Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘H. Mis’

Afgelopen weekend vond de 20e editie van het katholieke gezinsweekend plaats. Uiteindelijk uit alle opties voor dit weekend hiervoor gekozen om echt als gezin weer even op te laden. En wat ben ik dankbaar dat we dat gedaan hebben.

Op vrijdag stressen om eerder van het weg te kunnen, snel nog wat spullen inpakken en dan op weg naar Helvoirt. Niet echt fijn dat ik in de auto kotsmisselijk was geworden, maar in plaats van de drie uur die we vorig jaar nodig hadden om er te komen, was dit nu een minuutjes of 40. Met wat frisse lucht was de rit goed uit te houden.

Aangekomen was het gelijk vertrouwd. Zo fijn. Aantal bekende gezichten, aantal nieuwe gezichten. De opening na het avondeten gemist omdat ik dochterlief op bed moest leggen. Maar gelukkig wel aan kunnen sluiten bij de rest van het programma. Terwijl de kinderen in leeftijdsgroepjes bij elkaar kwamen, kregen de ouders na een nadere kennismaking, een goede lezing over grenzen stellen. Grenzen stellen, iets wat we doen, maar ook zo enorm moeilijk vinden. Maar het is zo belangrijk, nee, essentieel, om kinderen op te laten groeien tot goede, evenwichtige mensen, die juist door die grenzen de vrijheid en het geluk weten te zoeken en weten te vinden.

Een paar drankjes en hapjes later was het dan ineens toch wel erg tijd om naar bed te gaan. Want we verwachtten al dat onze eigen wekker (lees: dochter) erg vroeg af zou gaan. Wat helaas ook gebeurde. Was ze eerst nog best stil, toen mama besloot met haar onder de douche te gaan heeft geloof ik de hele afdeling er van mogen genieten. Oeps. En zucht. Samen met manlief planning gemaakt voor de dag (lees: wie doet welke gebedsmomenten en wanneer gaat mama en wanneer gaat dochterlief een dutje doen). Papa ging naar de lauden, mama zou het rozenhoedje mee bidden. En de Mis konden we allebei bijwonen zelfs met dochterlief er bij. Waar papa en mama enkele zeer interessante lezingen hebben gevolgd door Pater Ignatius Maria, heeft dochterlief zich uitstekend vermaakt bij de groep voor de allerkleinsten. En ook na haar middagdutje in het gras en de speeltuin zich uitstekend vermaakt. Het is een genot om te zien hoe ze zo makkelijk contact maakt met anderen en opleeft als ze met andere kindjes kan spelen.

Veel te snel was het alweer avond en het einde van de tweede dag. Gelukkig was de zondag niet alleen maar inpakken en afscheid nemen. Nee, er werden gewoon weer lauden gebeden en de rozenkrans. En natuurlijk weer een Mis gevierd. Wat was dat weer prachtig. Gewoon goede degelijke liturgie, met een fijne portie Latijn die iedereen mee leek te zingen. Kinderen van 0 tot in de 20 aanwezig met hun ouders. Afgeladen kapel. Veel mooier krijg je het niet.

Dat de meest inspirerende lezing nog in het verschiet lag, had ik niet kunnen vermoeden. Maar jeetje, tranen (die ik toch maar probeerde in te houden) en een rake binnenkomer. Broeder Aldo van de Herauten van het Evangelie sprak over de Fatima. Over het dagelijks bidden van de rozenkrans en de genaden die daar van komen. Met vuur sprak hij, en met humor (o.a. een opmerking in de zin van: God stuurde altijd profeten wanneer het volk weer eens in moeilijkheden zat, afdwaalde. Maar nu moest het toch wel erg zijn. Waarom? Hij stuurde Zijn eigen Moeder). Ik dacht bij mezelf: weer iemand die zo duidelijk spreekt over het dagelijks bidden van de rozenkrans, weer iemand, in aansluiting bij zovele heiligen die hier ook toe opgeroepen hebben. Wie ben ik dan om het beter te weten? Zoals Broeder Aldo zei: “some people say praying the rosary is boring. Well, for Jesus, hanging on that cross was boring”.

Nadat alles ingepakt was. Mensen gedag gezegd waren. En we na een 40 minuten rijden alweer thuis waren. Toen alles laten bezinken. En heel bewust niet gelijk weer helemaal over te gaan tot de orde van de dag. De rozenkrans werd er bij gepakt die avond, net als tot nu toe de avonden sindsdien. De tv heb ik voor mezelf nog niet aan gehad. De telefoon heb ik niet meer steeds binnen handbereik. En wat een rust. Niet alleen qua prikkels. Maar in mezelf. De maandag na het gezinsweekend vierden we dat we 4 jaar getrouwd waren. Een dag met ons gezin wat leuke dingen doen, lekker eten. Genade. Net als vorig jaar was het een gezinsweekend dat rust en een impuls gaf, vuur en liefde.

