Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘H. Mis’

1. De eerste planning voor deze maand voor nieuwe, regelmatige, rubrieken op mijn blog is gelijk al niet gelukt. Ik ben al anderhalve week nogal verkouden met weinig rust bij weer aan het werk gaan en gebroken nachten. Inmiddels zijn beide meisjes ook ziek, dus dat helpt niet mee met de nachtrust.

2. Een van mijn symptomen is een pijnlijke keel met schorre stem, en geen telefoongesprek of Wees-gegroetje kunnen binnen zonder een hoestbui te krijgen. Niet alleen erg onpraktisch op het werk (waar communicatie toch wel het gros van het werk omvat) maar ook bij het bidden van de rozenkrans. Manlief heeft dus de afgelopen avonden de rozenkrans hardop gebeden terwijl ik er naast zat en ik gedachten probeerde mee te bidden. Tussen de hoestbuien door.

3. Het is weer weekend. Dat betekent middagdutjes. Hiephoi.

4. Manlief zag bijzonder uitziend fruit in de supermarkt liggen. Dit bleken cactusvijgen te zijn. Nog nooit gehad. Bijzonder, maar wel lekker. Ik was alleen niet bedacht op die kleine prikkers, die dus bij de eerste keer eten besloten dat mijn rechter duimmuis wel een fijn plekje was om te gaan zitten.

5. Afgelopen zaterdag heb ik met de grote klein meid appelflappen gebakken. Wat is het ontzettend leuk om dat samen te kunnen doen. Want het was echt samen: zij het bladerdeeg pakken en met een beetje aanwijzing de appeltjes met kaneel er op doen. En na het dichtdoen er water overheen doen. Zelf mocht ze pas de volgende dag proeven omdat ze na het bakken naar bed moest. Wij hebben het wel al die avond op kunnen eten (wat nog even spannend was, aangezien we de oven te lang aan hadden laten staan toen ik ineens weer naar boven moest omdat de kleine kleine meid huilde).

6. Hoewel onze nieuwe parochie wel wat Latijn heeft in een deel van de Missen, is het niet zoveel en van dien aard dat het helemaal aan mijn behoefte tegemoet komt, om het netjes uit te drukken. Hoe fijn was het om dan afgelopen zaterdag wel een gezongen Latijnse Prefatie te horen.

7. Al dagen en nachten zit het refrein van dit lied in mijn hoofd (al krijg ik de zinnen dan nooit goed):

This Ain’t The Lyceum – Waitin’ On The Holy Ghost

Advertenties

Read Full Post »

1. Je leest het goed, ik ben weer begonnen met werken. Mijn zwangerschapsverlof is ten einde. Sinds afgelopen woensdag ben ik weer vier dagen per week op de werkvloer te vinden. Van alle kanten weer wennen en vooralsnog erg vermoeiend. Maar ook weer erg fijn om aan met mijn leuke baan bezig te zijn.

2. Om de periode verlof af te sluiten zijn we afgelopen dinsdag met zijn viertjes uit wezen lunchen. Kleine kleine meid in de draagzak, grote kleine meid lekker stuiterig spelend en wij een heerlijke maaltijd. Nu had de grote kleine meid een bord met lekkere poffertjes voor zich, maar dat vond ze blijkbaar minder interessant dan het eten van papa en mama. En dan denk je iets lekkers voor haar uit te zoeken.

1661d6ab-0b57-484c-8aba-076551f92a49

3. Onze grote kleine meid heeft sinds kort een eigen fietsje: een knalroze Hello Kitty fiets, met zijwieltjes, en mandje en zitje achterop (voor een pop). En hoewel ze prima kan trappen en ook een beetje kan sturen gaat het oefenen met fietsen ongeveer zo: begint met trappen – trap – trap – ziet blaadjes “blaadjes in doen” – doet blaadjes in het mandje – wil op de fiets stappen “mamma doen” – mama zet grote kleine meid op de fiets – trap – trap – (ik) “nee, wel sturen” – botst tegen stoeprand aan – mama stuurt bij – trap – “paddestoel”- stapt af – gaat paddenstoelen kijken – pakt een stokje om de paddenstoelen mee te prikken – wandelt door de blaadjes heen – vergeet fiets.

b515433d-1354-4b4c-a001-0697fa3f9e74

4. Over paddenstoelen gesproken: de grote kleine meid vindt die nogal interessant. Op het pleintje vlak voor ons huis staan nu onder andere twee rode paddenstoelen met witgelige stippen. Prachtig om te zien hoe dit haar zo kan fascineren.

e877f6b6-88fe-415a-a5a1-b5a8f2481bbf

5. Hoewel de H. Mis op Allerheiligen rustig en devoot was, werd er hier helaas geen Litanie van Allerheiligen gezongen. Toen besloten manlief en ik om thuis wanneer de dametjes zouden slapen, het zelf maar te doen. En zo zaten we een nogal uitgebreide Litanie te bidden die in mijn oude missaaltje stond. Echt goed zingen kan ik niet, maar volgens mij ging dit aardig. Zelfs met voorzingen van stukken als: Ut domnum apostolicum et omnes ecclesiasticos ordines in sancta religiones conservare digneris.

