Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin’

  1. Na lange, lange tijd, ga ik weer eens wat langere afstanden alleen afleggen. Even los van het studiereisje naar Portugal dan. Vorige week “even” een retourtje Maastricht met de trein. Heerlijk in de trein, maar wat een pokke-end zeg. Morgen via Nijmegen met een van beste vriendinnen naar Night of the Proms in Rotterdam, en weer terug natuurlijk. En aanstaande dinsdag een retourtje Eindhoven. Toch is het ook wel fijn dat dat weer mogelijk is. Stiekem voelt het namelijk best fijn er even alleen op uit te zijn. Als ik mijn schatje dan ook zo snel mogelijk maar weer zie. En tussendoor heel veel updates (liefst met foto’s) krijg over hoe het gaat.
  2. Naast Ma-i-a (inmiddels alle beelden in de kerk), is er nu nog een heerlijk woordje bijgekomen. We gaan eten en dondersteentje zegt: bi-bi. En klapt haar handjes op elkaar. Zo ook na het eten en voor het slapen gaan. Naast dat ik enorm trots ben, vind ik het vooral enorm mega-schattig als ze het doet.
  3. Doordeweekse Missen in Groningen zelf lukt ook op mijn vrije dag meestal niet gezien het tijdstip. Gelukkig heb ik beschikking over een auto en is er in een prachtige kluiskapel zo’n half uur rijden van ons vandaan op een perfect tijdstip in de ochtend een Mis in buitengewone vorm. Hoe mooi kan je het hebben. Dondersteentje mee, en hoppa. Momenteel zijn de rozenkranzen (glow in the dark rozenkransen, *grinnik*) enorm populair bij haar. En bi-bi, vooral luid en duidelijk in de stilte. Ahum.
  4. Koekjes, wie houdt er niet van. Omdat meisje een tijdje niet zo’n zin in fruit had, besloot ik om gezonde koekjes te proberen te bakken. Dat bleek makkelijker dan gedacht: banaan – havermout – rozijn/pruim koekjes. Heerlijk lekker en heerlijk gezond. Denk ik. Dondersteentje eet er graag van. En mama stiekem ook.
  5. Van een kennis heb ik een hele mooie rok gekregen: zwart met allemaal stijlvolle bloemen. En het mooiste: aan de touwtjes elk een kruisje en tussen de bloemetjes door Vive Maria. Naar het merk. Ideaal voor katholieke vrouwtjes.
  6. Bij de dag van Katholieke Werkers in de Gezondheidszorg op 22 oktober j.l. heb ik na de Mis ook even een kijkje kunnen nemen in ik geloof de St. Vituskerk (Hilversum). Mooie kerk, mooi klassiek. Vreemde gewaarwording om een gewone parochiekerk te zien die groter is dan de kathedrale kerk waar je wekelijks komt.
  7. Manlief: “Wat ik je de hele dag al wil zeggen maar elke keer vergeet: meisje is vandaag 500 dagen oud. En aanstaande dinsdag zijn we 3,5 jaar getrouwd.” Het is maar dat u het weet.
Advertenties

Read Full Post »

Gewoon genade. Dat was deze mooie maandagavond van Maria Tenhemelopneming. Na een drukke dag kon ik op tijd naar huis komen om naar de Mis om 19u in Warfhuizen te gaan (onze eigen parochie heeft op deze dag alleen een Mis om 11u). Haasten, haasten, irritaties en boosheid naar mijn man. Gestrest in de auto. Bijzondere automobilist voor ons. Te laat aangekomen. Aargh. Van die gedachten dat hij toch eens zijn hersenen zou moeten gebruiken en dat het fijn zou zijn als Onze Lieve Heer hem dat eens duidelijk zou maken. Afijn, niet echt een ideale gemoedstoestand om bij de Mis te zitten.

Maar het moment dat ik over de drempel van de Kluis van Onze Lieve Vrouwe in Warfhuizen liep, was de boosheid weg. De irritatie en het verdriet weg. En was er alleen vreugde en dankbaarheid. Werkelijk een prachtige, ingetogen Mis gehad. In de Buitengewone vorm van de Romeinse Ritus nog wel. Prachtig blauw gewaad van de Pater (Beiers privilege), mooi gezang, echt heel devoot. Voor mijn kleine meid die ook mee was omdat ik haar nou eenmaal niet alleen thuis kon laten was het een beetje aan de late kant. Maar oh wat heeft ze zich goed gehouden. Sterker nog, ze is zelden zo lief geweest in de Mis. Wat heen en weer geloop, wat gebrabbel, maar over het algemeen enorm vrolijk en lief aanwezig. De bellen die gerinkeld werden op de vaste momenten in de Mis hadden helemaal haar aandacht. En het lege melkpak natuurlijk, want dat is superspeelgoed.

