Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘rozenkrans’

  1. Na lange, lange tijd, ga ik weer eens wat langere afstanden alleen afleggen. Even los van het studiereisje naar Portugal dan. Vorige week “even” een retourtje Maastricht met de trein. Heerlijk in de trein, maar wat een pokke-end zeg. Morgen via Nijmegen met een van beste vriendinnen naar Night of the Proms in Rotterdam, en weer terug natuurlijk. En aanstaande dinsdag een retourtje Eindhoven. Toch is het ook wel fijn dat dat weer mogelijk is. Stiekem voelt het namelijk best fijn er even alleen op uit te zijn. Als ik mijn schatje dan ook zo snel mogelijk maar weer zie. En tussendoor heel veel updates (liefst met foto’s) krijg over hoe het gaat.
  2. Naast Ma-i-a (inmiddels alle beelden in de kerk), is er nu nog een heerlijk woordje bijgekomen. We gaan eten en dondersteentje zegt: bi-bi. En klapt haar handjes op elkaar. Zo ook na het eten en voor het slapen gaan. Naast dat ik enorm trots ben, vind ik het vooral enorm mega-schattig als ze het doet.
  3. Doordeweekse Missen in Groningen zelf lukt ook op mijn vrije dag meestal niet gezien het tijdstip. Gelukkig heb ik beschikking over een auto en is er in een prachtige kluiskapel zo’n half uur rijden van ons vandaan op een perfect tijdstip in de ochtend een Mis in buitengewone vorm. Hoe mooi kan je het hebben. Dondersteentje mee, en hoppa. Momenteel zijn de rozenkranzen (glow in the dark rozenkransen, *grinnik*) enorm populair bij haar. En bi-bi, vooral luid en duidelijk in de stilte. Ahum.
  4. Koekjes, wie houdt er niet van. Omdat meisje een tijdje niet zo’n zin in fruit had, besloot ik om gezonde koekjes te proberen te bakken. Dat bleek makkelijker dan gedacht: banaan – havermout – rozijn/pruim koekjes. Heerlijk lekker en heerlijk gezond. Denk ik. Dondersteentje eet er graag van. En mama stiekem ook.
  5. Van een kennis heb ik een hele mooie rok gekregen: zwart met allemaal stijlvolle bloemen. En het mooiste: aan de touwtjes elk een kruisje en tussen de bloemetjes door Vive Maria. Naar het merk. Ideaal voor katholieke vrouwtjes.
  6. Bij de dag van Katholieke Werkers in de Gezondheidszorg op 22 oktober j.l. heb ik na de Mis ook even een kijkje kunnen nemen in ik geloof de St. Vituskerk (Hilversum). Mooie kerk, mooi klassiek. Vreemde gewaarwording om een gewone parochiekerk te zien die groter is dan de kathedrale kerk waar je wekelijks komt.
  7. Manlief: “Wat ik je de hele dag al wil zeggen maar elke keer vergeet: meisje is vandaag 500 dagen oud. En aanstaande dinsdag zijn we 3,5 jaar getrouwd.” Het is maar dat u het weet.

Read Full Post »

*Stuiterstuiter* “Ma-i-a”. *Wijst naar Maria-beeld*. “Wil jij even naar Maria toe. Kom, dan gaan we daarheen. Mama moet je tillen? Ok, kom maar.” De jassen en mijn handtas laat ik in de bank. De luiertas doe ik om. Met mijn kleine meid op de arm loop ik naar het Maria-beeld dat aan de rechter kan bij de communiebanken staat (het was nog oktober). Enthousiast roept ze “Ma-i-a” en “baby”. Ze kijkt naar de kaarsjes die aangestoken zijn. Lang duurt alles niet, na een paar seconden vindt ze het wel weer best en lopen we naar de crèche.

Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer we onze dondersteen bij de crèche achter laten, we na het “dagdag”- zeggen echt gewoon weg moeten gaan. Ze huilt (lees: krijst) dan een paar minuten, en gaat dan meestal spelen met de andere kindjes. Wanneer ik de kerk binnenkom is de Mis al bij het Kyrie. Ik doe nog in stilte een schuldbelijdenis en sluit me dan bij de rest van de congregatie aan. Helemaal rustig zit ik niet, elke keer dat een deur opengaat kijk ik om om te zien of niet een van de crèche-mama’s eraan komt om ons uit de bank te plukken omdat ze alleen maar aan het huilen is. Maar gelukkig, het gaat goed. Ik kan het grootste gedeelte van de Mis enigszins volgen, en kom soms zowaar nog echt aan bidden toe. Vlak voor de communie glip ik de kerk uit en ga ik naar boven. Wat zal ik aantreffen. Ik doe de deur open en zoek. Ze blijkt heerlijk aan het spelen met de andere kindjes. Het duurt even voor ze me door heeft. “Mama”, zegt ze ineens, en ze komt met uitgestrekte armpjes naar me toe. De crèche mama’s geven aan dat ze af en toe even gehuild heeft, maar dat het al snel goed ging.

Met mijn blije dondersteen op de arm ga ik weer de kerk in. Ik wacht even tot de laatste banken aan de beurt zijn en sluit dan aan. Net als eigenlijk altijd in de rij van de priester. Als we vooraan zijn pak ik haar anders zo grijpgrage handjes uit voorzorg vast. Ik maak eerst een buiging en ontvang dan Onze Lieve Heer op de tong. Ons meisje krijgt de zegen. En dan weer naar onze plaats. Zitten, staan, loop, zitten, klim, glij uit, lach, sta, zit. “Hap, hap”. Oh, koekje. Ik pak de luiertas en pak er een koekje uit. Ook het bekertje drinken en een boekje. Voor even is ze rustig. Maar dan moet ik haar weer optillen, waarbij ze op de bank gaat staan, kijkend naar de mensen achter ons. “Da-da”. Gelukkig vinden de meeste mensen haar een dotje, dat scheelt, denk ik maar. “Laat ons bidden”. Oh, tijd om te staan. Meisje optillen, die alle kanten uit spartelt. Goed, dan zetten we haar weer neer.

Na de zegen mogen de kinderen naar voren komen om bij het Maria-beeld te staan om zo samen een tientje van de rozenkrans voor te bidden (het is immers nog steeds oktober). Meisje loopt de bank uit, enthousiast achter de andere kindjes aan. Papa er op af en gaat er met haar staan. Voor een minuutje gaat het goed. Dan merkt ze mij op. “MAMA”, en loopt weer mijn kant op. Papa er weer snel achteraan. Ik moet toch stiekem lachen. Wat een heerlijke dondersteen is het ook.

 

1 november. Allerheiligen. Na een weekend met kleindochter heeft mijn vader last van ontwenningsverschijnselen. Hij besluit even langs te komen. Afgestemd dat hij hier op tijd is. Hij gaat even heerlijk opa-kleindochtertijd hebben. Met enige spanning laat ik onze kleine meid bij opa achter. Zal dat wel goed gaan? Manlief en ik fietsen naar de Mis. Hoe raar en heerlijk tegelijk om dit weer eens met z’n tweetjes te doen. Manlief hoeft niet te dienen, wat betekent dat we echt even samen in de Mis kunnen zitten. Mijn telefoon hou ik aan, voor het geval mijn vader belt.

Tijdens de offerande fluistert manlief “ja vader zal echt niet bellen hoor, al staat het huis in de fik”. Ja, daar had hij wel gelijk in. Maar toch zit die onrust er. Desondanks me toch een beetje echt open kunnen stellen voor God. Weer mogen ervaren deel uit te maken van een groot mysterie, en tegelijkertijd van één grote familie: de strijdende, lijdende en triomferende kerk. Even ervaren weer in de traditie te staan. Het verlangen naar meer, naar weer een onderdompeling en vuur om te leven zoals Hij het wil kwam weer naar boven. Ook een verlangen naar een liturgie om uit gevoed te worden, meer nog dan anders. Om mijn kinderen óók op te laten groeien met de traditionele ritus, naast de gewone ritus zoals we die elke zondag beleven.

