Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘het vaderloze tijdperk’

Leeglopende kerken, grijze hoofden in de kerk, gemopper dat er zo weinig jongeren meer naar de kerk komen, bij jaarlijkse peilingen steeds meer mensen die niet meer weten waar Pasen en Pinksteren voor staan (en nog net wel weten dat Kerstmis iets te maken had met de geboorte van kindje Jezus), het is zomaar een greep uit de geluiden die je zo her in der hoor. Lezend in het boek “Het vaderloze tijdperk” van A.E.M. van der Does de Willebois moest ik hier weer aan denken.

Daar wordt geschreven over de veranderingen in de samenleving, niet eens zozeer specifiek op katholiek gebied, maar op velerlei gebieden en dan met name over de ordening ervan (en de gevolgen van het vervallen van een goede en geheiligde ordening). Over veranderingen in het leven van de generaties van nu en voor ons. Hoe veel van wat eens een heilige en heilzame ordening was, verdwenen is, niet meer doorgegeven en daarom nu geen gemeengoed meer. Met alle chaos, lusteloosheid en verveling van dien.

Hoe duidelijk is die situatie eigenlijk ook in de Kerk. Waar het eens tot zelf op rigide af was en naar ik begrijp regelmatig meer uiterlijk en protocol dan werkelijk geloof, mag je nu blij zijn als er nog een spoortje van dat geloof aanwezig is. Een van de elementen die ik hierbij de afgelopen jaren heb ervaren, is dat (naast heel veel andere dingen die ongetwijfeld te noemen zijn), de generaties voor ons nogal hard het kind met het badwater hebben weggegooid. Waar ze zelf nog wel met enige regelmaat naar kerk willen gaan (maar dan alleen op zondags, en geen verplichtingen doordeweeks natuurlijk), komt de generatie van mijn ouders nauwelijks meer in de kerk. Ze hebben hun kinderen nog wel gedoopt, maar ik denk dat mijn situatie geen uitzondering is in deze tijd: ik ben de enige van de kinderen van mijn ouders die überhaupt nog iets met geloof doet, en als ik nadenk volgens mij ook de enige van álle kleinkinderen van grootouders zowel van vaders- als van moederskant, waarbij onze kinderen vooralsnog de enige van hun generatie zijn die gedoopt worden als kind.

Het rare is alleen, en dat is zowel mijn eigen ervaring als naar wat ik lees ook die van generatiegenoten, dat uitgerekend degenen die wél nog iets met het geloof van de ouders en generaties terug proberen te doen, daar commentaar op krijgen. Vaak ook in niet mis te verstane woorden en op allerlei gebieden (van het elke zondag naar de kerk gaan tot aan het klein houden van gezinnen en gebruik van anticonceptie). Dit terwijl anderen van mijn generatie die gewoon met verschillende mensen al seks hebben, samenwonen voor of zonder huwelijk in het vooruitzicht überhaupt, zich regelmatig negatief uitlaten over het geloof en soms zelfs bespotten, hier geen onvertogen woord over te horen krijgen. Begrijp me goed, ik snap en respecteer hun keuze en heb inmiddels geleerd me er beperkt over uit te laten, maar ga dan als generaties ervoor niet zeuren over en commentaar leveren op de jongeren die wel proberen het geloof dat ze door wilden geven te leven, terwijl er tegelijkertijd gezeurd wordt op de Kerk, op de fusies en men zelden zelf nog iets écht wil doen met het geloof.

