Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Mis’

*Stuiterstuiter* “Ma-i-a”. *Wijst naar Maria-beeld*. “Wil jij even naar Maria toe. Kom, dan gaan we daarheen. Mama moet je tillen? Ok, kom maar.” De jassen en mijn handtas laat ik in de bank. De luiertas doe ik om. Met mijn kleine meid op de arm loop ik naar het Maria-beeld dat aan de rechter kan bij de communiebanken staat (het was nog oktober). Enthousiast roept ze “Ma-i-a” en “baby”. Ze kijkt naar de kaarsjes die aangestoken zijn. Lang duurt alles niet, na een paar seconden vindt ze het wel weer best en lopen we naar de crèche.

Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer we onze dondersteen bij de crèche achter laten, we na het “dagdag”- zeggen echt gewoon weg moeten gaan. Ze huilt (lees: krijst) dan een paar minuten, en gaat dan meestal spelen met de andere kindjes. Wanneer ik de kerk binnenkom is de Mis al bij het Kyrie. Ik doe nog in stilte een schuldbelijdenis en sluit me dan bij de rest van de congregatie aan. Helemaal rustig zit ik niet, elke keer dat een deur opengaat kijk ik om om te zien of niet een van de crèche-mama’s eraan komt om ons uit de bank te plukken omdat ze alleen maar aan het huilen is. Maar gelukkig, het gaat goed. Ik kan het grootste gedeelte van de Mis enigszins volgen, en kom soms zowaar nog echt aan bidden toe. Vlak voor de communie glip ik de kerk uit en ga ik naar boven. Wat zal ik aantreffen. Ik doe de deur open en zoek. Ze blijkt heerlijk aan het spelen met de andere kindjes. Het duurt even voor ze me door heeft. “Mama”, zegt ze ineens, en ze komt met uitgestrekte armpjes naar me toe. De crèche mama’s geven aan dat ze af en toe even gehuild heeft, maar dat het al snel goed ging.

Met mijn blije dondersteen op de arm ga ik weer de kerk in. Ik wacht even tot de laatste banken aan de beurt zijn en sluit dan aan. Net als eigenlijk altijd in de rij van de priester. Als we vooraan zijn pak ik haar anders zo grijpgrage handjes uit voorzorg vast. Ik maak eerst een buiging en ontvang dan Onze Lieve Heer op de tong. Ons meisje krijgt de zegen. En dan weer naar onze plaats. Zitten, staan, loop, zitten, klim, glij uit, lach, sta, zit. “Hap, hap”. Oh, koekje. Ik pak de luiertas en pak er een koekje uit. Ook het bekertje drinken en een boekje. Voor even is ze rustig. Maar dan moet ik haar weer optillen, waarbij ze op de bank gaat staan, kijkend naar de mensen achter ons. “Da-da”. Gelukkig vinden de meeste mensen haar een dotje, dat scheelt, denk ik maar. “Laat ons bidden”. Oh, tijd om te staan. Meisje optillen, die alle kanten uit spartelt. Goed, dan zetten we haar weer neer.

Na de zegen mogen de kinderen naar voren komen om bij het Maria-beeld te staan om zo samen een tientje van de rozenkrans voor te bidden (het is immers nog steeds oktober). Meisje loopt de bank uit, enthousiast achter de andere kindjes aan. Papa er op af en gaat er met haar staan. Voor een minuutje gaat het goed. Dan merkt ze mij op. “MAMA”, en loopt weer mijn kant op. Papa er weer snel achteraan. Ik moet toch stiekem lachen. Wat een heerlijke dondersteen is het ook.

 

1 november. Allerheiligen. Na een weekend met kleindochter heeft mijn vader last van ontwenningsverschijnselen. Hij besluit even langs te komen. Afgestemd dat hij hier op tijd is. Hij gaat even heerlijk opa-kleindochtertijd hebben. Met enige spanning laat ik onze kleine meid bij opa achter. Zal dat wel goed gaan? Manlief en ik fietsen naar de Mis. Hoe raar en heerlijk tegelijk om dit weer eens met z’n tweetjes te doen. Manlief hoeft niet te dienen, wat betekent dat we echt even samen in de Mis kunnen zitten. Mijn telefoon hou ik aan, voor het geval mijn vader belt.

