Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Broeder Aldo’

Afgelopen weekend vond de 20e editie van het katholieke gezinsweekend plaats. Uiteindelijk uit alle opties voor dit weekend hiervoor gekozen om echt als gezin weer even op te laden. En wat ben ik dankbaar dat we dat gedaan hebben.

Op vrijdag stressen om eerder van het weg te kunnen, snel nog wat spullen inpakken en dan op weg naar Helvoirt. Niet echt fijn dat ik in de auto kotsmisselijk was geworden, maar in plaats van de drie uur die we vorig jaar nodig hadden om er te komen, was dit nu een minuutjes of 40. Met wat frisse lucht was de rit goed uit te houden.

Aangekomen was het gelijk vertrouwd. Zo fijn. Aantal bekende gezichten, aantal nieuwe gezichten. De opening na het avondeten gemist omdat ik dochterlief op bed moest leggen. Maar gelukkig wel aan kunnen sluiten bij de rest van het programma. Terwijl de kinderen in leeftijdsgroepjes bij elkaar kwamen, kregen de ouders na een nadere kennismaking, een goede lezing over grenzen stellen. Grenzen stellen, iets wat we doen, maar ook zo enorm moeilijk vinden. Maar het is zo belangrijk, nee, essentieel, om kinderen op te laten groeien tot goede, evenwichtige mensen, die juist door die grenzen de vrijheid en het geluk weten te zoeken en weten te vinden.

Een paar drankjes en hapjes later was het dan ineens toch wel erg tijd om naar bed te gaan. Want we verwachtten al dat onze eigen wekker (lees: dochter) erg vroeg af zou gaan. Wat helaas ook gebeurde. Was ze eerst nog best stil, toen mama besloot met haar onder de douche te gaan heeft geloof ik de hele afdeling er van mogen genieten. Oeps. En zucht. Samen met manlief planning gemaakt voor de dag (lees: wie doet welke gebedsmomenten en wanneer gaat mama en wanneer gaat dochterlief een dutje doen). Papa ging naar de lauden, mama zou het rozenhoedje mee bidden. En de Mis konden we allebei bijwonen zelfs met dochterlief er bij. Waar papa en mama enkele zeer interessante lezingen hebben gevolgd door Pater Ignatius Maria, heeft dochterlief zich uitstekend vermaakt bij de groep voor de allerkleinsten. En ook na haar middagdutje in het gras en de speeltuin zich uitstekend vermaakt. Het is een genot om te zien hoe ze zo makkelijk contact maakt met anderen en opleeft als ze met andere kindjes kan spelen.

Veel te snel was het alweer avond en het einde van de tweede dag. Gelukkig was de zondag niet alleen maar inpakken en afscheid nemen. Nee, er werden gewoon weer lauden gebeden en de rozenkrans. En natuurlijk weer een Mis gevierd. Wat was dat weer prachtig. Gewoon goede degelijke liturgie, met een fijne portie Latijn die iedereen mee leek te zingen. Kinderen van 0 tot in de 20 aanwezig met hun ouders. Afgeladen kapel. Veel mooier krijg je het niet.

Dat de meest inspirerende lezing nog in het verschiet lag, had ik niet kunnen vermoeden. Maar jeetje, tranen (die ik toch maar probeerde in te houden) en een rake binnenkomer. Broeder Aldo van de Herauten van het Evangelie sprak over de Fatima. Over het dagelijks bidden van de rozenkrans en de genaden die daar van komen. Met vuur sprak hij, en met humor (o.a. een opmerking in de zin van: God stuurde altijd profeten wanneer het volk weer eens in moeilijkheden zat, afdwaalde. Maar nu moest het toch wel erg zijn. Waarom? Hij stuurde Zijn eigen Moeder). Ik dacht bij mezelf: weer iemand die zo duidelijk spreekt over het dagelijks bidden van de rozenkrans, weer iemand, in aansluiting bij zovele heiligen die hier ook toe opgeroepen hebben. Wie ben ik dan om het beter te weten? Zoals Broeder Aldo zei: “some people say praying the rosary is boring. Well, for Jesus, hanging on that cross was boring”.

Nadat alles ingepakt was. Mensen gedag gezegd waren. En we na een 40 minuten rijden alweer thuis waren. Toen alles laten bezinken. En heel bewust niet gelijk weer helemaal over te gaan tot de orde van de dag. De rozenkrans werd er bij gepakt die avond, net als tot nu toe de avonden sindsdien. De tv heb ik voor mezelf nog niet aan gehad. De telefoon heb ik niet meer steeds binnen handbereik. En wat een rust. Niet alleen qua prikkels. Maar in mezelf. De maandag na het gezinsweekend vierden we dat we 4 jaar getrouwd waren. Een dag met ons gezin wat leuke dingen doen, lekker eten. Genade. Net als vorig jaar was het een gezinsweekend dat rust en een impuls gaf, vuur en liefde.

Op naar volgend jaar.

Het invoegen van foto’s was toch wat te lastig, maar hieronder kan je veel moois vinden:
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=59&t=Eerste+fotos+van+het+gezinsweekend
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=61&t=Verslag+van+een+feestelijk+gezinsweekend

Read Full Post »