Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘bidden’

  1. We hebben weer een lekker weekendje in het noorden gehad. Het kost altijd behoorlijk wat tijd en energie om alles in te pakken en er naar toe te reizen, maar wat is het fijn even bij de familie te zijn. Zaterdagavond lekker bij mijn ouders op de bank. Zondagmiddag na de Mis in de kathedraal bij broerlief op verjaardagsvisite. Dit keer geen gewii, maar evenzogoed een paar fijne uurtjes.
  2. Toen we de bewuste zaterdagavond op de bank zaten, kwam er na Strictly Come Dancing (op de BBC) een stukje show van Michael McIntyre. Voor het eerst in een tijdje hebben we samen op de bank gezeten en even gelachen om een voorstelling. Voor wie hem niet kent:

  1. Gisteren en vandaag heb ik de eerste twee dagen van de driedaagse cursus Motivational Interviewing gedaan. Of in het Nederlands: motiverende gespreksvoering. Een cursus die al langer op mijn lijstje stond, en die nu in de buurt werd gegeven. De eerste twee dagen vielen al niet tegen, met informatie over fases van verandering, verander- en behoudtaal, soorten reflecties en natuurlijk ook ruimte om te oefenen. De komende weken alvast proberen in de praktijk te oefenen. Mochten jullie dus denken: “huh, wat zegt die nou ineens?”, dan zit ik dus in oefenmodus. Geef me maar een chocolaatje voor de moeite als je het merkt.
  2. Al een paar dagen met zieke kindjes. Of nou ja, gisteren en vandaag: koorts, hangerig en/of huilerig. Afgelopen nacht was dan voor zowel papa (die ontfermde zich over de oudste) als voor mama (die ontfermde zicht over de jongste) nogal vermoeiend en frustrerend. Ik wou zeggen “hopelijk kunnen we dit weekend een beetje bijslapen”, maar dat is een illusie die ik mezelf toch maar niet voor moet houden.
  3. We wonen nu ongeveer driekwart jaar vlak bij Eindhoven. Inmiddels hebben gemerkt dat Eindhoven zijn bijnaam van lichtjesstad (of Lampegat) nogal eer aan doet. Wat een gruwelijke lading stoplichten heeft die stad zeg. Je kunt niet van de ene kant van Eindhoven naar de andere zonder een ziekmakend aantal keer op te trekken en weer te remmen. Blij dat ik even niet meer zwanger ben wat dat betreft.
  4. Afgelopen twee dagen had ik dus cursus, waar ik met de auto naar toe moest. Op een of andere bizarre manier ben ik beide dagen op de terugweg langs een recent ongeval gereden. Wat zit een ongeval dan ook in een klein hoekje. Laten we hopen dat het met de betrokkenen goed afgelopen is.
  5. Vlak voor het slapen gaan bidden we met de oudste nog een kort gebedje. Enkele weken geleden heb ik eens de vraag geïntroduceerd of ze zelf ook nog wat aan Jezus wilde vragen of tegen Hem wilde zeggen. In het begin bleef het stil. Nu komt er een heel verhaal waarvan ik vaak maar een vaag vermoeden heb wat ze bedoelt. Ik vertrouw er maar op dat Jezus het wel snapt. Iets met het Koninkrijk van God is voor kinderen ofzo.

This Ain’t the Lyceum: SQT: School, Spinraza and Some Gift Ideas

Advertenties

Read Full Post »

Een goed gebedsleven, essentieel voor een levend geloof. Gebed is praten en contact met God. Net als dat het voor contact en een relatie met de mensen om ons heen het belangrijk is regelmatig bij elkaar te zijn (fysiek of in gedachte) en te communiceren, zo is het niet anders dan voor onze relatie met God.

Maar euhm, ja. In het contact met andere mensen, is de feedback concreet, is het spreken en het verstaan zoveel makkelijker. De resultaten zijn zoveel makkelijker te zien. Hoewel God zeker direct kan zijn in wat Hij wil en ook vele momenten heeft dat je gewoon even bij Hem kan zijn, is het voor ons mensen soms een moeilijke relatie. Het moet gebeuren in de stilte van ons hart, in vertrouwen, in een verstaan waar we niet meer aan gewend zijn.