Tijdens de offerande fluistert manlief “ja vader zal echt niet bellen hoor, al staat het huis in de fik”. Ja, daar had hij wel gelijk in. Maar toch zit die onrust er. Desondanks me toch een beetje echt open kunnen stellen voor God. Weer mogen ervaren deel uit te maken van een groot mysterie, en tegelijkertijd van één grote familie: de strijdende, lijdende en triomferende kerk. Even ervaren weer in de traditie te staan. Het verlangen naar meer, naar weer een onderdompeling en vuur om te leven zoals Hij het wil kwam weer naar boven. Ook een verlangen naar een liturgie om uit gevoed te worden, meer nog dan anders. Om mijn kinderen óók op te laten groeien met de traditionele ritus, naast de gewone ritus zoals we die elke zondag beleven.

Thuisgekomen bleek alles enorm goed verlopen te zijn. Behalve dat ons meisje weinig wilde eten en matig wilde drinken. Opa en kleindochter hebben een heerlijke tijd gehad. Manlief had (uiteraard) gelijk gehad dat mijn vader toch niet zou bellen. Gelukkig en dankbaar zwaaide ik begin van de middag mijn vader weer uit. Dochterlief ging kort daarop slapen. Om vervolgen in de middag met dikke koorts wakker te worden en als een ziek vogeltje tegen me aan de bank te liggen. Het had zo moeten zijn.

Read Full Post »

“Omdat heel ons leven aan God toebehoort, moeten wij één dag van de week op een bijzondere manier aam Hem toewijden. God gebiedt: “Wees gedachtig dat gij de dag des Heren heiligt.”

“De dag des Heren vieren wij met grote eerbied en plechtigheid, omdat op die dag de Verlosser als een stralende zon uit de dood is verrezen nadat Hij de duisternis van de hel had verdreven; deze dag wordt zondag genoemd, omdat Christus, de opgaande zon der gerechtigheid, hem verlicht” (Ambrosius).

Op een zondag is Christus onze Heer glorievol van de doden verrezen; op een zondag heeft Hij Zijn Heilige Geest gezonden. Daarom vieren de christenen sinds de dagen van de apostelen de zondag, niet de sabbath zoals de Joden. De zondag herinnert ons aan de nieuwe schepping die met de verrijzenis van Christus begonnen is. Hij wordt ook de “dag des Heren” genoemd.
Op de feestdagen viert de Kerk de verschillende geheimen van onze verlossing en de gedachtenis van Maria en van andere heiligen. Het oudste en het grootste feest is het Paasfeest, de dag van de verrijzenis van Christus. De belangrijkste feesten zijn de geboden feestdagen; alle gelovigen moeten die meevieren. De Kerk schrijft voor in het eerste gebod van de heilige Kerk: “Gij zult de verplichte feestdagen vieren als de zondag.”
Op de zondagen en de geboden feestdagen komen we bijeen om gezamenlijk het heilig misoffer op te dragen. Op zo’n dag moeten allen samenkomen om de blijde boodschap te aanhoren, met eerbied en aandacht de heilige mis bij te wonen en, zo het mogelijk is, het Lichaam des Heren te ontvangen. Zo staat in het tweede gebod van de heilige Kerk: “Gij zult op zondagen en verplichte feestdagen de heilige mis bijwonen.” Dit gebod geldt voor iedereen die de leeftijd van zeven jaar bereikt heeft. Alleen ernstige redenen kunnen ervan ontslaan: ziekte en ziekenverpleging, zondagsdienst ibj het werk en al te grote afstand van de kerk, vooral bij slecht weer.
Wie zonder ernstige redenen de zondagsmis niet bijwoont, begaat een zware zonde. Ook zondigt men wanneer men te laat komt, vrijwillig verstrooid is of de heilige dienst stoort. Wie de heilige mis volgt over radio of de televisie, voldoet daarmee niet aan zijn zondagsplicht.
Wij moeten ’s zondags ook naar de preek luisteren om zodoende ons geloof steeds beter te leren kennen en er blij naar te leven. Jesus zegt: “Wie uit God is, luistert naar de woorden van God” (Joh. 8:47). ‘s Middags of ’s avonds zullen we ook het lof of de vespers bijwonen.
De zondagsmis is het hoogtepunt van heel de week. De parochie als gemeenschap en ieder afzonderlijk bieden dan aan God door Christus hun lof en dank aan en ontvangen genade, vreugd een kracht voor het leven van iedere dag.”