Op naar volgend jaar.

Het invoegen van foto’s was toch wat te lastig, maar hieronder kan je veel moois vinden:
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=59&t=Eerste+fotos+van+het+gezinsweekend
http://www.katholiekegezinnen.nl/?p=news&id=61&t=Verslag+van+een+feestelijk+gezinsweekend

Read Full Post »

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Read Full Post »

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Read Full Post »

Een paar keer per jaar is er bij ons in de parochie tijdens de Hoogmis op de zondagochtend een gastkoor aanwezig. Vaak een Nederlands koor, maar soms ook een buitenlands koor. Meestal houdt dit in dat voor de vaste gezangen bijzondere en vaak ingewikkelde composities gezongen worden, evenals tijdens Offerande en Communie. Gespecialiseerde koren, die vaak prachtig zingen.

Ik ben er alleen niet zo’n fan van. Niet van de composities op zichzelf. Wel dat ze tijdens een Mis op deze wijze gezongen worden. Het zorgt namelijk voor nogal wat onrust, althans bij mij. Om verschillende redenen. Ten eerste ben ik überhaupt geen voorstander van het zingen van bijzondere/ingewikkelde composities tijdens de Mis. De vaste gezangen zijn juist een moment tijdens de Mis dat het volk actief kan participeren. Dat help je op deze manier nogal om zeep. Veelal zijn het daarbij over het algemeen uitgebreide composities, met een lading aan herhalingen per gezang. Dit kan nogal wat van je concentratie vergen als je dit niet gewend bent.

Maar dit stoort me nog niet eens het meeste. Ons gewone koor zingt ook met enige regelmatig wat ingewikkeldere composities waar bovenstaande ook voor geldt. Wat mij opvalt is dat vaak het ritme van de Mis door zo’n gastkoor eruit gehaald wordt. Het gastkoor kent vaak alleen de paar vaste gezangen, maar tussenzangen, evangelie-acclamatie, antwoord bij voorbeden en het Onze Vader kunnen ze vaak niet gewoon zingen. Aangezien we als parochie gewend zijn dat het koor dit inzet, levert dit vaak een stilte gevolgd door een aarzelende start op. Of het gastkoor weet niet precies waar in de Mis ze het een of het ander moeten zingen, waardoor dit door de priester aangekondigd moet worden. Aankondigingen als deze tijdens de Mis zouden overbodig moeten zijn. Het wordt er net een show van: “het koor gaat nu dat en dat zingen”. Ja, en bedankt.

En als klap op de vuurpijl bedankt de priester het gastkoor tijdens de mededelingen, dus vóór de zegen en einde van de Mis, voor hun prachtige zang. Gevolg? Applaus. Nee mensen, geen applaus tijdens de Mis.

Het koor van vanochtend zong prachtig. Geen katgejankuithalen ditmaal, wat ik erg prettig vond. Voor wie geïnteresseerd is: het kwam uit een mis van P. Cornelius. Nog nooit van gehoord, weer wat wijzer geworden. Maar doe mij maar gewoon de vaste gezangen in Nederlands of Gregoriaans dat het volk ook mee kan zingen, door een koor dat ook de andere delen van de Mis kan zingen en de Mis gewoon doorloopt en iedereen zijn hoofd bij God kan houden. De bijzondere composities kan je prima tijdens concert of desnoods op CD beluisteren, zoals ik bij de Misa Criolla doe.

Read Full Post »

Na een iets te drukke werkweek van zo’n 60 uur, mocht ik de wekker zaterdag welgeteld een half uurtje later zetten dan doordeweeks. Geheel vrijwillig, dat dan weer wel. Het beloofde een interessante, doch drukke dag te worden. Hoe druk, dat zou ik pas de dag erna weten.

Afin, mijn wekker ging dus redelijk vroeg. Reden? Retourtje Utrecht. Ok, we gingen ook nog wat doen in Utrecht, anders is het toch zonde van al die uren in de auto. In Utrecht werd afgelopen zaterdag 17 mei een dag voor katholieke medewerkers in de gezondheidszorg georganiseerd door de Stichting Medische Ethiek, waarvan Kardinaal Eijk de voorzitter is. Een dag op verzoek, een dag waar sommige mensen lang op hebben moeten wachten.