De terugweg was een stuk fijner dan de heenweg. Mooie lichte lucht, ritje door het platteland van Groningen.Elly en Rikkert op de achtergrond. En bij thuiskomst nog even heerlijk knuffelen met dochterlief. Na het live zien van het winnen van de gouden medaille van Sanne Wevers haar op bed gebracht. Haar lieve lijfje tegen me aan. Heerlijk warm, heerlijk lief. En zometeen komt manlief thuis. Die ga ik ook maar eens even goed platknuffelen.

Read Full Post »

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Read Full Post »

Aanstaande zaterdag is het alweer zover: de jaarlijkse bedevaart in Warfhuizen. Normaal gesproken in mei (Mariamaand), maar om praktische redenen dit jaar op de eerste zaterdag van juni. Aangezien het de donderdag ervoor officieel Sacramentsdag is, zal het dit jaar extra mooi worden met een ware Sacramentsprocessie.

Als je dit nog niet in je agenda hebt staan, zet dit er dan nu snel in. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het weer belooft ook mooi worden (in plaats van een paraplu dit jaar flesjes water meebrengen).

Jullie blogster zal ook aanwezig zijn, ware het dat ze tijdens de processie zelf in de Kluis achter zal blijven als kaarsjesoppasser, of iets dat daar voor door moet gaan (het komt er eigenlijk op neer dat het stuk van de processie lopen niet meer mogelijk is op dit moment, althans niet zonder een gevolgd te worden door een week platte bedrust en een hoop pijnstillers). Steek dus gerust lekker veel kaarsjes op de komende dagen, dan heb ik ook daadwerkelijk wat in de gaten te houden.

Read Full Post »

Reeds enkele weken wordt er wereldwijd bericht over gruwelijkheden in Irak die begaan worden door ISIS. Christenen, maar ook alle andersgelovigen, worden voor de keus gezet zich tot de islam te bekeren of te sterven. Ze vluchtten massaal, hun geloof verzaken ze niet. Huizen van christenen worden door leden van de ISIS gemarkeerd met de Arabische letter N, Nazarener. Wie niet vlucht en zich niet bekeerd wordt onthoofd, verkracht, opgehangen en wat er verder nog maar in de duistere hoeken van het menselijk brein zit. Inmiddels lijken ook de Nederlandse media uit hun zomerslaap te ontwaken en beginnen deze berichten zich ook hier te verspreiden. Weliswaar ligt de nadruk met name op de andere minderheidsgroeperingen, over de massale vervolging van de christenen wordt veelal nog gezwegen. Maar in ieder geval lijkt er inmiddels aandacht voor. De meeste politieke partijen in ons land blijven helaas nog graag ontkennen dat er sprake is van systematische vervolging.

Vele christenen over de gehele wereld verenigen zich in gebed. In Enschede vond recent een stille toch plaats om aandacht te vragen voor het lot van de vervolgde christenen. Op Twitter en Facebook hebben velen hun profielfoto vervangen door een afbeelding van de Arabische letter N, in solidariteit met onze medebroeders- en zusters in Christus. Ook de Kluiskerk van Onze Lieve van de Besloten Tuin in Warfhuizen had vanmiddag een moment van gebed hiervoor. Tijdens het Sacramentslof werd, op speciale voorspraak van de Heilige Philomena – martelares uit de Romeinse tijd -, gebeden voor de vervolgde christenen, en andere minderheden, in Syrië en Irak. Een kleine groep mensen, het was een vrij last-minute idee om dit te doen, maar een intiem, goed en mooi moment, zoals eigenlijk altijd het geval is bij dergelijke gebedsmomenten in de Kluis. Er werd gezongen (of althans, mijn man en ik probeerden mee te zingen met de kluisbroeder, maar aan diens niveau is moeilijk te tippen) en gebeden, en in een overweging bracht de Broeder het leed dichter naar ons hart toe, spoorde hij ons aan om te blijven bidden, ook aandacht te blijven vragen voor deze vervolging. Het zijn onze medebroeders- en zusters, nota bene in de regio waar het christendom ontstaan is.

Nun - de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als  christenen.

Nun – de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als christenen.

 

Aan het einde van het Lof was er nog gelegenheid om de reliek van de Heilige Philomena te vereren. Een heilige die zich na een eerste suggestie om tot haar te bidden (suggestie van dezelfde kluisbroeder overigens), een plekje in mijn hart heeft weten te veroveren, en me nu stiekem erg dierbaar is. Haar reliek te mogen kussen was dan ook een prachtig geschenk.