Uit: De Leer der Kerk. Nederlandse vertaling van de officiële katechismus der Duitse bisdommen. 1956.

 

Bovenstaande tekst is denk ik duidelijk genoeg (en is nog steeds actueel, ook in de nieuwe catechismus). Toch is het voor veel katholieken in deze tijd iets wat niet meer vanzelfsprekend is, wordt het vaak zelfs als achterhaald beschouwd. Hoe vaak krijg je als wekelijks-naar-de-kerk-gaande katholiek wel niet de vraag: “ga je elke zondag naar de kerk?” (stel je hierbij een half verbaasd en verwijtende/spottende toon voor). Een zondag even overslaan om wat voor reden dan ook wordt zo normaal geacht. Naar de kerk gaan hoeft niet meer, en al helemaal niet iedere zondag.

Maar de Mis is bron en hoogtepunt van ons katholiek christelijk leven. Daar komt alles samen, daar word je gevoed met alles wat je nodig hebt. Het is het belangrijkste wat we in de week kunnen doen. Een zondag zonder Mis is geen zondag. Zelf kan ik me dat in ieder geval niet meer indenken, het zou niet kloppen als ik niet naar de Mis ging op zondag.

In een andere stad zijn, de vorige avond gefeest hebben, doordeweeks al naar de Mis geweest zijn: het zijn allemaal geen redenen om niet naar de Mis te gaan. Uiteraard zijn er uitzonderingen, God (en daarmee de Kerk) vraagt niet het onmogelijke van mensen. Maar als je kunt, ga naar de Mis, laat je voeden, wekelijks. De Kerk vraagt het, verplicht het zelfs, omdat ze weet dat het nodig is. We kunnen niet zonder.

Read Full Post »

1. Papoy! Ze zijn klein, hyperactief, lastig verstaanbaar, brabbelen veel maar zeggen weinig zinnigs, maar doen stiekem wel lief werk. Mijn man vond de gelijkenis tussen mij en een minion nogal duidelijk. De keuze om een smartphonehoesje met minions erop te bestellen was dan ook snel gemaakt. Papoy.

2. Je bent 26, getrouwd en hebt een fulltime baan. Je brengt een de avond en nacht bij je ouders door. Als je de volgende dag naar het werk gaat…staat alles voor ontbijt klaar, wordt er lunch gemaakt en worden er nog wat dingen meegegeven want je moet toch echt niet verhongeren. Yep, mijn ouders zijn schatten.

3. Niet vergeten: 24 mei bedevaart naar Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen, oftewel, de Bedroefde Moeder. Zelf kan ik er helaas niet bij zijn dit jaar, maar het is echt een prachtige devotie en een must voor elke katholiek hier in het protestantse noorden om een keer meegemaakt te hebben.
http://www.mariabroederschap.nl/meiprocessie-2014/

4. Elke dag ben ik een paar bladzijdes uit de serie “Song of Ice and Fire” aan het lezen, beter bekend onder “Game of Thrones”. Mijn man heeft de vijf boeken die tot nu toe geschreven zijn in het Engels, en het werd toch eens tijd voor mij om ze te lezen. Nu zijn het van zich al enorm dikke boeken en gaat er dus wel even wat tijd overheen voor ik ze gelezen heb, maar het Engels maakt dat het allemaal nóg een slagje langzamer gaat.

5. Nog een datum om in je agenda te schrijven: 30 mei, bijeenkomst over het traditionele gezin in de huidige tijd. Zeker een onderwerp om over na te denken. http://echtkatholiek.blogspot.nl/2014/04/bijeenkomst-30-mei.html

6. Afgelopen weekend was ik met drie vriendinnen in Gaanderen voor een meidenweekenden bij een van ons vier. Op de zondag naar de Mis in binnenstad van Doetinchem geweest. Geldige Mis met mooie elementen, maar het miste eenheid, was verwarrend. Ik miste leven (hoewel er velen in de kerk zaten, wel vrijwel allemaal grijs overigens), ik miste opgang naar God, het stuk hemelse. Veel liturgische dingen die het allemaal erg warrig maakte. Ik ben oprecht in de war.

