo hier, staat daar gewoon zomaar in de winkel een kerststal.
20171218_143415

3. En op het werk blijken ze ook al een kerstgroep te hebben. Waar baby Jezus braaf nog niet in ligt.
20171221_142851.jpg

4. Naast dit alles hebben ze in het Brabantse land blijkbaar ook allemaal mooie kerststallen (zowel in als buiten de kerk) opgezet. Zo ben ik afgelopen maandag met dochterlief op de fiets naar een dorpje vlakbij geweest. Althans, hemelsbreed vlakbij. De twee snelste toegangswegen bleken afgesloten. Dus toen kwamen we met een omweg na 15-20 minuten uit bij een punt waar ik ook in drie minuten had kunnen komen.
20171218_162054.jpg

5. Tegenover voornoemde kerststal staat een Maria-kappelletje. Wie weet waar het staat en wat de naam van Maria hier is mag het roepen. Gewoon een klein kappeltje. Open. Waar allemaal kaarsjes aangestoken zijn. En blijkbaar van mei tot en met oktober elke maandagavond de rozenkrans gebeden wordt.
20171218_164526

6. Voor het eerst doen manlief en ik iets met de O-antifonen. De volledige vespers waren niet haalbaar om te doen, maar we bidden deze week vooraf aan onze rozenkrans het O-antifoon met Magnificat erbij. En dan heb je natuurlijk nog deze:


7. We zijn er nog niet helemaal uit wat we gaan doen qua kerkgang zondag en maandag. Voor de zondagmis kunnen we naar een Mis in de novus ordo gaan (4e zondag vd Advent), maar ook Tridentijns (vigiliemis van Kerstmis). En dan kunnen we naar de Nachtmis, maar dat is niet handig met de jongste, maar de Dagmis doen we liever niet in de plaats waar we dan zijn. Dus hm, het is nog even puzzelen. Grote kans dat we vooral de Mis van Kerstmis niet gespleten doen als gezin/echtpaar.