Ik had vaak de gedachte dat ik uit de Mis, uit het bidden, uit het lezen van de Bijbel of andere boeken toch wel echt er iets uit zou moeten halen, het liefste gisteren dan vandaag. Dat dat niet zo werkt ben ik inmiddels wel achter. Bidden en contact zoeken met God helpt, maar niet op de manier zoals wij mensen vaak willen. Ik probeer dit daarom steeds meer los te laten, mijn tijd en (versnipperde) aandacht aan God te geven, en er dan op te vertrouwen dat Hij wel weet wat Hij er mee moet doen. Dat het vrucht draagt op een of andere manier, voor mezelf of anderen.

Als voorbeeld kan ik wel noemen het bidden van de rozenkrans. Sinds we een nogal vurige lezing hebben gehoord over de boodschap van Fatima (zie ook mijn bericht over het gezinsweekend), bidden we dagelijks de rozenkrans. Het zijn mooie momenten, maar om nou te zeggen dat ik helemaal verzonken ben in gebed of half opstijg na het bidden, nee. Mijn gedachten dwalen af, ik kijk soms om me heen (met ogen dicht bidden kan ik tegenwoordig amper omdat ik dan in slaap val), maar toch probeer ik mijn tijd en aandacht aan Hem te geven. Ik haal er weinig concreets uit op het moment zelf, en toch gaan we er mee door, omdat alles wat aan God gegeven wordt op een of andere manier goede vruchten draagt.

Wat ik in ieder geval na een maand dagelijks de rozenkrans bidden merk, is veel meer een focus op het Hemelse, het Eeuwige, een frequente bewustwording en toch iets van rust in mijn hart en hoofd. De band met God wordt wel degelijk sterker door het bidden, maar ik moet stilstaan om het te zien en de ruimte te geven.

Ga dus niet het bidden en het contact zoeken uit de weg. Blijf het doen, hoe klein en kort ook. Sta stil bij Hem en geef Hem een stukje van je tijd, je aandacht, je leven. En vertrouw er maar op dat God er wel iets mee kan en doet.

Read Full Post »

Een gebedshoekje in onze slaapkamer, net als in ons oude huis. Bedoeld als plekje om echt even te focussen op God, om te bidden. Het plekje wordt echter eigenlijk nog niet gebruikt, deels ook omdat onze slaapkamer naast die van dochterlief ligt. Na wat wikken en wegen besloten om óók een plekje in de woonkamer te creëren. Maar hoe dan precies, want daar stuitert een klein meisje dagelijks langs, en straks nog een.

DSCF6452Het was eventjes zoeken. Maar we hebben een gebedsplekje juist voor straks ook de kinderen gemaakt. Een kastje op hun hoogte, simpel maar doeltreffend. Een houten beeldje en een houten icoontje, met een kaarsje in plastic houder. Paar kinderboekjes eronder. En sinds een paar dagen ook een van onze crucifixen erboven, die qua kleur opvallend goed bij het kastje past.

En het meest mooie? We maken er daadwerkelijk gebruik van. Over het algemeen elke ochtend en in de avond voor ze gaat slapen, hebben we als gezin even kort een gebedsmomentje. En in de avond keren papa en mama de stoelen om richting het hoekje om de rozenkrans te bidden.

Het is zoiets kleins, maar het heeft nu al een grote uitwerking. Ik kan het iedereen dan ook van harte aanraden, met én zonder kinderen.

Read Full Post »

“Wat ga jij doen voor de vastentijd?” Een erg gebruikelijke vragen om te stellen de afgelopen weken. Globaal had ik een idee, een plan. Waar ik het de afgelopen jaren altijd vrijwel helemaal uitgedacht had, was dat nu niet het geval. Een verhuizing naar de andere kant en afronding van de vorige baan met een onrustige dochter vanwege alle drukte, gaf me weinig rust om dit te maken. Of ik nam weinig rust, dat kan natuurlijk ook nog.

De vastentijd is nu dus een week bezig. En waar ik de afgelopen jaren, of beter gezegd, de jaren voor mijn eerste zwangerschap, altijd vanaf dag 1 het meeste en strengste van mezelf eiste en na 3 dagen er al doorheen zat en het plan dus toch wat bijgesteld moest worden wilde ik nog enigszins fatsoenlijk Pasen bereiken, gaf het slechts halfuitgewerkte plan een soort van rust.

