Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Heilige Mis’

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Advertenties

Read Full Post »

Een aantal jaren geleden was ik bijna elk weekend aan het reizen door den lande: soms naar vrienden, soms naar activiteiten, maar ook om gewoon naar een Tridentijnse Mis te gaan. Dat betekende ook dat ik geen vaste plaats had om naar de Mis te gaan. Voorwaarde was een fatsoenlijke liturgie, waardoor ik ook hier in Groningen soms de Hoogmis verwisselde voor de Latijnse Mis twee uur eerder, simpelweg om niet in een gezinsmis terecht te komen. Thuis in de Wereldkerk, maar toch voortdurend op reis.

Toen ik echter moest kiezen tussen de weekenden doorbrengen met mijn vriend of bijna alle weekenden onderweg en hem zodoende amper zien omdat ik doordeweeks elders woonde, ben ik steeds meer de weekenden in Groningen door gaan brengen. Dit betekende ook bijna elke zondag in de Jozefkathedraal zitten. Probeerde ik in het begin nog de gezinsmissen te mijden, of verruilde ik de Hoogmis voor de studentenmis later op de dag omdat ik toen nog actief was in de studentenparochie, na een aantal maanden of misschien zelfs wat langer was ik eigenlijk wekelijks in de Hoogmis te vinden, gezinsmis of niet, irritaties over kleine dingen of niet. Hoeveel dat voor mij betekende werd me duidelijk toen ik gedurende een half jaar bijna de helft van de zondagen moest werken en daardoor niet om elf uur in de Mis kon zitten (hoewel ik weet dat de andere Missen in de parochie evengoed deel uitmaken van het parochieleven, dit is alleen dé Hoogmis voor mijn gevoel).

Deel uitmaken van een parochie, van een gemeenschapsleven. Ik had nooit echt beseft wat dat was, en hoe belangrijk het is. Contacten met medegelovigen, samen een gemeenschap opbouwen, elkaar steunen en plezier met elkaar maken, bijwonen van lezingen en catechesesessies, het is een even belangrijk onderdeel van het parochieleven als de liturgie. Dat laatste is ook belangrijk, en de zondagsmis is bron en hoogtepunt van ons christelijk (parochie)leven. Ik zal niet zeggen dat ik blij ben met alles wat er liturgisch gezien in onze parochie gebeurt, maar het is absoluut goed genoeg om me thuis te voelen in deze parochie. Ik zal nog wel verlangen naar meer traditie, meer een Mis zoals het oorspronkelijk bedoeld is, en dat betekent ook af en toe elders kerken. Maar mijn thuis is in deze fijne huiskamer van het grote huis van de Rooms-katholieke Wereldkerk.

Read Full Post »

Sommigen zullen het weten, sommigen niet. In ieder geval is het het zeker waard ook hier op mijn eigen blog te noemen. Sinds een aantal jaren organiseer ik in de zomer samen met een aantal andere jongeren een catechese- en bidkamp voor jongvolwassenen (18 t/m 35 jaar) die graag meer willen weten en ervaren van het Katholieke geloof. Een week in een gezellige en ontspannen sfeer, samen bidden, leren en de Mis vierend, in de rijkdom van de traditie die onze Heilige Moeder de Kerk biedt.

Hoe mooi zou het zijn wanneer er meer jongvolwassenen hier naar toe zouden komen. Vandaar ook een promotiefilmpje. Voor zowel mensen in Nederland als in Vlaanderen, daar het georganiseerd wordt nabij Den Bosch.

Mocht u dit initiatief van harte ondersteunen, maar zelf niet aanwezig kunnen zijn, dan zouden wij uw bijdrage in de vorm van gebed en geld zeer op prijs stellen. Wij zijn namelijk nog steeds afhankelijk van giften. Onze hartelijke dank en gebed.

Read Full Post »

Met een circa tweederde gevulde bus vertrokken we gisteravond vanaf station Groningen. Bestemming: Amsterdam. Onderweg werd nog een aantal mensen opgepikt, waardoor we met een man of veertig tegen een uur of tien ’s avonds aankwamen op het Spui in Amsterdam. Reden van deze reis: de jaarlijkse Stille Omgang. Een eucharistische processie, maar dan in stilte, nagedachtenis van een eucharistisch mirakel uit 1345, en tegelijk een sober kantje met blik op de Reformatie waarin processies verboden waren.

