Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘barmhartigheid’

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Advertenties

Read Full Post »

De samenleving verhardt: het is steeds meer ieder voor zich en wie zich niet weet te redden om wat voor reden ook heeft pech. Wie iets verkeerds gedaan heeft moet zo hard mogelijk gestraft worden en daarna eigenlijk geen kans meer krijgen om een nieuwe start te maken. De verkiezingsslogan van de VVD is hier een treffend voorbeeld van: “leef mee met slachtoffers, niet met daders.”

Of het nou zo’n goede ontwikkeling is betwijfel ik. Dat mensen bestraft worden wanneer ze een misdaad hebben begaan is logisch, dat is het punt ook niet. Dit geldt zowel voor zaken betreffende de menselijke als de goddelijke wet. Het punt is hoe we vervolgens omgaan met deze zondaars, om het even in kerkelijke termen te zeggen. Laten we ze vallen als een baksteen, beschouwen we ze als onwaardig, ontnemen we ze een kans om hun leven te beteren?

Ieder mens is een schepsel, een kind van God, geschapen naar zijn evenbeeld, en heeft daarom recht op liefde en aandacht. Iedereen maakt echter fouten, hoe goed en heilig we soms ook denken dat we zijn. Maar is de instelling van eens zondaar, altijd zondaar niet wat te onbarmhartig en onchristelijk? Is het niet wat onbarmhartig en onchristelijk om mensen die een fout maken buiten te sluiten? Was het Christus zelf niet die naar de zondaars toe ging en ze als mens aansprak, liefdevol (maar tegelijkertijd ook vermanend zodat ze tot inkeer zouden komen)? Was het Christus zelf niet die liefdevol tegen de berouwvolle moordenaar zei dat hij diezelfde dag nog samen met Hem in het paradijs zou zijn?

Barmhartigheid, iets wat zowel uit de gewone samenleving als ook bij veel kerkelijke groeperingen lijkt te verdwijnen. Barmhartigheid wil niet zeggen dat je de fouten van iemand negeert, het betekent dat je ondanks dat iemand fouten maakt en daarvoor terecht gestraft wordt, je diegene blijft zien als je medemens en met liefde omringt.

Read Full Post »

Wie een beetje wat katholieke contacten heeft, zal het niet ontgaan zijn dat bisschoppen nogal veelbesproken figuren zijn. De een vindt ze geweldig, de ander maar een onnodig teken van autoriteit, te laks, te streng, te katholiek, te protestant en ga zo maar even door.

Ongetwijfeld zullen er dingen op bisschoppen aan te merken zijn: ze zijn mens, wat verwacht je anders. Ze zullen hun slechte dagen hebben, een verleden waarvan wij niet weten wat er gespeeld heeft en zullen net als wij met de ene persoon beter op kunnen schieten dan met de ander. Dat is allemaal heel menselijk. En waar het mensenwerk is, zullen fouten gemaakt worden. Soms klein, soms groot; de ene keer merkt de buitenwereld er niets van, de andere keer staan de bladen er vol van.

Toch zijn ze gezet op de plek waar ze nu zitten. En als katholieken geloven we dat dat niet zomaar gebeurt en dat de Heilige Geest daar wel een en ander mee te maken zal hebben. Toch lijken ze het nooit goed te kunnen doen. Ik zal eerlijk zeggen dat ik geen fan ben van mijn huidige bisschop: ik heb zeer negatieve zaken gehoord waar ik ook de consequenties van merk en heb niet het gevoel dat ik als gewone rooms-katholieke leek een herder heb. Toch heb ik ook positieve zaken gehoord, waarvoor ik bij wijze van spreke m’n petje af zou nemen.

Wie zou er echter op zijn stoel willen zitten? Niet alleen in deze seculiere samenleving, maar ook in de huidige sterk verdeelde Kerk waarbij het lijkt alsof niemand het nog goed kan doen. En in die tijd moet een bisschop herder zijn en zich manoeuvreren. Kritisch zijn mag en is denk ik ook heel gezond, ook op gewijde en door de Kerk van hogerhand aangestelde mensen met goddelijke ingeving, maar laten we ook een beetje barmhartig en gehoorzaam zijn, zoals het goede katholieken ook betaamt.

Read Full Post »