Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘bisdom’

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Advertenties

Read Full Post »

Ondanks deze week niet op Conversion Diary, toch een Quick Takes, volledig in het teken van de Goede Week.

1. Afgelopen zondag begon de Goede Week met Palmzondag. Aangezien het vrij koud was buiten had onze pastoor begrijpelijkerwijs besloten om de zegening achterin de kathedraal in plaats van buiten (zoals normaal gesproken gebeurt) te doen. Een vreugdevolle Mis, maar tegelijkertijd klinkt de droefheid van wat komen gaat er al duidelijk in door.

2. Net als vorig jaar was de Chrismamis dit jaar in de kathedraal (zoals het eigenlijk hoort). Een Mis waar ik nog even aan moet wennen, maar ook zeker bijzonder is, juist omdat het bisdom eigenlijk even bij elkaar is. Daarnaast is het mooi om te zien en horen hoe de priesters hun wijdingsbeloftes vernieuwen. Laten we blijven bidden voor onze priesters en om priesterroepingen.

3. Als altijd was de Avondmis op Witte Donderdag weer indrukwekkend. Zo mooi en tegelijk zo intens verdrietig. Zoveel aspecten van het geloof die in deze Mis naar voren komen: de vreugde en dankbaarheid voor het instellen van de Eucharistie en het priesterschap, de oproep tot dienstbaarheid aan de ander, en dan ten slotte de overgaan naar het duister van de nacht voorafgaand aan Goede Vrijdag, met een ontbloot altaar dat de leegheid en droefenis heel tastbaar maakt.

4. Na de Avondmis van Witte donderdag was er hier in de kathedraal gelegenheid wake te houden tot middernacht. Een mooie gelegenheid om nog even bij Jezus te waken in deze donkere uren. Dankbaar naar onze pastoor voor deze mogelijkheid.

5. Vanmiddag wordt alhier in de kathedraal de Kruisweg gebeden, waarbij het gregoriaanse Stabat Mater gezongen wordt als ik het parochieblaadje mag geloven. Ik wou eerst niet gaan omdat ik devoties in een groot gezelschap erg moeilijk en weinig vruchtbaar vind, maar nu deze versie gezongen wordt denk ik dat ik het toch nog een keer een kans ga geven. 

6. Onderstaand filmpje heeft mij altijd bijzonder geraakt, ook voordat ik de film (The Passion of the Christ) gezien had. Een filmpje die de essentie van Goede Vrijdag uitdrukt, op een hele heftige manier. Zeer de moeite waard:

7. Afsluitend aan Goede Vrijdag, en daarmee ook voor nu de Quick Takes, is de herdenking van het lijden en sterven van de Heer. Zelfs twee jaar geleden had ik hier nog moeite mee, want het is toch niet hét kruis waar Christus aan gestorven is. Inmiddels besef ik dat het niet hét kruis is waar Hij aan gestorven is, maar dat het wel symbool staat daarvoor, en ik door het kruis te kussen, mijn liefde geef aan het voorwerp dat mijn verlossing heeft gebracht, aan het kruis dat Christus heeft moeten dragen en waar Hij aan gestorven is. Tot vorig jaar had ik niet kunnen vermoeden wat een bijzonder moment deze gedachtenis eigenlijk is.

Read Full Post »