Natuurlijk ken ik het geloof van de mensen rondom mij niet, ik kan niet in hun hart kijken. Dat kan alleen de goede God. Het enige wat ik kan is kijken naar hun daden en uitlatingen, en die laten eerder een weg zien die van de Kerk en God af gaat, dan ernaar toe. Ongetwijfeld zullen velen met goede bedoelingen en helaas ook velen door negatieve ervaringen het op hun manier aangepast en overgebracht hebben. Ook kan ik me niet voorstellen dat het niet ergens pijn moet doen om te zien hoe het geloof dat je zelf beleefde niet doorgeleefd wordt door je kinderen of kleinkinderen. Het geloof breng je echter niet over van generatie op generatie door steeds meer dingen te verzwakken, door er zelf weinig tot niks mee te doen. Wanneer niet meer verkondigd wordt dat Christus voor onze zonden gestorven is en alleen Hij de weg tot eeuwig leven is, wanneer verkondigd wordt dat je alleen maar lief en leuk voor elkaar hoeft te zijn, Jezus alleen maar lief en vergevingsgezind was (vergevingsgezind was hij, echter wel steeds met de boodschap: “gaat heen en zondigt niet meer”), wanneer alles wat de Kerk leert afgedaan wordt als achterhaald en door oude mannen besloten, nee, dan gaan mensen echt niet iets doen met het geloof waarvan je toch ook stiekem wel zegt dat het belangrijk voor je is. Want als het geloof niks méér is dan wat je ook gewoon in de huidige samenleving, op school of in de kroeg, in het theater of met een avondje uit kan vinden, waarom zou je dan in vredesnaam op zondagochtend vroeg opstaan om naar de kerk te gaan? Waarom zou je dan tijd besteden aan bidden, geld aan de kerk en afzien van sommige leuke dingen?

Geloven is meer dan zeggen dat God bestaat. Het is leven in vertrouwen mét en door Hem, zijn geboden onderhoudend. De goede God zal heus wel weten wat Hij moet met alle mensen en hun geloof (een van de eucharistische gebeden benoemd dit mooi: “… van wie Gij alleen het geloof hebt gekend”). Maar dat wil niet zeggen dat wij ons het er op aarde maar vast te makkelijk moeten maken in plaats van te streven naar een samenwording met God. En laten we in de tussentijd bidden (en vertrouwen), om even bij het evangelie van afgelopen zondag te blijven, dat de zaadjes die ooit geplant zijn, op een of andere manier vrucht mogen dragen, vroeger of later.

Read Full Post »

Net als in de vorige zwangerschap, heb ik in de loop van de tijd weer meer zin om lekker wat gaan lezen. Nu is er deze keer iets minder tijd en ruimte om dit rustig te doen in verband met een rondstuiterende peuter, maar toch lukt het regelmatig een (klein) stukje te lezen.

Het is bij mij alleen erg wisselend of ik me volledig focus op één boek, of dat ik de boeken gedurende het lezen wat afwissel, al naar gelang mijn interesse op dat moment. Dat resulteert er in dat ik zo drie boeken open kan hebben liggen, waarvan er dan eentje is die net wat meer mijn interesse heeft.

DSCF6470Op dit moment zijn de twee openliggende boeken: “Het vaderloze tijdperk” en “De vliegeraar”. Twee totaal verschillende boeken. Het eerste pakt me, ondanks de best moeilijke (lees: nogal academische) taal, het meest. “De Vliegeraar” wil niet echt vlotten, pakt me nét niet, maar wil ik toch wel uitlezen nu ik eenmaal begonnen ben (waarbij ik al wel de grote lijnen van het plot inmiddels weet door mijn nogal slechte gewoonte af en toe wat vooruit te bladeren).

DSCF6471Hier staan er nog wat boeken op stapel. Drie boeken, waarvan er twee echt zijn om gewoon in een keer door te lezen, maar de dikste van het geheel toch meer is om af en toe stukjes uit te lezen. Dat betreft het “boek de tempel van het gezin”, waar ik erg nieuwsgierig naar ben sinds ik het bij de peetouders van onze dochter even doorgebladerd heb. Het fantasyboek is de vierde en laatste in de reeks. Net als enkelen in mijn familie en net als mijn man lees ik graag DSCF6473fantasyboeken, de ene serie en schrijver uiteraard meer dan de ander. Echt lang achter elkaar doorlezen is er voor mij echter niet bij. Een serie als het “Het rad des tijds” (waarvan deel 4 inmiddels ook al zeker 1,5 jaar gedeeltelijk gelezen in de kast ligt) zal daarom heel wat jaartjes nodig hebben voordat ik die eindelijk uit heb (wellicht tegen de tijd dat de jongste van de reeks kinderen die we hopen te krijgen naar de basisschool is?).

 

Lezen, een plezier als je er van houdt.

Read Full Post »