6. Afgelopen weekend waren voor het eerst weer een weekendje thuis. Uiteraard werd de zondag weer erg druk met H. Mis, lunchen met andere gezinnen in het parochiecentrum en daarna nog langs bij een kraamfeestje. En net die avond zou ik Moussaka maken. Wat we heel erg niet slim toch door hebben laten gaan. Weg rustig weekendje thuis.

7. Sinds vandaag zijn we op mijn werk over op een nieuw elektronisch patiëntendossier. Alle voorbereidingsperikelen zal ik jullie besparen. Maar omdat de data van het ene systeem overgezet moest worden naar het andere, was er vanochtend beperkte patiëntenzorg mogelijk (alleen het hoognodige via noodsetjes). Dit resulteerde in een lege polikliniek, waarbij voor het eerst (naar ik begreep) van de verschillende disciplines en ondersteuning van deze afdeling iedereen bij elkaar zat in de koffiepauze. Onverwachts bijzonder (en gezellig) moment.

Leftover Candy…Not Just For Eating In Secret Anymore

Read Full Post »

1. Het kriebelt om te schrijven, maar ik mis een stok achter de deur en wat structuur. Daarom ga ik vanaf november proberen wat regelmaat in deze blog te krijgen, met o.a. diverse overwegingen, vrijdagsrecepten en een hopelijk wekelijkse Friday Quick Takes.

2. Mijn oma vierde afgelopen zaterdag haar 87e verjaardag. Zoals al jaren doet ze dat met de gehele familie (kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en aanhang indien van toepassing). Dit jaar gingen we bowlen en daarna eten. Heerlijk buffet met lekkere wintergroenten als witlof en spruitjes. Om te smullen. Met een lekker karbonaadje erbij. Dingen die ik als flexitariër (manlief is vegetariër) slechts zelden eet. En nu dus heerlijk van kon genieten.

3. Over bowlen gesproken: dat kan ik dus echt niet. Gewoon niet. Ik werd dan ook, mogelijk dankzij een zeer handige worp van mijn oudste broertje die overnam toen ik onze jongste aan het voeden was, verdienstelijk een-na-laatste. Van de gehele familie.

4. In mijn nieuwe thuisparochie zijn erg veel gezinnen aanwezig. Veel jonge gezinnen ook, met kindjes in de leeftijdscategorie van de onze. Enkele dames besloten dat het leuk zou zijn voor de kindjes (en de mama’s) om ook wat voor hen te organiseren. En zo zaten we afgelopen woensdag voor het eerst in een zaaltje een baby-/peuterpraise te houden. Met liedjes van o.a. Elly en Rikkert, waarbij de kinderen diverse muziekinstrumentjes bespeelden. Afgesloten met een kaarsje bij Maria. Beetje improvisorisch, maar volgens mij erg geslaagd. Voor wie zich afvraagt hoe dit bij mij kan passen: ik vind deze liedjes erg mooi en denk dat ze heel geschikt zijn voor kinderen om op een laagdrempelige manier meer met het geloof in aanraking te komen. Zolang de liedjes maar wegblijven uit de H. Mis.

5. Sinds enkele weken gaat onze oudste twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Zo kan ze leuk met andere kindjes spelen en leer ze mogelijk ook dingen die wij haar net wat minder goed aan kunnen bieden. Hoewel ze het op zich leuk vindt, is het ook nog wel erg wennen: samen spelen, wisselen van taken (structuur) en ook langer zonder papa en mama zijn bij mensen die ook nog eens geen familie zijn. We hopen dat ze steeds meer gaat wennen, want nu heb ik best met haar te doen soms.