Thuisgekomen bleek alles enorm goed verlopen te zijn. Behalve dat ons meisje weinig wilde eten en matig wilde drinken. Opa en kleindochter hebben een heerlijke tijd gehad. Manlief had (uiteraard) gelijk gehad dat mijn vader toch niet zou bellen. Gelukkig en dankbaar zwaaide ik begin van de middag mijn vader weer uit. Dochterlief ging kort daarop slapen. Om vervolgen in de middag met dikke koorts wakker te worden en als een ziek vogeltje tegen me aan de bank te liggen. Het had zo moeten zijn.

Read Full Post »

Een kleine uitzondering in mijn beleid om geen herkenbare foto’s te plaatsen. Een kleine blik op onze lieve kleine deugniet, die gisteren 1 jaar is geworden. Een paar wetenswaardigheden danwel leuke foto’s.

1. Om te beginnen een lastige wetenswaardigheid. Ons dondersteende weigerde namelijk vanaf begin van het oefenen de fles, wat voor tips en trucs we ook toepasten, vrijwel alle adviezen opgevolgd. Vrijwel, want een kind maar gewoon een paar dagen geen drinken (en dus eten) geven zodat het uit pure wanhoop de fles gaat pakken, vond ik kindermishandeling. Mejuffrouw moest en zou per sé alleen direct uit mama’s borst drinken. En zo geschiedde.

Aangezien manlief geen werk heeft, heb ik tussen de middag live kunnen voeden tot ze een maand of zeven was. Toen accepteerde ze een papje van afgekolfde moedermelk, en hebben we dat tussen de middag gegeven. En zo vonden we een beetje onze weg. Uiteindelijk negen maanden borstvoeding gegeven, daarna gestopt omdat het gewoon niet meer te combineren was met alles. Helaas. Maar we hebben er wat voor over gehad en meegemaakt: alle cursussen van mij in Rotterdam, Amsterdam en Nijmegen, meerdaags. Waarbij het hele gezin dus mee moest. Onderwijsavonden die creatief ingevuld moesten worden. Sociale afspraken die eigenlijk niet gemaakt konden worden. En nu. Nu doet ze het super. Al moet ik zeggen dat mevrouw ook kunstvoeding weigerde, ook uit het sort of tuitbekertje waar ze wel andere dingen al uit dronk. En dus hadden we maar besloten geitenmelk te geven (wat lichter verteerbaar dan koemelk en minder kans op allergieontwikkeling), waar ze echt verzot op is. Liever een kind dat wel drinkt al wordt het drankje zelf nog niet aangeraden, dan een kind dat helemaal niet drinkt.

2. Boekjes. Ze is er dol op. Voorlezen is nog niet altijd een succes (lees: meestal niet), maar ze kijkt graag plaatjes en bladert nog grager door de boekjes. Ze verslindt de boekjes, regelmatig letterlijk.

DSCF6135

3. A(a)p, b/dal, ato (eerst voor auto, nog steeds voornamelijk, maar nu betekent het ook “uit” wanneer ze aan haar shirtje/rompertje/jurkje begint te trekken. Dada (papa – maar nog niet consequent/dagdag + zwaaien), nana (soms mama, ofzo). Echt superleuk om te horen wat ze allemaal aan het zeggen is. Meestal zijn het gewoon allerlei klanken, waarbij ze dan hele verhalen lijkt te vertellen. Ondanks haar weinig woorden weet ze aardig duidelijk te maken wat ze wil. En wat ze niet wil.

4. Net als haar mama blijkt onze dame slechthorend. Op dit moment nog mild, wel aan beide oren en volgens hetzelfde patroon als bij mij. Ze lijkt er vooralsnog geen last van te hebben, maar of het progressief is over de jaren, dat weten we niet. Vooralsnog komen we jaarlijks ter controle op het audiologisch centrum. En ik, gek genoeg kan ik me er eigenlijk niet druk om maken, al weet ik hoe frustrerend en pijnlijk (emotioneel) het regelmatig kan zijn. Binnenkort de eerste follow-up afspraak. Ik ben benieuwd.

5. Onder het mom van: kan je niet vroeg genoeg mee beginnen:

20160616_154500

Wees gegroet… doe ik het goed mama?