Het rozenhoedje in de bus, waarbij onze pastoor steevast twaalf in plaats van tien Weesgegroetjes per keer bad, halverwege de rit was een mooie voorbereiding op de avond. Aangekomen op het Spui en na een korte pitstop, liepen we richting de Krijtberg (een waarlijk prachtige kerk), waar we een mooie Mis hadden met (gelukkig) onze eigen plebaan als hoofdcelebrant. De biecht van eerder op de dag maakte het helemaal bijzonder om eindelijk weer eens de communie te kunnen ontvangen. Wat een genade, wat een liefde.

En toen was het tijd om de processie te lopen. Samen met meerdere groepen vertrokken we vanaf het Spui, langs de mirakelplaats. Als je niet helemaal weet waar je op moet letten loop je er zo voorbij, maar gelukkig zijn er altijd wel mensen om je heen die het wel weten. Met circa 8000 man door de stad – niet allemaal startend op hetzelfde moment gelukkig: de groepen waren verdeeld over verschillende kerken met Missen op verschillende tijden – getuigenis van het wonder, getuigenis van de Gods liefde, getuigenis in stilte van de vreugde en diepte van ons geloof, door de rumoerige en onzedelijke straten van Amsterdam. Een groter contrast is bijna niet denkbaar.

De afstand, de weinig slaap vannacht, de pijn in m’n voeten en heupen door blessures, het was het allemaal waard. Zo een serene getuigenis en verdieping in je geloof. Iets wat je als katholiek toch een keer gelopen moet hebben.

Read Full Post »

Want zoals het menselijk lichaam vele ledematen heeft en niet alle ledematen dezelfde functie hebben, zo vormen wij allen tezamen in Christus één lichaam, en ieder afzonderlijk zijn wij elkaars ledematen. De geestelijke gaven die wij bezitten, verschillen naar de bijzondere genade die ieder van ons is geschonken. – Romeinen 12, 4-6a

Niet al te lang geleden was er ophef in het aartsbisdom over een pastoraal werker die taken van een priester uitvoerde en daarvoor berispt werd, evenals de priester die dit toeliet. Zonder op dat specifieke voorval in te gaan, want ik vind dat het uiteindelijk prima is opgelost, is het wel een voorbeeld van een zaak die geregeld voorkomt. En dat terwijl het eigenlijk zo simpel is.

Een beetje gevaarlijk, maar ik ga me er toch aan wagen, maar ik zou hier graag de vergelijking maken met artsen en de opkomende beroepsgroepen van verpleegkundig specialist en nurse-practitioners. Deze laatstgenoemde groepen hebben over het algemeen een opleiding tot verpleegkundige gehad, met specialistische studie. Hun taak is om de arts te ondersteunen in hun werkzaamheden, zodat patiënten beter en sneller geholpen kunnen worden, de werkdruk verdeeld wordt en mogelijk ook de kosten van de gezondheidszorg naar beneden kunnen.

Het is een ondersteunende taak. Ze hebben niet de opleiding en achtergrond die een arts heeft, noch zijn ze bevoegd om alle handelingen te doen die een arts, en vooral een specialist heeft. Deze heeft jaren van studie en specialisatie gedaan en daarbij specifieke kennis en vaardigheden verworven. Daarbovenop heeft deze een eed afgelegd en is deze bevoegd middels de wet om bepaalde handelingen te mogen verrichten. Een aantal van die taken kunnen overgenomen worden, afgebakend, en vaak nog onder supervisie. Daarmee kunnen ze denk ik zeker een aanwinst zijn voor de gezondheidszorg. Maar het verschil blijft.

Zo is het ook met priesters en pastoraal werkers, en andere vrijwilligers in de parochie. Een priester is aangesteld als bijzondere bedienaar Gods. Niet alleen door woord, maar door wijding, een heilige handeling, een sacrament. Hieruit vloeien specifieke taken en bevoegdheden, die alleen een priester kán doen. Naast deze zeer specifieke handelingen, zoals het celebreren van de Heilige Mis, zijn er ook taken die weliswaar bij zijn taak als zielenherder horen, maar die voor stukjes ook door andere mensen kunnen worden gedaan. Mensen die hiervoor geleerd hebben (in het geval van pastoraal werkers), en die op hun terrein bij kunnen dragen aan de pastorale zorg. Vooral in de huidige tijd van grote parochies en relatief weinig priesters is dit het geval.

Echter, ook hier is het een ondersteunende taak. Ze kunnen de priester niet vervangen, ze kunnen niet zelf de heilige handelingen uitvoeren. Daartoe zijn niet bevoegd (door God welteverstaan). Het is een kwestie van je taken en bevoegdheden weten, en van het waarom. Een Heilige Mis zal nooit daadwerkelijk vervangen kunnen worden voor een gebedsdienst of een woord- en communieviering, welke door leken geleid worden. De taken van de priester in de Heilige Mis zijn voorbehouden aan de priester, met een reden, naar Gods wil. Net zoals in het Jodendom alleen de hogepriester bij het Allerheiligste mocht komen.

