Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘bidden’

“Wat ga jij doen voor de vastentijd?” Een erg gebruikelijke vragen om te stellen de afgelopen weken. Globaal had ik een idee, een plan. Waar ik het de afgelopen jaren altijd vrijwel helemaal uitgedacht had, was dat nu niet het geval. Een verhuizing naar de andere kant en afronding van de vorige baan met een onrustige dochter vanwege alle drukte, gaf me weinig rust om dit te maken. Of ik nam weinig rust, dat kan natuurlijk ook nog.

De vastentijd is nu dus een week bezig. En waar ik de afgelopen jaren, of beter gezegd, de jaren voor mijn eerste zwangerschap, altijd vanaf dag 1 het meeste en strengste van mezelf eiste en na 3 dagen er al doorheen zat en het plan dus toch wat bijgesteld moest worden wilde ik nog enigszins fatsoenlijk Pasen bereiken, gaf het slechts halfuitgewerkte plan een soort van rust.

Maar het brengt me niet alleen rust. Het lijkt ook ruimte te geven. Ruimte om te voelen en ontdekken waar het bij mij eigenlijk om zou moeten draaien in de vastentijd. Ja, dichter bij God komen, maar wat dat op een bepaald moment van je leven is en hoe je dat vorm moet geven, dat is dus even de vraag. Er is ruimte om gaandeweg dingen toe te voegen aan de drie peilers (lichamelijk vasten, bidden en aalmoezen) en het bij te stellen naar gelang dat noodzaak er toe is. Er is ruimte om in de loop van de tijd het intenser te maken, een groei naar Pasen.

En dus ga ik verder met mijn bestaande plan. Het halfuitgewerkte groeiende plan. Een plan wat voor het derde jaar op rij slechts een beperkt lichamelijk vasten in zal houden door een nieuw klein wondertje dat in me mag groeien. Een plan waarbij het zowaar haalbaar lijkt om een boek uit te lezen ter verdieping (in mijn geval een mooie versie van een catechismus uit 1956), manlief ruimte creëert zodat ik doordeweeks een keer in de avond naar kerk kan (alleen, in alle rust) en er tussendoor met hele (hele) kleine stapjes geprobeerd wordt af te zien op andere vlakken.

Een opgaan naar Pasen, een versterking van je relatie met God. Dat deze vastentijd voor eenieder vruchtbaar mag zijn.

Read Full Post »

De afgelopen jaren was de vastentijd een periode in het kerkelijk jaar waar ik langere tijd naar uit zag. Een vreemd verlangen in de ogen van waarschijnlijk velen. Waarom zou je immers uitkijken naar een periode waarin je zoveel niet mag. Voor mij waren deze veertig dagen voorbereiding op het Paasfeest echter een geschenk: je heel bewust op God focussen op drie manieren, namelijk minder eten, meer gebed en meer aalmoezen. Op deze manier was het een losmaken van veel aardse dingen die mij stiekem erg dwars zaten, en een toeleven naar het mooiste feest van het kerkelijk jaar.

De drie aspecten van het vasten zijn echter wel een zeer verbonden drietal. Voor mij was het ene aspect verbonden met het andere. Door minder te eten voelde ik de fysieke pijn. Het zorgde er echter ook voor dat ik me gedurende de gehele dag bewust was van de periode waar we in zaten. Hierdoor lukte het makkelijker om me ook in gebed meer tot God te richten. Meestal betekende dat meer de vaste gebedstijden bidden en ook meer stille tijd voor God. Ook het geven aan goede doelen, of het nou de vastenactie was of toch iets extra’s aan de daklozen die je in de stad ziet, ging bewuster en meer vanuit een verbondenheid. Doordat je met het ene aspect bezig bent, wordt de aandacht ook meer op de andere aspecten gericht. Althans, zo lijkt het bij mij te werken.

Dit jaar is echter anders dan andere jaren. Fysiek vasten tijdens de zwangerschap wordt afgeraden, en zwangere vrouwen zijn dan ook vrijgesteld van de plicht om te vasten. Dit haalt voor mij helaas een van de drie aspecten enorm onderuit. Ja, ok, ik mag dan niet minder gaan eten dan nodig voor ons kindje en mijzelf, maar dan kan ik toch nog wel iets aan vasten doen? Dat doe ik ook, in beperkte mate: geen chocola en geen suiker in de thee, en zo min mogelijk lekkers tussendoor. Extra dingen die we toch niet per se nodig hebben. Ja, het is een kleine opoffering, een kleine versterving, maar het komt weinig in de buurt van mijn normale vasten (beperking tot drie maaltijden per dag, geen suiker in de thee en daarnaast alleen water tussendoor).

Nu kun je denken: nou, dan ga je toch wat meer steken in die andere twee aspecten? Dat was inderdaad het idee. Het valt me alleen enorm tegen om dit ook ten uitvoer te brengen. Tijd maken om te bidden, ruimte in mezelf voor God, het valt me zwaarder dan ik had gedacht zonder de duidelijke leiding van het fysieke vasten. De harmonie is weg, en het is alsof ik meer dan twee keer zoveel moeite in het bidden moet steken als normaal tijdens het vasten. Het aloude: “op een volle maag kan je niet bidden”, lijkt maar al te waar te zijn.

We hebben nog vier weken vastentijd te gaan. Nog vier weken om ons voor te bereiden op Pasen. Ik wens iedereen toe dat deze tijd vruchtbaar mag zijn, zuiverend. Dat de opgang naar het Pasen zowel een pijnlijke als een vreugdevolle mag zijn, ieder op zijn eigen manier, om zo het Paasfeest ten volle te kunnen beleven.

Read Full Post »