6. Haast, haast, verkeerde afslag, haast, brug open, nog meer haast. Uiteindelijk waren we slechts een paar minuten te laat voor de Mis in de Kluis in Warfhuizen afgelopen zondag. Een Mis in de Buitengewone Vorm in een prachtige mooie kleine kluiskerk. Geen koor, wel gezang. Rust en stilte. De jongste dochter in de draagdoek bij papa, de oudste probeerde ik zo goed als het ging stil te houden, wat ze voor haar doen best goed deed. Het blijft toch zoveel mooier en rustiger dan (in ieder geval het gros) van de Missen in de gewone vorm.

7. Eindelijk, eindelijk heb ik de stap gezet om een baby-album te maken voor de kleintjes. Gewoon zo’n ouderwets fotoalbum. De foto’s waren al afgedrukt, maar ik had nog geen albums. Gisteren twee albums gekocht, nu de dappere stap zetten om dingen te gaan plakken, zodat er een mooi maar totaal niet perfect fotoalbum ontstaat.

SQT This ain’t the lyceum Late October

Read Full Post »

Afgelopen weekend vond de 20e editie van het katholieke gezinsweekend plaats. Uiteindelijk uit alle opties voor dit weekend hiervoor gekozen om echt als gezin weer even op te laden. En wat ben ik dankbaar dat we dat gedaan hebben.

Op vrijdag stressen om eerder van het weg te kunnen, snel nog wat spullen inpakken en dan op weg naar Helvoirt. Niet echt fijn dat ik in de auto kotsmisselijk was geworden, maar in plaats van de drie uur die we vorig jaar nodig hadden om er te komen, was dit nu een minuutjes of 40. Met wat frisse lucht was de rit goed uit te houden.

Aangekomen was het gelijk vertrouwd. Zo fijn. Aantal bekende gezichten, aantal nieuwe gezichten. De opening na het avondeten gemist omdat ik dochterlief op bed moest leggen. Maar gelukkig wel aan kunnen sluiten bij de rest van het programma. Terwijl de kinderen in leeftijdsgroepjes bij elkaar kwamen, kregen de ouders na een nadere kennismaking, een goede lezing over grenzen stellen. Grenzen stellen, iets wat we doen, maar ook zo enorm moeilijk vinden. Maar het is zo belangrijk, nee, essentieel, om kinderen op te laten groeien tot goede, evenwichtige mensen, die juist door die grenzen de vrijheid en het geluk weten te zoeken en weten te vinden.

Een paar drankjes en hapjes later was het dan ineens toch wel erg tijd om naar bed te gaan. Want we verwachtten al dat onze eigen wekker (lees: dochter) erg vroeg af zou gaan. Wat helaas ook gebeurde. Was ze eerst nog best stil, toen mama besloot met haar onder de douche te gaan heeft geloof ik de hele afdeling er van mogen genieten. Oeps. En zucht. Samen met manlief planning gemaakt voor de dag (lees: wie doet welke gebedsmomenten en wanneer gaat mama en wanneer gaat dochterlief een dutje doen). Papa ging naar de lauden, mama zou het rozenhoedje mee bidden. En de Mis konden we allebei bijwonen zelfs met dochterlief er bij. Waar papa en mama enkele zeer interessante lezingen hebben gevolgd door Pater Ignatius Maria, heeft dochterlief zich uitstekend vermaakt bij de groep voor de allerkleinsten. En ook na haar middagdutje in het gras en de speeltuin zich uitstekend vermaakt. Het is een genot om te zien hoe ze zo makkelijk contact maakt met anderen en opleeft als ze met andere kindjes kan spelen.

Veel te snel was het alweer avond en het einde van de tweede dag. Gelukkig was de zondag niet alleen maar inpakken en afscheid nemen. Nee, er werden gewoon weer lauden gebeden en de rozenkrans. En natuurlijk weer een Mis gevierd. Wat was dat weer prachtig. Gewoon goede degelijke liturgie, met een fijne portie Latijn die iedereen mee leek te zingen. Kinderen van 0 tot in de 20 aanwezig met hun ouders. Afgeladen kapel. Veel mooier krijg je het niet.

Dat de meest inspirerende lezing nog in het verschiet lag, had ik niet kunnen vermoeden. Maar jeetje, tranen (die ik toch maar probeerde in te houden) en een rake binnenkomer. Broeder Aldo van de Herauten van het Evangelie sprak over de Fatima. Over het dagelijks bidden van de rozenkrans en de genaden die daar van komen. Met vuur sprak hij, en met humor (o.a. een opmerking in de zin van: God stuurde altijd profeten wanneer het volk weer eens in moeilijkheden zat, afdwaalde. Maar nu moest het toch wel erg zijn. Waarom? Hij stuurde Zijn eigen Moeder). Ik dacht bij mezelf: weer iemand die zo duidelijk spreekt over het dagelijks bidden van de rozenkrans, weer iemand, in aansluiting bij zovele heiligen die hier ook toe opgeroepen hebben. Wie ben ik dan om het beter te weten? Zoals Broeder Aldo zei: “some people say praying the rosary is boring. Well, for Jesus, hanging on that cross was boring”.

