Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘catechismus’

“Wat ga jij doen voor de vastentijd?” Een erg gebruikelijke vragen om te stellen de afgelopen weken. Globaal had ik een idee, een plan. Waar ik het de afgelopen jaren altijd vrijwel helemaal uitgedacht had, was dat nu niet het geval. Een verhuizing naar de andere kant en afronding van de vorige baan met een onrustige dochter vanwege alle drukte, gaf me weinig rust om dit te maken. Of ik nam weinig rust, dat kan natuurlijk ook nog.

De vastentijd is nu dus een week bezig. En waar ik de afgelopen jaren, of beter gezegd, de jaren voor mijn eerste zwangerschap, altijd vanaf dag 1 het meeste en strengste van mezelf eiste en na 3 dagen er al doorheen zat en het plan dus toch wat bijgesteld moest worden wilde ik nog enigszins fatsoenlijk Pasen bereiken, gaf het slechts halfuitgewerkte plan een soort van rust.

Maar het brengt me niet alleen rust. Het lijkt ook ruimte te geven. Ruimte om te voelen en ontdekken waar het bij mij eigenlijk om zou moeten draaien in de vastentijd. Ja, dichter bij God komen, maar wat dat op een bepaald moment van je leven is en hoe je dat vorm moet geven, dat is dus even de vraag. Er is ruimte om gaandeweg dingen toe te voegen aan de drie peilers (lichamelijk vasten, bidden en aalmoezen) en het bij te stellen naar gelang dat noodzaak er toe is. Er is ruimte om in de loop van de tijd het intenser te maken, een groei naar Pasen.

En dus ga ik verder met mijn bestaande plan. Het halfuitgewerkte groeiende plan. Een plan wat voor het derde jaar op rij slechts een beperkt lichamelijk vasten in zal houden door een nieuw klein wondertje dat in me mag groeien. Een plan waarbij het zowaar haalbaar lijkt om een boek uit te lezen ter verdieping (in mijn geval een mooie versie van een catechismus uit 1956), manlief ruimte creëert zodat ik doordeweeks een keer in de avond naar kerk kan (alleen, in alle rust) en er tussendoor met hele (hele) kleine stapjes geprobeerd wordt af te zien op andere vlakken.

Een opgaan naar Pasen, een versterking van je relatie met God. Dat deze vastentijd voor eenieder vruchtbaar mag zijn.

Advertenties

Read Full Post »

“Omdat heel ons leven aan God toebehoort, moeten wij één dag van de week op een bijzondere manier aam Hem toewijden. God gebiedt: “Wees gedachtig dat gij de dag des Heren heiligt.”

“De dag des Heren vieren wij met grote eerbied en plechtigheid, omdat op die dag de Verlosser als een stralende zon uit de dood is verrezen nadat Hij de duisternis van de hel had verdreven; deze dag wordt zondag genoemd, omdat Christus, de opgaande zon der gerechtigheid, hem verlicht” (Ambrosius).

Op een zondag is Christus onze Heer glorievol van de doden verrezen; op een zondag heeft Hij Zijn Heilige Geest gezonden. Daarom vieren de christenen sinds de dagen van de apostelen de zondag, niet de sabbath zoals de Joden. De zondag herinnert ons aan de nieuwe schepping die met de verrijzenis van Christus begonnen is. Hij wordt ook de “dag des Heren” genoemd.
Op de feestdagen viert de Kerk de verschillende geheimen van onze verlossing en de gedachtenis van Maria en van andere heiligen. Het oudste en het grootste feest is het Paasfeest, de dag van de verrijzenis van Christus. De belangrijkste feesten zijn de geboden feestdagen; alle gelovigen moeten die meevieren. De Kerk schrijft voor in het eerste gebod van de heilige Kerk: “Gij zult de verplichte feestdagen vieren als de zondag.”
Op de zondagen en de geboden feestdagen komen we bijeen om gezamenlijk het heilig misoffer op te dragen. Op zo’n dag moeten allen samenkomen om de blijde boodschap te aanhoren, met eerbied en aandacht de heilige mis bij te wonen en, zo het mogelijk is, het Lichaam des Heren te ontvangen. Zo staat in het tweede gebod van de heilige Kerk: “Gij zult op zondagen en verplichte feestdagen de heilige mis bijwonen.” Dit gebod geldt voor iedereen die de leeftijd van zeven jaar bereikt heeft. Alleen ernstige redenen kunnen ervan ontslaan: ziekte en ziekenverpleging, zondagsdienst ibj het werk en al te grote afstand van de kerk, vooral bij slecht weer.
Wie zonder ernstige redenen de zondagsmis niet bijwoont, begaat een zware zonde. Ook zondigt men wanneer men te laat komt, vrijwillig verstrooid is of de heilige dienst stoort. Wie de heilige mis volgt over radio of de televisie, voldoet daarmee niet aan zijn zondagsplicht.
Wij moeten ’s zondags ook naar de preek luisteren om zodoende ons geloof steeds beter te leren kennen en er blij naar te leven. Jesus zegt: “Wie uit God is, luistert naar de woorden van God” (Joh. 8:47). ‘s Middags of ’s avonds zullen we ook het lof of de vespers bijwonen.
De zondagsmis is het hoogtepunt van heel de week. De parochie als gemeenschap en ieder afzonderlijk bieden dan aan God door Christus hun lof en dank aan en ontvangen genade, vreugd een kracht voor het leven van iedere dag.”

Uit: De Leer der Kerk. Nederlandse vertaling van de officiële katechismus der Duitse bisdommen. 1956.

 

Bovenstaande tekst is denk ik duidelijk genoeg (en is nog steeds actueel, ook in de nieuwe catechismus). Toch is het voor veel katholieken in deze tijd iets wat niet meer vanzelfsprekend is, wordt het vaak zelfs als achterhaald beschouwd. Hoe vaak krijg je als wekelijks-naar-de-kerk-gaande katholiek wel niet de vraag: “ga je elke zondag naar de kerk?” (stel je hierbij een half verbaasd en verwijtende/spottende toon voor). Een zondag even overslaan om wat voor reden dan ook wordt zo normaal geacht. Naar de kerk gaan hoeft niet meer, en al helemaal niet iedere zondag.

Maar de Mis is bron en hoogtepunt van ons katholiek christelijk leven. Daar komt alles samen, daar word je gevoed met alles wat je nodig hebt. Het is het belangrijkste wat we in de week kunnen doen. Een zondag zonder Mis is geen zondag. Zelf kan ik me dat in ieder geval niet meer indenken, het zou niet kloppen als ik niet naar de Mis ging op zondag.

In een andere stad zijn, de vorige avond gefeest hebben, doordeweeks al naar de Mis geweest zijn: het zijn allemaal geen redenen om niet naar de Mis te gaan. Uiteraard zijn er uitzonderingen, God (en daarmee de Kerk) vraagt niet het onmogelijke van mensen. Maar als je kunt, ga naar de Mis, laat je voeden, wekelijks. De Kerk vraagt het, verplicht het zelfs, omdat ze weet dat het nodig is. We kunnen niet zonder.

Read Full Post »