Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Pasen’

Alleluia, een verboden woord in de vastentijd. Ik heb iemand wel eens horen zeggen: last van de Franse ziekte aan het begin van de vastentijd (er halverwege het woord achter komen dat je het niet moet zeggen en dan abrupt ophouden).

En als Pasen dan aangebroken is. Ja, dan mag het ook los. Alleluia hier en Alleluia daar (ik raad ten zeerste aan om de Completen deze dagen te gaan bidden).

Maar waar ik toch het meeste naar uit kijk…het heerlijk uit volle borst kunnen zingen van het Regina Caeli.

Advertenties

Read Full Post »

“Wat ga jij doen voor de vastentijd?” Een erg gebruikelijke vragen om te stellen de afgelopen weken. Globaal had ik een idee, een plan. Waar ik het de afgelopen jaren altijd vrijwel helemaal uitgedacht had, was dat nu niet het geval. Een verhuizing naar de andere kant en afronding van de vorige baan met een onrustige dochter vanwege alle drukte, gaf me weinig rust om dit te maken. Of ik nam weinig rust, dat kan natuurlijk ook nog.

De vastentijd is nu dus een week bezig. En waar ik de afgelopen jaren, of beter gezegd, de jaren voor mijn eerste zwangerschap, altijd vanaf dag 1 het meeste en strengste van mezelf eiste en na 3 dagen er al doorheen zat en het plan dus toch wat bijgesteld moest worden wilde ik nog enigszins fatsoenlijk Pasen bereiken, gaf het slechts halfuitgewerkte plan een soort van rust.

Maar het brengt me niet alleen rust. Het lijkt ook ruimte te geven. Ruimte om te voelen en ontdekken waar het bij mij eigenlijk om zou moeten draaien in de vastentijd. Ja, dichter bij God komen, maar wat dat op een bepaald moment van je leven is en hoe je dat vorm moet geven, dat is dus even de vraag. Er is ruimte om gaandeweg dingen toe te voegen aan de drie peilers (lichamelijk vasten, bidden en aalmoezen) en het bij te stellen naar gelang dat noodzaak er toe is. Er is ruimte om in de loop van de tijd het intenser te maken, een groei naar Pasen.

En dus ga ik verder met mijn bestaande plan. Het halfuitgewerkte groeiende plan. Een plan wat voor het derde jaar op rij slechts een beperkt lichamelijk vasten in zal houden door een nieuw klein wondertje dat in me mag groeien. Een plan waarbij het zowaar haalbaar lijkt om een boek uit te lezen ter verdieping (in mijn geval een mooie versie van een catechismus uit 1956), manlief ruimte creëert zodat ik doordeweeks een keer in de avond naar kerk kan (alleen, in alle rust) en er tussendoor met hele (hele) kleine stapjes geprobeerd wordt af te zien op andere vlakken.

Een opgaan naar Pasen, een versterking van je relatie met God. Dat deze vastentijd voor eenieder vruchtbaar mag zijn.

Read Full Post »

De afgelopen jaren was de vastentijd een periode in het kerkelijk jaar waar ik langere tijd naar uit zag. Een vreemd verlangen in de ogen van waarschijnlijk velen. Waarom zou je immers uitkijken naar een periode waarin je zoveel niet mag. Voor mij waren deze veertig dagen voorbereiding op het Paasfeest echter een geschenk: je heel bewust op God focussen op drie manieren, namelijk minder eten, meer gebed en meer aalmoezen. Op deze manier was het een losmaken van veel aardse dingen die mij stiekem erg dwars zaten, en een toeleven naar het mooiste feest van het kerkelijk jaar.

De drie aspecten van het vasten zijn echter wel een zeer verbonden drietal. Voor mij was het ene aspect verbonden met het andere. Door minder te eten voelde ik de fysieke pijn. Het zorgde er echter ook voor dat ik me gedurende de gehele dag bewust was van de periode waar we in zaten. Hierdoor lukte het makkelijker om me ook in gebed meer tot God te richten. Meestal betekende dat meer de vaste gebedstijden bidden en ook meer stille tijd voor God. Ook het geven aan goede doelen, of het nou de vastenactie was of toch iets extra’s aan de daklozen die je in de stad ziet, ging bewuster en meer vanuit een verbondenheid. Doordat je met het ene aspect bezig bent, wordt de aandacht ook meer op de andere aspecten gericht. Althans, zo lijkt het bij mij te werken.

Dit jaar is echter anders dan andere jaren. Fysiek vasten tijdens de zwangerschap wordt afgeraden, en zwangere vrouwen zijn dan ook vrijgesteld van de plicht om te vasten. Dit haalt voor mij helaas een van de drie aspecten enorm onderuit. Ja, ok, ik mag dan niet minder gaan eten dan nodig voor ons kindje en mijzelf, maar dan kan ik toch nog wel iets aan vasten doen? Dat doe ik ook, in beperkte mate: geen chocola en geen suiker in de thee, en zo min mogelijk lekkers tussendoor. Extra dingen die we toch niet per se nodig hebben. Ja, het is een kleine opoffering, een kleine versterving, maar het komt weinig in de buurt van mijn normale vasten (beperking tot drie maaltijden per dag, geen suiker in de thee en daarnaast alleen water tussendoor).