Nadat alles ingepakt was. Mensen gedag gezegd waren. En we na een 40 minuten rijden alweer thuis waren. Toen alles laten bezinken. En heel bewust niet gelijk weer helemaal over te gaan tot de orde van de dag. De rozenkrans werd er bij gepakt die avond, net als tot nu toe de avonden sindsdien. De tv heb ik voor mezelf nog niet aan gehad. De telefoon heb ik niet meer steeds binnen handbereik. En wat een rust. Niet alleen qua prikkels. Maar in mezelf. De maandag na het gezinsweekend vierden we dat we 4 jaar getrouwd waren. Een dag met ons gezin wat leuke dingen doen, lekker eten. Genade. Net als vorig jaar was het een gezinsweekend dat rust en een impuls gaf, vuur en liefde.

Op naar volgend jaar.

Het invoegen van foto’s was toch wat te lastig, maar hieronder kan je veel moois vinden:
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=59&t=Eerste+fotos+van+het+gezinsweekend
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=61&t=Verslag+van+een+feestelijk+gezinsweekend

Read Full Post »

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Read Full Post »

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Read Full Post »

Een paar keer per jaar is er bij ons in de parochie tijdens de Hoogmis op de zondagochtend een gastkoor aanwezig. Vaak een Nederlands koor, maar soms ook een buitenlands koor. Meestal houdt dit in dat voor de vaste gezangen bijzondere en vaak ingewikkelde composities gezongen worden, evenals tijdens Offerande en Communie. Gespecialiseerde koren, die vaak prachtig zingen.

Ik ben er alleen niet zo’n fan van. Niet van de composities op zichzelf. Wel dat ze tijdens een Mis op deze wijze gezongen worden. Het zorgt namelijk voor nogal wat onrust, althans bij mij. Om verschillende redenen. Ten eerste ben ik überhaupt geen voorstander van het zingen van bijzondere/ingewikkelde composities tijdens de Mis. De vaste gezangen zijn juist een moment tijdens de Mis dat het volk actief kan participeren. Dat help je op deze manier nogal om zeep. Veelal zijn het daarbij over het algemeen uitgebreide composities, met een lading aan herhalingen per gezang. Dit kan nogal wat van je concentratie vergen als je dit niet gewend bent.

Maar dit stoort me nog niet eens het meeste. Ons gewone koor zingt ook met enige regelmatig wat ingewikkeldere composities waar bovenstaande ook voor geldt. Wat mij opvalt is dat vaak het ritme van de Mis door zo’n gastkoor eruit gehaald wordt. Het gastkoor kent vaak alleen de paar vaste gezangen, maar tussenzangen, evangelie-acclamatie, antwoord bij voorbeden en het Onze Vader kunnen ze vaak niet gewoon zingen. Aangezien we als parochie gewend zijn dat het koor dit inzet, levert dit vaak een stilte gevolgd door een aarzelende start op. Of het gastkoor weet niet precies waar in de Mis ze het een of het ander moeten zingen, waardoor dit door de priester aangekondigd moet worden. Aankondigingen als deze tijdens de Mis zouden overbodig moeten zijn. Het wordt er net een show van: “het koor gaat nu dat en dat zingen”. Ja, en bedankt.

En als klap op de vuurpijl bedankt de priester het gastkoor tijdens de mededelingen, dus vóór de zegen en einde van de Mis, voor hun prachtige zang. Gevolg? Applaus. Nee mensen, geen applaus tijdens de Mis.

Het koor van vanochtend zong prachtig. Geen katgejankuithalen ditmaal, wat ik erg prettig vond. Voor wie geïnteresseerd is: het kwam uit een mis van P. Cornelius. Nog nooit van gehoord, weer wat wijzer geworden. Maar doe mij maar gewoon de vaste gezangen in Nederlands of Gregoriaans dat het volk ook mee kan zingen, door een koor dat ook de andere delen van de Mis kan zingen en de Mis gewoon doorloopt en iedereen zijn hoofd bij God kan houden. De bijzondere composities kan je prima tijdens concert of desnoods op CD beluisteren, zoals ik bij de Misa Criolla doe.

Read Full Post »

Older Posts »