Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘aalmoezen’

“Wat ga jij doen voor de vastentijd?” Een erg gebruikelijke vragen om te stellen de afgelopen weken. Globaal had ik een idee, een plan. Waar ik het de afgelopen jaren altijd vrijwel helemaal uitgedacht had, was dat nu niet het geval. Een verhuizing naar de andere kant en afronding van de vorige baan met een onrustige dochter vanwege alle drukte, gaf me weinig rust om dit te maken. Of ik nam weinig rust, dat kan natuurlijk ook nog.

De vastentijd is nu dus een week bezig. En waar ik de afgelopen jaren, of beter gezegd, de jaren voor mijn eerste zwangerschap, altijd vanaf dag 1 het meeste en strengste van mezelf eiste en na 3 dagen er al doorheen zat en het plan dus toch wat bijgesteld moest worden wilde ik nog enigszins fatsoenlijk Pasen bereiken, gaf het slechts halfuitgewerkte plan een soort van rust.

Maar het brengt me niet alleen rust. Het lijkt ook ruimte te geven. Ruimte om te voelen en ontdekken waar het bij mij eigenlijk om zou moeten draaien in de vastentijd. Ja, dichter bij God komen, maar wat dat op een bepaald moment van je leven is en hoe je dat vorm moet geven, dat is dus even de vraag. Er is ruimte om gaandeweg dingen toe te voegen aan de drie peilers (lichamelijk vasten, bidden en aalmoezen) en het bij te stellen naar gelang dat noodzaak er toe is. Er is ruimte om in de loop van de tijd het intenser te maken, een groei naar Pasen.

En dus ga ik verder met mijn bestaande plan. Het halfuitgewerkte groeiende plan. Een plan wat voor het derde jaar op rij slechts een beperkt lichamelijk vasten in zal houden door een nieuw klein wondertje dat in me mag groeien. Een plan waarbij het zowaar haalbaar lijkt om een boek uit te lezen ter verdieping (in mijn geval een mooie versie van een catechismus uit 1956), manlief ruimte creëert zodat ik doordeweeks een keer in de avond naar kerk kan (alleen, in alle rust) en er tussendoor met hele (hele) kleine stapjes geprobeerd wordt af te zien op andere vlakken.

Een opgaan naar Pasen, een versterking van je relatie met God. Dat deze vastentijd voor eenieder vruchtbaar mag zijn.

Advertenties

Read Full Post »

De afgelopen jaren was de vastentijd een periode in het kerkelijk jaar waar ik langere tijd naar uit zag. Een vreemd verlangen in de ogen van waarschijnlijk velen. Waarom zou je immers uitkijken naar een periode waarin je zoveel niet mag. Voor mij waren deze veertig dagen voorbereiding op het Paasfeest echter een geschenk: je heel bewust op God focussen op drie manieren, namelijk minder eten, meer gebed en meer aalmoezen. Op deze manier was het een losmaken van veel aardse dingen die mij stiekem erg dwars zaten, en een toeleven naar het mooiste feest van het kerkelijk jaar.

De drie aspecten van het vasten zijn echter wel een zeer verbonden drietal. Voor mij was het ene aspect verbonden met het andere. Door minder te eten voelde ik de fysieke pijn. Het zorgde er echter ook voor dat ik me gedurende de gehele dag bewust was van de periode waar we in zaten. Hierdoor lukte het makkelijker om me ook in gebed meer tot God te richten. Meestal betekende dat meer de vaste gebedstijden bidden en ook meer stille tijd voor God. Ook het geven aan goede doelen, of het nou de vastenactie was of toch iets extra’s aan de daklozen die je in de stad ziet, ging bewuster en meer vanuit een verbondenheid. Doordat je met het ene aspect bezig bent, wordt de aandacht ook meer op de andere aspecten gericht. Althans, zo lijkt het bij mij te werken.