Maar het brengt me niet alleen rust. Het lijkt ook ruimte te geven. Ruimte om te voelen en ontdekken waar het bij mij eigenlijk om zou moeten draaien in de vastentijd. Ja, dichter bij God komen, maar wat dat op een bepaald moment van je leven is en hoe je dat vorm moet geven, dat is dus even de vraag. Er is ruimte om gaandeweg dingen toe te voegen aan de drie peilers (lichamelijk vasten, bidden en aalmoezen) en het bij te stellen naar gelang dat noodzaak er toe is. Er is ruimte om in de loop van de tijd het intenser te maken, een groei naar Pasen.

En dus ga ik verder met mijn bestaande plan. Het halfuitgewerkte groeiende plan. Een plan wat voor het derde jaar op rij slechts een beperkt lichamelijk vasten in zal houden door een nieuw klein wondertje dat in me mag groeien. Een plan waarbij het zowaar haalbaar lijkt om een boek uit te lezen ter verdieping (in mijn geval een mooie versie van een catechismus uit 1956), manlief ruimte creëert zodat ik doordeweeks een keer in de avond naar kerk kan (alleen, in alle rust) en er tussendoor met hele (hele) kleine stapjes geprobeerd wordt af te zien op andere vlakken.

Een opgaan naar Pasen, een versterking van je relatie met God. Dat deze vastentijd voor eenieder vruchtbaar mag zijn.

Read Full Post »

De afgelopen jaren was de vastentijd een periode in het kerkelijk jaar waar ik langere tijd naar uit zag. Een vreemd verlangen in de ogen van waarschijnlijk velen. Waarom zou je immers uitkijken naar een periode waarin je zoveel niet mag. Voor mij waren deze veertig dagen voorbereiding op het Paasfeest echter een geschenk: je heel bewust op God focussen op drie manieren, namelijk minder eten, meer gebed en meer aalmoezen. Op deze manier was het een losmaken van veel aardse dingen die mij stiekem erg dwars zaten, en een toeleven naar het mooiste feest van het kerkelijk jaar.

De drie aspecten van het vasten zijn echter wel een zeer verbonden drietal. Voor mij was het ene aspect verbonden met het andere. Door minder te eten voelde ik de fysieke pijn. Het zorgde er echter ook voor dat ik me gedurende de gehele dag bewust was van de periode waar we in zaten. Hierdoor lukte het makkelijker om me ook in gebed meer tot God te richten. Meestal betekende dat meer de vaste gebedstijden bidden en ook meer stille tijd voor God. Ook het geven aan goede doelen, of het nou de vastenactie was of toch iets extra’s aan de daklozen die je in de stad ziet, ging bewuster en meer vanuit een verbondenheid. Doordat je met het ene aspect bezig bent, wordt de aandacht ook meer op de andere aspecten gericht. Althans, zo lijkt het bij mij te werken.

Dit jaar is echter anders dan andere jaren. Fysiek vasten tijdens de zwangerschap wordt afgeraden, en zwangere vrouwen zijn dan ook vrijgesteld van de plicht om te vasten. Dit haalt voor mij helaas een van de drie aspecten enorm onderuit. Ja, ok, ik mag dan niet minder gaan eten dan nodig voor ons kindje en mijzelf, maar dan kan ik toch nog wel iets aan vasten doen? Dat doe ik ook, in beperkte mate: geen chocola en geen suiker in de thee, en zo min mogelijk lekkers tussendoor. Extra dingen die we toch niet per se nodig hebben. Ja, het is een kleine opoffering, een kleine versterving, maar het komt weinig in de buurt van mijn normale vasten (beperking tot drie maaltijden per dag, geen suiker in de thee en daarnaast alleen water tussendoor).

Nu kun je denken: nou, dan ga je toch wat meer steken in die andere twee aspecten? Dat was inderdaad het idee. Het valt me alleen enorm tegen om dit ook ten uitvoer te brengen. Tijd maken om te bidden, ruimte in mezelf voor God, het valt me zwaarder dan ik had gedacht zonder de duidelijke leiding van het fysieke vasten. De harmonie is weg, en het is alsof ik meer dan twee keer zoveel moeite in het bidden moet steken als normaal tijdens het vasten. Het aloude: “op een volle maag kan je niet bidden”, lijkt maar al te waar te zijn.

We hebben nog vier weken vastentijd te gaan. Nog vier weken om ons voor te bereiden op Pasen. Ik wens iedereen toe dat deze tijd vruchtbaar mag zijn, zuiverend. Dat de opgang naar het Pasen zowel een pijnlijke als een vreugdevolle mag zijn, ieder op zijn eigen manier, om zo het Paasfeest ten volle te kunnen beleven.

Read Full Post »