Bij binnenkomst werd iedereen hartelijk welkom geheten, persoonlijk, door de kardinaal, onder het genot van een kopje koffie of thee. Sinds mijn eerste ontmoeting met de kardinaal, toen hij nog bisschop was in Groningen-Leeuwarden, heb ik al veel waardering voor hem en is hij mij altijd bijgebleven als een vriendelijk en in anderen geïnteresseerd persoon. Zo ook zaterdag weer: een welkom, vraag hoe het gaat, waar iemand vandaan komt en wat voor functie diegene heeft, en soms wat ingaand op details daarvan.

Rond een uurtje of half elf was het tijd voor de inleiding, gevolgd door een lezing, ook weer door de kardinaal. De titel van de lezing was mooi gekozen: “Is de biologische natuur van de mens vogelvrij?”

20140517_105214

Hij besprak onder andere de recente ontwikkelingen, zowel therapeutisch, als voor enhancement. Dat laatste houdt zo’n beetje in het verbeteren van de menselijke natuur terwijl er eigenlijk geen afwijkingen zijn. Daarbij ging hij in op de denkwijze die heden ten dage veelgebruikt wordt, namelijk de dualistische mensvisie. Deze mensvisie stelt het lichaam ondergeschikt aan de geest. Het lichaam heeft geen intrinsieke waarde op zich. Dit geeft dat je in deze mensvisie een zeer ruim en radicaal beschikkingsrecht over het lichaam hebt, omdat het lichaam geen doel op zich is. Hoewel er altijd iets van dualisme is, is het juist de taak om te bepalen wat de juiste verhouding is tussen lichaam en geest. Het lichaam op zichzelf heeft ook een waarde, en dat maakt dat je niet zomaar alles maar ermee mag doen.

20140517_113304
Na deze goede en boeiende inleiding was het tijd voor de Heilige Mis. Een sobere, mooie Mis. Grotendeels mensen die communie op de tong ontvingen, wat me stiekem toch altijd blij maakt. Mooie kerk overigens, die wel wat wegheeft van de Franciscuskerk in Groningen.

20140517_123520

Tijdens de heerlijke, goedverzorgde lunch was er gelegenheid om met wat mensen aan de praat te raken, jong en oud, met ook verschillende achtergronden. Nadat de inwendige mens weer gesterkt was, gingen we in groepen uit elkaar om enkele casussen te bespreken. Op een of andere manier rolde ik snel in de positie van voorzitter, die overigens wel meediscussieerde, wat me volgens mij niet eens zo slecht af ging. Het sluit in ieder geval prima aan bij de rol die ik ook regelmatig in ons behandelteam heb. Na ongeveer een uur kwam en we weer bij elkaar, om de casussen plenair te bespreken. Dit leverde levendige en interessante discussies op, want hoewel de leer van de Kerk duidelijk is, ook op ethisch gebied, is het heden ten dage nog niet zo makkelijk, zijn wij ook mensen met gevoel, opgegroeid in de huidige wereld. Soms moest er echt teruggegaan worden naar de basisprincipes (bijvoorbeeld: iets wat intrinsiek kwaad is, mag niet gebruikt worden om iets goeds te bereiken), moest er gekeken worden naar de achterliggende redenering en uitgangswaarden, en niet naar puur de gevolgen, wat in onze huidige maatschappelijk eigenlijk het denkkader is geworden. Het doel heiligt niet altijd de middelen kan je zeggen.

20140517_145612
Als afsluiter werd geïnventariseerd of er onder de aanwezigen behoefte was voor het oprichten van een Vereniging voor katholieke werkers in de gezondheidszorg, en zo ja, met wat voor doelen en vorm dan. Helaas moest ik zo’n beetje halverwege dit programmaonderdeel de zaal verlaten, om terug te gaan naar het noorden. Niet naar het mooie Groningen, maar naar het stiekem nog iets mooiere Sneek, voor een vrijgezellenfeestje van ik denk wel mijn oudste vriendin.

Zondagmiddag toen ik na de Mis thuiskwam en geluncht had, ben ik daarom eerst maar op bed te liggen, om zeker anderhalf uur geslapen te hebben. Een zeer geslaagde dag kan ik wel zeggen. Ik moet de Stichting Medische Ethiek nog maar even mail om te bedanken, en om te vragen wat er uit de laatste discussie gekomen is.

Read Full Post »


1. Gisteren samen met mijn lief naar een concert van Lindsey Stirling geweest. Echt ontzettend gaaf. De combinatie van viool met keyboard en drumstel was prachtig, en de sfeer goed. Zeker voor herhaling vatbaar.