7. Mijn hyacintjes lijken dood. Snif. Had ik een tijdje terug mooie bollen gekocht waarvan de hyacinten ook echt mooi uitgekomen waren, inmiddels zijn ze verlept en is het een droevige aanblik. Terwijl ik volgens mij echt niet te veel of te weinig water gegeven heb. Gelukkig doen mijn viooltjes het nog wel goed.

Read Full Post »


1. De KNO-arts heeft mijn oor weer goed bevonden. Hij irriteert soms nog wel, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Nu hopen dat de volgende ontsteking lang op zich laat wachten.

2. Dinsdag was “The other Boleyn girl” op tv. Een film over de tweede vrouw van Henry VIII. Het blijft me verbazen dat er een nieuwe kerk opgericht werd doordat een koning zijn seksuele driften niet onder controle had, terwijl diezelfde kerk vervolgens natuurlijk wel weer gewoon een strikte seksuele moraal hanteert (ik zie het volk het nou niet bepaald goedkeuren als een van de heren kroonprinsen vreemd zou gaan, laat staan wat de koningin als hoofd van die kerk er van zou vinden).

3. De vorige blogpost stond in het teken van de zoektocht naar een katholieke kerk in Harrogate. De avond van de daaropvolgende dag ben ik een stukje gaan lopen naar de andere katholieke kerk in Harrogate, meer noordelijker. Heb daar helaas niet binnen kunnen kijken. Wel trof ik onderstaand bericht aan bij de ingang:

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

4. Inmiddels is ook de proefsessie voor kapsel en visagie geweest. Ze voelde echt heel mooi aan wat ik graag wil. Voelde me helemaal mooi. Het was alleen wel grappig: mijn haar is blijkbaar zodanig zwaar dat met de gewone lak en kruldingen een groot deel van de krullen al na een kwartier ofzo uitgezakt was of begon uit te zakken. Dat vraagt om wat zwaarder geschut voor de dag zelf.

5. Afgelopen zondag ontvingen vele jongens en meisjes voor het eerste de Heilige Communie. Een mooi moment voor deze kinderen, voor het eerste Onze Lieve Heer mogen ontvangen. De meeste kinderen zien er hier erg mooi uit, met ook kleine bruidjes, dat is op sommige plaatsen wel eens anders. Alleen de herrie die er rond en ook tijdens de Mis is op deze dagen..ik zal maar zeggen dat slechthorend zijn soms een zegening is.

6. Deze week was er wel een stel zogenaamde feministen die het nodig vonden een ander schandelijk te beledigen omdat diegene een andere mening er op na houdt. Want ja, als iemand het niet met je eens is, ga je als een hoer onware leuzen lopen uiten en iemand met wijwater besprenkelen. Dat dwingt respect af namelijk en maakt je tot serieuze gesprekspartner. Maar dan niet. Gelukkig zijn er mensen als de beste monseigneur in kwestie die bijzonder mooi en respectvol reageren op zulke laster. Lees voorts ook: http://www.antondewit.nl/de-ludieke-leonard/

7. Vandaag wat meer tijd om te koken. Samen met een wat herstellende eetlust was dat een mooie gelegenheid net even wat specialers te maken:

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet
Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Read Full Post »

Ondanks deze week niet op Conversion Diary, toch een Quick Takes, volledig in het teken van de Goede Week.

1. Afgelopen zondag begon de Goede Week met Palmzondag. Aangezien het vrij koud was buiten had onze pastoor begrijpelijkerwijs besloten om de zegening achterin de kathedraal in plaats van buiten (zoals normaal gesproken gebeurt) te doen. Een vreugdevolle Mis, maar tegelijkertijd klinkt de droefheid van wat komen gaat er al duidelijk in door.

2. Net als vorig jaar was de Chrismamis dit jaar in de kathedraal (zoals het eigenlijk hoort). Een Mis waar ik nog even aan moet wennen, maar ook zeker bijzonder is, juist omdat het bisdom eigenlijk even bij elkaar is. Daarnaast is het mooi om te zien en horen hoe de priesters hun wijdingsbeloftes vernieuwen. Laten we blijven bidden voor onze priesters en om priesterroepingen.