(De werkelijkheid was natuurlijk dat ze deze uit de tas van mama had geplukt en het nogal interessant vond met al die kraaltjes)

6. Nu onze dame kan lopen – ja, ze loopt, los – hebben we mooie rode regenlaarsjes gekocht. Niet overbodig met deze natte zomer. Mejuffrouw zag het echter als erg interessant speelgoed, en werd boos toen ik haar de schoentjes aan wilde trekken. Want ja, haar speelgoed moet toch niet om haar voeten. Domme mama die dat niet wist.

7. De tijd voor een digitaal scherm proberen we zo kort mogelijk te houden. Maar toch af en toe (lees: dagelijks) even samen een muziekfilmpje kijken op Youtube. Om jullie het deuntje ook in je hoofd te laten hebben, hierbij een van haar favorieten:

Of gewoon een CD van Elly en Rikkert opzetten. Wordt ze ook blij van.

Verder is het een superschat. Erg actief (lang leve de crèche tijdens de Mis), maar ook ontzettend lief en meestal best vrolijk. Niet de beste slaapster, maar een lieve glimlach maakt vervolgens veel goed. Op naar weer een jaar.

Read Full Post »

Gezinsmissen. Jaren geleden kwam ik daar huilend vandaan, als ik al naar de gezinsmis ging in plaats van te vluchten naar de Latijnse Mis van 9uur. Hoewel het, naar wat ik begrepen heb, een stuk beter is dan menig gezinsmis in den lande, blijft het enorm rumoerig, met een verkeerde focus (de kinderen i.p.v. God) en liturgische misbruiken. In de loop van de jaren heb ik geleerd er beter mee om te gaan, maar fan ben ik er nog steeds niet van. Nog steeds kan ik het niet laten om wanneer pastoor vraagt of die en die mee naar voren willen komen om met hem het Evangelie te lezen hardop “nee” te antwoorden. En toch ben ik het gaan opnemen als onderdeel van de parochie waar ik deel van uit maak, en waar ik een katholiek thuis gevonden heb.

Gisteren was een speciale gezinsmis: 26 kinderen deden hun Eerste Heilige Communie. Allemaal bruidjes en bruidegommen, van allerlei nationaliteiten. Een bont gezelschap in de kerk. Hoewel ik prima naar een andere Mis in de parochie had kunnen gaan dit weekend, heb ik toch verkozen dit niet te doen. Want vieringen van Heilig Vormsel, Eerste Heilige Communie, dopen, het is allemaal onderdeel van het parochieleven. Evenals het koffie/theedrinken na de Mis, de lezingen een keer per maand en het Marialof in mei en oktober. De doordeweekse sobere Mis die voorafgegaan wordt door het bidden van de Rozenkrans en het middaggebed, het biechtuurtje op zaterdagmiddag wat vaak een enorm vervelende tijd is, en de Engelstalige Mis. De nederlandstalige gezangen, de meerstemmige missettingen en het prachtige gregoriaans. De lelijke en qua kleur eigenlijk niet passende kazuifels, maar ook de juweeltjes die er tussen zitten. De parochiële caritasinstelling, de seniorenmiddagen en de bijeenkomsten van Mother’s prayers. Allemaal maakt het onderdeel uit van het parochieleven.

Niet alles is altijd even perfect en sommige dingen niet toegestaan, niet alle groepen krijgen evenveel aandacht en er zal ongetwijfeld nog heel veel beter kunnen. Maar het is hier wel een thuis. Een katholiek thuis. Het katholieke geloof wordt hier duidelijk beleden, de liturgie is over het algemeen degelijk, en als je er zelf wat in investeert dan kan je ook steeds meer het contact met de medeparochianen hebben en daar vreugde in vinden.

Het is een van de redenen dat we eigenlijk niet uit het noorden weg willen, uit de stad weg willen. Een van de redenen om hard te bidden voor een goede opvolger wanneer onze pastoor met emeritaat gaat. En reden om ook actief te zijn en de parochie financieel te proberen te ondersteunen.

Read Full Post »

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

Read Full Post »