Dit jaar is echter anders dan andere jaren. Fysiek vasten tijdens de zwangerschap wordt afgeraden, en zwangere vrouwen zijn dan ook vrijgesteld van de plicht om te vasten. Dit haalt voor mij helaas een van de drie aspecten enorm onderuit. Ja, ok, ik mag dan niet minder gaan eten dan nodig voor ons kindje en mijzelf, maar dan kan ik toch nog wel iets aan vasten doen? Dat doe ik ook, in beperkte mate: geen chocola en geen suiker in de thee, en zo min mogelijk lekkers tussendoor. Extra dingen die we toch niet per se nodig hebben. Ja, het is een kleine opoffering, een kleine versterving, maar het komt weinig in de buurt van mijn normale vasten (beperking tot drie maaltijden per dag, geen suiker in de thee en daarnaast alleen water tussendoor).

Nu kun je denken: nou, dan ga je toch wat meer steken in die andere twee aspecten? Dat was inderdaad het idee. Het valt me alleen enorm tegen om dit ook ten uitvoer te brengen. Tijd maken om te bidden, ruimte in mezelf voor God, het valt me zwaarder dan ik had gedacht zonder de duidelijke leiding van het fysieke vasten. De harmonie is weg, en het is alsof ik meer dan twee keer zoveel moeite in het bidden moet steken als normaal tijdens het vasten. Het aloude: “op een volle maag kan je niet bidden”, lijkt maar al te waar te zijn.

We hebben nog vier weken vastentijd te gaan. Nog vier weken om ons voor te bereiden op Pasen. Ik wens iedereen toe dat deze tijd vruchtbaar mag zijn, zuiverend. Dat de opgang naar het Pasen zowel een pijnlijke als een vreugdevolle mag zijn, ieder op zijn eigen manier, om zo het Paasfeest ten volle te kunnen beleven.

Read Full Post »

Vasten, gebed en aalmoezen, de drie peilers van de Vastentijd. Drie peilers die samen middel zijn om dichter tot God te komen, en die God dichter bij je medemens en in de wereld brengt. Drie peilers, drie middelen, leidend tot één doel.

Van deze drie peilers is het vasten wel de meest bekende: minder eten, minder of niet meer snoepen, geen alcohol, geen vlees, etc etc. In de moderne tijd is ook het vasten van sociale media als Twitter en Facebook populair. Naar gelang wat jou veel afleid om je echt met God te verbinden kan je het stukje vasten invullen.

Nu bestaat het gevaar dat dit vasten, dit middel, een wel erg prominente plaats in het dagelijks leven inneemt. Niet verwonderlijk: je geeft immers juist dingen op die belangrijk voor je zijn/lijken, en die vaak veel tijd en/of aandacht vragen. Maar het is erg makkelijk om er in door te schieten en het middel als doel te gaan zien. In plaats van je dan af te vragen hoeveel je mindert om je geest vrij te maken om God te danken en te aanbidden en oog te hebben voor je omgeving, focus je je meer en meer op het volhouden van de door jou gestelde eisen voor het vasten. Tuurlijk, het is goed om wat zelfdiscipline te hebben, daar is niks mis mee, goed juist. Maar je moet je altijd blijven richten op wat helpt om jezelf waarlijk vrij te maken voor God.

Welke vraag wil je aan het eind van de Vastentijd positief kunnen beantwoorden: ben ik naar God toegegroeid en heb ik mezelf waarlijk opengesteld, of is het mij gelukt om het vasten vol te houden? Twee essentiële verschillen, het een gaat het om het doel, het ander om het middel. Net als bij een vriendschap: je vriendschap is niet pas goed als je dit en dat en zus en zo allemaal gedaan hebt, nee, je vriendschap is goed als je oprecht en open naar elkaar bent en elkaar liefhebt en waardeert zoals de ander is. Het een is een doel dat je af kan vinken, het ander een relatie.