3. Als altijd was de Avondmis op Witte Donderdag weer indrukwekkend. Zo mooi en tegelijk zo intens verdrietig. Zoveel aspecten van het geloof die in deze Mis naar voren komen: de vreugde en dankbaarheid voor het instellen van de Eucharistie en het priesterschap, de oproep tot dienstbaarheid aan de ander, en dan ten slotte de overgaan naar het duister van de nacht voorafgaand aan Goede Vrijdag, met een ontbloot altaar dat de leegheid en droefenis heel tastbaar maakt.

4. Na de Avondmis van Witte donderdag was er hier in de kathedraal gelegenheid wake te houden tot middernacht. Een mooie gelegenheid om nog even bij Jezus te waken in deze donkere uren. Dankbaar naar onze pastoor voor deze mogelijkheid.

5. Vanmiddag wordt alhier in de kathedraal de Kruisweg gebeden, waarbij het gregoriaanse Stabat Mater gezongen wordt als ik het parochieblaadje mag geloven. Ik wou eerst niet gaan omdat ik devoties in een groot gezelschap erg moeilijk en weinig vruchtbaar vind, maar nu deze versie gezongen wordt denk ik dat ik het toch nog een keer een kans ga geven. 

6. Onderstaand filmpje heeft mij altijd bijzonder geraakt, ook voordat ik de film (The Passion of the Christ) gezien had. Een filmpje die de essentie van Goede Vrijdag uitdrukt, op een hele heftige manier. Zeer de moeite waard:

7. Afsluitend aan Goede Vrijdag, en daarmee ook voor nu de Quick Takes, is de herdenking van het lijden en sterven van de Heer. Zelfs twee jaar geleden had ik hier nog moeite mee, want het is toch niet hét kruis waar Christus aan gestorven is. Inmiddels besef ik dat het niet hét kruis is waar Hij aan gestorven is, maar dat het wel symbool staat daarvoor, en ik door het kruis te kussen, mijn liefde geef aan het voorwerp dat mijn verlossing heeft gebracht, aan het kruis dat Christus heeft moeten dragen en waar Hij aan gestorven is. Tot vorig jaar had ik niet kunnen vermoeden wat een bijzonder moment deze gedachtenis eigenlijk is.

Read Full Post »


1. Het schijnt traditie te zijn om op de vooravond van de vastentijd pannenkoeken te eten. Aangezien ik een voorlichtingsavond op het werk, had ik tussen de middag al warm gegeten en was ik er niet meer van uit gegaan nog pannenkoeken te kunnen eten. Bij thuiskomst lagen er echter twee pannenkoeken op me te wachten, door mijn lief gemaakt. Hebben me extra lekker gesmaakt.

2. Mijn supervisor was een weekje ziek en de afdeling was niet al te druk. Bij terugkomst had hij daarom een brief of 14 te corrigeren. Oeps. Artsenvak, gotta love it.

3. Het askruisje dat ik op Aswoensdag ontvang had deze keer daadwerkelijk de vorm van een kruis.

4. Onderstaand filmpje laat de reactie van onze plebaan zien op het bericht van het aftreden van de Paus in een algemene berichtgeving van RTV Noord die eens niet zo negatief was als die van de vele andere media in Nederland.

5. Kikkererwten matchen niet echt met de combinatie van paprika, courgette, ei en kaas, heb ik afgelopen woensdag ontdekt toen ik een beetje snel het eten klaar moest maken. Wel me enkele van deze ingrediënten afzonderlijk, zoals bij courgette in combinatie met tomaat voor een lekkere pastasaus.

6. Liturgische misbruiken zijn stom. Het zorgt niet alleen voor irritatie en verdriet, maar het kost ook nog eens meer energie: moeten kijken waar je de betreffende zondag naar de Mis kunt gaan, en dan maar hopen (en bidden) dat het daar mee valt, om mogelijk alleen maar teleurgesteld te worden. Serieus priesters (en andere leden van pastorale teams), blijf een van de liturgie af en doe het zoals het hoort.

7. Vanavond ga ik met een goede vriendin naar de musical Annie. In het Nederlands. Ik ben benieuwd. Ga niet vaak naar musicals en kan me erg irriteren aan Nederlandse versies van de originele teksten, maar ik laat me graag verrassen. Het zal in ieder geval een leuke avond worden.

Read Full Post »