Thuisgekomen bereikt mij via Twitter het bericht dat een priesterstudent in Utrecht die een T-shirt droeg met daarop de arabische letter N bespuugd is met de bedreiging: we gaan jullie allemaal vermoorden, jullie zullen van de aarde verdwijnen. Ineens was het niet meer een ver-van-mijn-bed-show, maar iets wat in onze eigen steden gebeurt. Gebed en uitkomen voor het geloof en voor onze vervolgde broeders en zusters is hard nodig. Hier in dit huis werd al gebeden, maar zal vanaf nu (hopelijk) met meer aandacht en hart gedaan worden.

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin - een Moeder van Smarten - stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin – een Moeder van Smarten – stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Read Full Post »

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

Read Full Post »

1. Afgelopen zondag hebben we de laatste dansles van het seizoen gehad. Tevens was het de laatste dansles voor ons op een zondag. Volgend jaar gaan we opnieuw afgelopen cursus (topklasse 2) doen, maar dan op vrijdagavond. Weliswaar wat laat op de avond, maar zo hebben we in ieder geval de zondag weer wat meer vrijheid. Kunnen we lekker bij familie of vrienden op bezoek, of gewoon lekker relaxed thuis zitten.

2. Mijn man en ik vinden het allebei heerlijk om ons als we slapen lekker in een deken te wikkelen. Daarom hebben we de verstandige keus gemaakt om wel op een tweepersoons matras te slapen, maar dan met twee aparte dekbedden. Deze week zijn we er echter achter gekomen dat twee aparte dekens niet beschermt tegen het inpikken van dekens…

3. Afgelopen woensdag was het mijn beurt om te koken. Ik had er alleen, owjee, absoluut geen zin in. Maar ik had wel zin om onze avond samen (wat woensdagavond in principe voor ons is) fijn te maken, en lekker eten hoort daar wat ons betreft bij. Dus opperde ik het idee van een kaasfondue. Dat idee vond instemming bij manlief. Na wat speurwerk naar ons fonduestel (ja, wie verstopt zoiets dan ook in de logeer-/studeer-/computerkamer) zette ik koers richting supermarkt. Ik stond inmiddels bij supermarkt twee (ook gelijk maar wat andere, nodige, boodschappen gehaald), toen ik even op mijn telefoon keek en zag dat ik twee gemiste oproepen had…van manlief…die me erop attent wilde maken dat ik ook iets moest halen voor ín de kaasfondue. Nee..de stokbroden, champignons en broccoli waren echt per ongeluk mijn mandje in gekomen. Hihi.

4. Zondagmiddag heb ik voor het eerst het spel Eufraat en Tigris gespeeld. Erg leuk en dynamisch spel. We hebben het uiteindelijk op gelijkspel gehouden, aangezien we allebei vergeten waren dat er nog een tweede mogelijkheid was om het spel te beëindigen. Laten we het er op houden dat ik hem anders dik ingemaakt had. Of althans, dat hou ik mezelf graag voor.

10414492_10152014489415194_4178301575358595932_n

5. Zoals al meermalen op deze blog aangekondigd, was afgelopen zaterdag de jaarlijkse Meiprocessie naar Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen. De ervaring heeft geleerd dat wie meeloopt met deze processie uit goed hout gesneden moet zijn. Wind, kou en deze keer ook een grote hoeveelheid zegen van boven. Zoals mijn toog- en superpliedragende man zei: “Gelukkig had ik een poncho aan, helaas was hij van katoen”.

6. Met mijn collega-AIOS en supervisoren hebben we deze week een lipdub gemaakt. Het is bijzonder hoeveel tijd er gaat zitten in het schieten van één clip. Uren oefenen, en dan zes pogingen om het op te nemen. Uiteindelijk was het half een voor ik sliep…met de wekker die de volgende ochtend alweer om zes uur ging. Met mijn behoefte aan slaap is dat meestal niet zo’n verstandig idee. Maar het was erg leuk en een hele ervaring rijker.

7. Gisteren in de kerk ging me ineens een lichtje op. We hebben eigenlijk een hele zielige moeder. Hoevelen van onze medelanders zitten wel niet in de bijstand en proberen daar uit te komen? Wat doen wij katholieken vervolgens? Wij zetten Onze Lieve Moeder in de Altijddurende Bijstand! Eigenlijk best wel een beetje sneu. Misschien moeten we maar kaarsjes bij haar branden met het gebed dat ze zichzelf uit de bijstand redt. Ofzo.

Sancta Maria, ora pro vobis.

Read Full Post »

Older Posts »