In plaats van hierover te zitten mokken of stampij te maken, zou men er goed aan doen zich eens te verdiepen in de taakverdeling en de achtergrond. Maar vooral zal men deze moeten accepteren, en liefhebben, en de eigen plaats en roeping en die van de ander er in erkennen.

Welnu, u bent het lichaam van Christus, en ieder van u is van dit lichaam een onderdeel. Nu heeft God in de gemeente allerlei mensen aangesteld, allereerst apostelen, vervolgens profeten, en verder leraren; voorts is er de gave om wonderen te doen, te genezen, te helpen, te besturen en in talen te spreken. Niet iedereen kan apostel zijn, of profeet, of leraar. Kunt u allen wonderen doen? Hebt u allen de gave om te genezen, in talen te spreken en uitleg te geven? – 1 Korintiërs 12, 27-30

Read Full Post »

Zondag oh zondag, waar ben je toch gebleven. Een zucht van verlangen gaat sinds ik mijn huidige baan heb geregeld op. Zondag, heilige dag, rustpunt van de week, en die ben ik in bijna de helft van de gevallen kwijt. Hoe heerlijk is het dan om eindelijk eens echt lekker rustig zondag te kunnen vieren. En eigenlijk zijn mijn vriend en ik dan ontzettend burgerlijk, maar wie daar problemen mee heeft, heeft gewoon lekker pech.

Idealiter zou ik de avond ervoor al bezig zijn met het maken van een soepje voor de lunch. Helaas lukt dat nog niet echt om twee redenen. Niet alleen heb ik er dan vaak geen zin in (ja sorry, ik ben soms een ontzettend luie donder), maar ook weet ik nog een beetje weinig soepen klaar te maken. Lang leve de soep uit pak of blik. Mijn groentesoep gaat er gelukkig vaak goed in bij m’n vriend, en omdat die het lekkerste is al het al een aantal uren getrokken heeft, moet die uiterlijk vóór de Mis gemaakt worden. Smullen bij de lunch gegarandeerd.

Mocht in dan toch de soep de avond van tevoren gemaakt hebben, of voor het makkelijke alternatief gaan, dan is de zondagochtend een heerlijk moment om net even iets langer in bed te blijven liggen dan normaal. Het vasten voor de Mis wordt dan ook een stuk makkelijker, vooral aangezien ik het vasten van één uur voor de communie vrij weinig vindt maak ik er vaak minimaal drie uur van, maar het liefst gewoon vanaf middernacht. Lekker ouderwets, maar wel mooi (ware het niet dat mijn maag me het na de Mis vaak niet in dank afneemt). Hoewel ik het liefste naar de latijnse Mis zou gaan, wordt het over het algemeen toch de 11-uurs Hoogmis (met als mogelijke uitzonder de gezinsmis). Samen met m’n vriend naar de kerk gaan heeft toch nog steeds iets bijzonders.

Meestal gaan we na de Mis bij mij thuis eten. Nou ja, thuis, ik zit nog steeds in mijn studentenkamer. Lekker broodjes in de oven, thee zetten, sapje er bij, en de soep natuurlijk. Beetje variatie qua beleg, soort soep en eten en het blijft toch elke zondag weer heerlijk om te doen. Vind het er eigenlijk wel een beetje bij horen, genieten van een maaltijd waar tijd en liefde in gestoken is, is voor mij ook iets van een eerbetoon aan God.

De middagen en avond zijn vrij wisselend, en toch ook weer niet. Het enige over het algemeen vaste is onze dansles (ja, het staat vrij hier commentaar op te leveren). Of het nou een filmpje, middagdutje, bord- of kaartspel of proberen de Was-Gij puzzel van 1000 stukjes op te lossen is, we komen over het algemeen de dag wel door. Ik kijk wel uit naar de zomer, neem je toch wat sneller de fiets voor een stukje fietsen of voor een wandeling. Het enige nadeel van de dansles is dat het avondeten vaak laat op de tafel staat, tenzij ik eens wel slim ben op zondag en de middag gebruik om het avondeten – waar ik op zondag toch graag net iets meer aandacht aan besteed – alvast voor te bereiden.

Oh, hoe erg kijk ik uit naar mei van dit jaar, waarin ik ga beginnen met m’n opleiding met relatief weinig diensten en dus ook meer zondagen vrij.

Read Full Post »

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Read Full Post »

Older Posts »