Nu kun je denken: nou, dan ga je toch wat meer steken in die andere twee aspecten? Dat was inderdaad het idee. Het valt me alleen enorm tegen om dit ook ten uitvoer te brengen. Tijd maken om te bidden, ruimte in mezelf voor God, het valt me zwaarder dan ik had gedacht zonder de duidelijke leiding van het fysieke vasten. De harmonie is weg, en het is alsof ik meer dan twee keer zoveel moeite in het bidden moet steken als normaal tijdens het vasten. Het aloude: “op een volle maag kan je niet bidden”, lijkt maar al te waar te zijn.

We hebben nog vier weken vastentijd te gaan. Nog vier weken om ons voor te bereiden op Pasen. Ik wens iedereen toe dat deze tijd vruchtbaar mag zijn, zuiverend. Dat de opgang naar het Pasen zowel een pijnlijke als een vreugdevolle mag zijn, ieder op zijn eigen manier, om zo het Paasfeest ten volle te kunnen beleven.

Read Full Post »


1. De Paaswake afgelopen zaterdag was ontzettend mooi, waarbij er ook drie mensen in de Kerk opgenomen werden. De Hoogmis van Pasen was zoals ik al dacht echt een groot alleluia-festijn. Hoe heerlijk om katholiek te zijn. Christus resurrexit, Alleluia.

2. Het probleem van het knipperende motormanagementlampje is opgelost. Na aardig wat analyse door de garage met nog ruggespraak en analyse door bevriende FIAT-garage bleek het probleem in de software te liggen. Ik kan zeggen, het is erg fijn om zonder knipperend storingslampje te rijden.

3. Door omstandigheden bij de garage had ik gisteren een wel hele luxe leenauto: een Audi A4 station. Groot, luxe ding. Reed niet onaardig. Maar het is niet mijn auto: te laag en te weinig zicht over de weg. Doe mij maar mijn eigen lieve Pandaatje.

4. Vandaag het bericht gekregen dat een van de erg actieve vrijwilligers in onze parochie plotseling overleden is. Een vrijwilliger die ik graag mocht, ondanks dat hij nogal eens nors en chaotisch kon zijn. Ik zal hem missen. Moge hij rust vinden bij Onze Lieve Heer.

5. Zojuist voor het eerst in jaren weer de film Mary Poppins gezien. Een familiefilm zoals ze tegenwoordig nauwelijks nog maken. Zonde eigenlijk. Eens even geen films over allerlei eigentijdse immorele dingen, maar een fijne familiefilm waarin het gezin, liefde en vreugde centraal staan.
Update: na een Twitter-berichtje besef ik dat er gelukkig ook nog leuke eigentijdse familiefilms zijn, dus een iets minder pessimistische aanvulling.

6. Even een beetje Bijbelse humor:

7. Het is paastijd, tijd dus voor het Regina Caeli. Een prachtige, jubelende, Mariahymne. Mijn verloofde vindt de hymne vreemd genoeg niet mooi, maar dat weerhoudt mij er niet van het niet luidkeels (en vals) in te zetten en hier nog eens te posten: 

Read Full Post »

Christus resurrexit, Alleluia. Alleluia.

Zalig Pasen!

Read Full Post »

Christus resurrexit, Alleluia. Alleluia!

Zalig Pasen iedereen.

Read Full Post »

Inmiddels is de vastentijd een ruime week bezig. Net als voorgaande jaren beperk ik me qua eten oa tot alleen de drie maaltijden op een dag. Nu ben ik normaal gesproken een behoorlijke zoetekauw, en eet ik graag van alles lekkers tussendoor, direct uit de winkel of zelfgemaakt. Het zal niemand daarom verbazen dat het niet bepaald een pretje is om dat nu niet te doen.

Nu is deze blog niet om te klagen. Ik heb namelijk gemerkt dat deze pijn van het verlangen naar eten, me telkens weer de vraag doet stellen waarom ik dit eigenlijk doe. Waarvoor geef ik in vredesnaam dit lekkers op terwijl ik er zo naar verlang. Hoewel ik graag nu al bij vlagen de handdoek in de ring wil gooien, besef ik elke keer meer dat dit me meer stil doet staan bij het geloof dan vele andere dingen. Het raakt de kern van je leven: wat is er belangrijk, wat doet er echt toe, hoe erg heb ik mijn relatie met God eigenlijk lopen verwaarlozen, en hoe verhoudt mijn leven zich tot de antwoorden op die vragen.

Daarnaast is het ook een meeleven met, of beter gezegd, mede-lijden met. Met Christus welteverstaan. De vastentijd is een voorbereiding op Pasen, om dat goed en zuiver te kunnen vieren. Direct met Pasen verbonden is echter ook de kruisiging een paar dagen eerder. We lijden dus in feite mee met Christus, die op weg is naar zijn dood. Zijn stervensbed in feite. Het voelt voor mij dan ook niet meer dan gepast om daarbij de soberheid en de droefheid toe te laten en te ervaren.

Alleen, wanneer ik zelf ziek zou zijn zou ik ook graag willen dat mensen in mijn omgeving wel wat genieten van hun eigen leven. Het hoeft niet alleen kommer en kwel te zijn. Juist door te vasten, maar tevens je blik te vestigen op je relatie met God en ook al het moois dat Hij gegeven heeft, worden die twee zaken gecombineerd. Dat het een vreugdevol afzien mag zijn.

Read Full Post »