2. Afgelopen zaterdag heb ik live het huwelijksaanzoek van InCaelo aan MissKitty gezien. Zo lief. Volgens mij ben ik alleen wel een beetje een emotioneel geval. Wordt nog wat bij de echte bruiloft.

3. Zoals op de helft van de vrijdagen ben ik vandaag weer bezig met mijn onderzoek dat in het kader van de opleiding gedaan moet worden. Mijn onderwerp: Het effect van een multidisciplinaire behandeling van patiënten met chronische aspecifieke pijn op diens partners. Een leuk en interessant onderwerp. Het schrijven van het onderzoeksprotocol waar ik nu echter mee bezig ben is wat minder leuk. Veel schrijf- en uitzoekwerk, en aangezien ik weinig kaas gegeten heb van onderzoek een hele uitdaging. We gaan het protocol wel aanbieden aan de medisch ethische toetsingscommissie gezien de hoeveelheid vragenlijsten. Hopelijk valt het allemaal wat mee, maar ik zie wel op tegen de berg schrijfwerk. En dan loop ik al een beetje achter op schema…

4. Gisteren erg drukke dag gehad op het werk, vooral ook omdat na de gewone werkdag er nog refeerbijeenkomst en casuïstiekbespreking was, waarna ik ook nog eens snel door moest naar Groningen voor het concert genoemd onder 1. Toch..doe mij maar liever een dag als gisteren dan de onderzoeksdag van vandaag.

5. Voordeel van een onderzoeksdag is dat ik dan lekker in Groningen ben en tussen de middag naar de Mis kan. Het is echt zo’n zegen om dat te kunnen doen. Om even op een doordeweekse dag zo dicht bij Onze Lieve Heer te zijn en Hem te kunnen ontvangen. Ik kan echt iedereen aanraden om dat ook af en toe te doen.

6. Vandaag mijn trouwschoenen besteld. Look how pretty:

7. Voor het eerst in jaren heb ik weer een computermuis. Jaren heb ik met alleen muispad op mijn laptop gewerkt. Op zich werkte het goed, maar het is niet uitermate praktisch. Toen ik afgelopen Kerst weer eens Age of Empires speelde (iets wat ik voor het laatste in m’n kinderjaren gedaan heb), had ik een muis van m’n broer nodig. Toen besloten om toch maar weer eens een muis te halen. Is het niet voor mij, dan wel voor mijn lief die de muis aanzienlijk prettiger werken vindt.

Read Full Post »

Gesteggel over Liturgie – wie een beetje actief is in de Kerk en op sociale media met contacten met katholieken zal er eigenlijk niet omheen kunnen. Discussies over de muziek, de houding van de celebrant, de preken, de kazuifels en ga zo maar even door. Recent ook weer met betrekking tot de Katholieke Jongerendag waarbij onder andere de muziek die afgespeeld werd tijdens de H. Mis sterk bekritiseerd werd, of juist opgehemeld.

Geregeld worden deze discussies afgedaan als nutteloos en alleen maar polariserend. Over zulke details moet je niet vallen, wordt er dan gezegd, het gaat toch om de intentie en teveel traditie zou mensen afstoten. Vaak wordt gezegd dat je het beter kan hebben over naastenliefde, geld geven aan de armen, zorg voor de zieken en voor het milieu. Dát zijn de belangrijke dingen wordt dan gezegd , veel belangrijker dan discussies over bijvoorbeeld liturgie.

Anderen zeggen juist het tegenovergestelde: al dat gepraat over naastenliefde, dat hebben we inmiddels al wel genoeg gehoord, dat is zulk vaag gezever. Het is vooraleerst van belang dat de liturgie weer in ere hersteld wordt, de rest volgt daarna (vanzelfsprekend) wel.

Hoewel ik mezelf ook geregeld heb laten verleiden om in discussies op te komen voor een of andere kant, besef ik dat de Kerk gelukkig niet aan een van beide kanten staat. De Kerk is het geheel van alles, immers: “Gij zult de Heer uw God beminnen met heel uw hart, heel uw ziel en heel uw verstand, en uw naaste als uzelf”. Het gaat niet om óf het één, óf het ander, het gaat om beiden. De eredienst moet goed en waardig zijn, het is onze dienst aan God, onze lofprijzing, door God ons gegeven. Door deze eredienst behoren wij ook gevoed te worden, om vervolgens in de praktijk van alledag onze naaste lief te hebben in de breedste zin van het woord.

Read Full Post »