Vasten, gebed en aalmoezen. Laat die drie in harmonie samenkomen om je relatie met God te vernieuwen en te versterken. En vraag je elke keer af: brengt dit mij dichter tot God, of laat me dit een chagrijnig kreng worden waar geen land mee te bezeilen is? Ik wens u allen een gezegende Vastentijd.

Read Full Post »

Een jaar of veertig zou hij zijn, matig verzorgd. Met een alcohollucht die je op afstand ruikt komt hij naar ons toegelopen. Of we ook wat geld hebben voor een treinkaartje naar Leeuwarden, want hij komt nog wat te kort. Na een weigering van onze kant vanwege het vermoeden dat het geld eerder voor nog meer drank dan voor een kaartje gebruikt wordt, komen er dreigementen die er eigenlijk op neerkomen dat we in de hel komen omdat we hem niet helpen. Oh, en nog een cliché-tirade over katholieken, maar daar ga ik het nu niet over hebben.

Geen fijne ontmoeting dus. En eentje die knaagt, of in ieder geval heel hard geknaagd heeft de eerste dag na dit voorval. Want hoewel we mensen zijn en het goede proberen te doen, vroegen we ons toch af hoe we dit beter hadden kunnen doen. Hadden we hem gewoon geld moeten geven? Hadden we hem niet moeten wijzen op zijn overduidelijke alcohollucht? Hadden we gewoon überhaupt niks moeten zeggen?

Een eenduidig antwoord heb ik nog steeds niet, en ik weet ook niet of ik die binnenkort heb of ooit ga krijgen. Enerzijds sta ik er geheel achter geen geld te hebben gegeven. Met de vraag “ben ik mijn broeders hoeder” in mijn achterhoofd, vond ik het niet verantwoord geld te geven dat waarschijnlijk eerder naar het dichtstbijzijnde café of supermarkt zou gaan. Het zou geen echte zorg zijn, maar een simpel op afstand en ook in stand houden van de situatie. Toch geef ik geregeld wel  geld aan daklozen die op straat zitten, maar ook daar knaagt het gevoel of het wel goed terecht zal komen. Anders is het bij de koop van bijvoorbeeld de Riepe, waarvan de verkopers aan bepaalde voorwaarden voldoen, en het geld inderdaad naar een goede plek gaan.

Maar wat had ik dan wel moeten doen. Pas na een uur of twaalf, toen ik na de Stille Omgang weer terug was in Groningen en in m’n bed lag, schoot mij een stuk uit het Evangelie binnen. Vlak na het keert uw andere wang toe, staat ook dat als iemand vraagt een mijl mee te lopen, je twee mijl meeloopt. Naast de uitleg dit te lezen als tegenstelling voor “oog om oog, tand om tand”, heb ik het ook wel eens uitgelegd gezien als juist meer doen dan de ander vraagt, en daardoor juist de ander heel confronterend laten zien waar hij de fout in gaat. In dit concrete geval was het dus misschien handiger geweest mee te lopen naar de automaat en een kaartje voor de trein te kopen, al dan niet alleen het bedrag betalend dat hij nog tekort komt. Grote kans dat hij daar van afgezien had en door de mand zou vallen. En als hij het wel geaccepteerd had, weet je in ieder geval dat het goed terecht komt.

Of dit eerlijk is, of dit wel juist zou zijn, ik weet het niet. Mogen we voorwaarden stellen voor onze hulp? Mogen we ons afvragen of het geld wel goed terecht komt? Moeten we iemand die geld vraagt ook altijd geld vragen, of weigeren we anders Christus, keer op keer? Waar zit hier de grens, als die er al is, tussen naastenliefde, armenzorg, compassie en gezond verstand, eigen verantwoordelijkheid?

Vooralsnog blijf ik in ieder geval maar bidden, zowel voor deze man als voor mezelf. Want ik weet niet wie het uiteindelijk het hardste nodig heeft.

Read Full Post »