Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘stress’

Gewoon genade. Dat was deze mooie maandagavond van Maria Tenhemelopneming. Na een drukke dag kon ik op tijd naar huis komen om naar de Mis om 19u in Warfhuizen te gaan (onze eigen parochie heeft op deze dag alleen een Mis om 11u). Haasten, haasten, irritaties en boosheid naar mijn man. Gestrest in de auto. Bijzondere automobilist voor ons. Te laat aangekomen. Aargh. Van die gedachten dat hij toch eens zijn hersenen zou moeten gebruiken en dat het fijn zou zijn als Onze Lieve Heer hem dat eens duidelijk zou maken. Afijn, niet echt een ideale gemoedstoestand om bij de Mis te zitten.

Maar het moment dat ik over de drempel van de Kluis van Onze Lieve Vrouwe in Warfhuizen liep, was de boosheid weg. De irritatie en het verdriet weg. En was er alleen vreugde en dankbaarheid. Werkelijk een prachtige, ingetogen Mis gehad. In de Buitengewone vorm van de Romeinse Ritus nog wel. Prachtig blauw gewaad van de Pater (Beiers privilege), mooi gezang, echt heel devoot. Voor mijn kleine meid die ook mee was omdat ik haar nou eenmaal niet alleen thuis kon laten was het een beetje aan de late kant. Maar oh wat heeft ze zich goed gehouden. Sterker nog, ze is zelden zo lief geweest in de Mis. Wat heen en weer geloop, wat gebrabbel, maar over het algemeen enorm vrolijk en lief aanwezig. De bellen die gerinkeld werden op de vaste momenten in de Mis hadden helemaal haar aandacht. En het lege melkpak natuurlijk, want dat is superspeelgoed.

De terugweg was een stuk fijner dan de heenweg. Mooie lichte lucht, ritje door het platteland van Groningen.Elly en Rikkert op de achtergrond. En bij thuiskomst nog even heerlijk knuffelen met dochterlief. Na het live zien van het winnen van de gouden medaille van Sanne Wevers haar op bed gebracht. Haar lieve lijfje tegen me aan. Heerlijk warm, heerlijk lief. En zometeen komt manlief thuis. Die ga ik ook maar eens even goed platknuffelen.

Read Full Post »


1. Eergisteren zijn mijn verloofde en ik in ondertrouw gegaan bij de gemeente. Het begint nu toch wel heel erg echt te worden. Zelfde ochtend ook trouwringen besteld, daar hadden we gelukkig weinig moeite mee: zelfde idee, zelfde gevoel bij de ringen.
2. Van een lieve protestantse vriendin die naar Rome is geweest heb ik een mooie donkerblauwe hoofddoek gekregen. Zit erg lekker, zodanig dat ik zelfs de neiging krijg om ‘m ook buiten de kerkgang om te dragen.
3. Het schrijven van een onderzoeksvoorstel is best nog een uitdaging en moeilijker dan je zou denken. Ik loop geloof ik inmiddels een beetje achter en er moet dus een tandje harder gewerkt worden. Mocht je me horen bazelen over vragenlijsten en onderzoekstermen, dan weet je waar het van komt.
4. Mijn kerstboom is inmiddels de deur uit. Moet de rest van de zooi nog opruimen. Stalletje staat nog. Langzaam maar zeker begint het normale leven weer. Nog maar een paar weken, dan begint de vastentijd alweer….
5. Een van mijn favoriete hymnes die ik nog even wilde delen. Na lang zoeken eindelijk een volledige versie in fijn tempo, in plaats van dat de helft van de verzen overgeslagen wordt of er een sneltreinvaart aangehouden wordt:

6. Huwelijksstress begint nu toch wel en beetje duidelijk te worden. Niet dat het er niet al een aardige tijd zit, maar met nog maar iets meer dan vier maanden te gaan en nog een hoop te doen begint de stress af en toe wel zwaar vervelend te worden. Morgen maar even de stad in voor een en ander en hopen dat ik dan wat zaken kan regelen zodat de stress wat draaglijker wordt. Trouwen..wie heeft dat ooit verzonnen…
7. Iemand “vervuilde” mijn facebookwall met onderstaand filmpje over vrouwenwijdingen. Waarschuwing: onderstaand filmpje bevat schokkende content. Er is slechts één passend antwoord op het filmpje: Nee, niet doen, af, koest, slecht.
https://www.youtube.com/watch?v=Y0S2WlvNTU8

Read Full Post »

Nog twee dagen tot het aftellen naar het nieuwe jaar. Een nieuw jaar en dus nieuwe kansen. Ook al gaat het leven eigenlijk gewoon al vrij snel na de feestdagen z’n normale gangetje, toch voelt een nieuw jaar op een of andere manier als een nieuw begin. En voordat je aan een nieuw begin begint, is een terugblik op het oude meestal iets wat daar aan voorafgaat.

2011, een bewogen en interessant jaar. Zowel op persoonlijk als op maatschappelijk en kerkelijk vlak. Waar ik aan het begin van het jaar nog bezig was met mijn afstudeeronderzoek en knettergek werd van het al het transcriberen en hele dagen achter de laptop zitten, ging ik na een aantal maanden verder met mijn laatste stage in de kliniek. Hoewel het afronden nog wat onverwachtse stressmomenten kende, is het gelukkig uiteindelijk allemaal goed gekomen en kon ik half september mijn felbegeerde bul in ontvangst nemen, nadat ik een paar dagen ervoor al begonnen was aan mijn allereerste baan als arts. Mijn eerste zelfstandige diensten, écht dokter zijn, of wat er voor door gaat, want je beseft als snel dat je eigenlijk verrekte weinig weet, wat regelmatig tot frustraties leidt. Gelukkig heb ik inmiddels mijn cursus om systematisch medische spoedsituaties te beoordelen gehaald, en acht men het vertrouwd om mij de eerste opvang van ernstig zieke patiënten te doen.

Niet alleen merk je al snel de verantwoordelijkheid die je draagt als arts, maar ook de stress die bij het werk komt kijken, de onregelmatigheid die me geregeld gekt maakt. Was het onderhouden van sociale contacten en actief zijn met meerdere activiteiten naast de studie vóór mijn afstuderen al een uitdaging, dan is het dat nu zeker. Gelukkig heb ik een schat van een vriend, lieve familie en fijne vrienden die niet boos op me worden als ik even niks van me laat horen of doodop ben.

Als het dan in je persoonlijk leven al druk is met veel en ingrijpende veranderingen in korte tijd, een relatie die niet altijd even makkelijk is, dan willen alle dingen die in de maatschappij en in de wereld gebeuren nog wel eens langs je heen gaan. En dan merk je, ik tenminste, dat het soms beter is, en dat er vaak niet meer nodig is dan je eigen wereldje, met mensen die dicht bij je zijn, liefde geven en ontvangen en genieten van de dag die je geschonken is. Altijd zullen er dingen van buitenaf zijn die op je pad komen, die je raken en niet onberoerd laten. Die je leven bruut komen binnenvallen, ook al heb je er niet altijd direct mee te maken. Veranderingen in de zorg, plannen van de regering omtrent collegegelden en studiefinanciering, maar ook voor het hele zorgstelsel dat er niet beter op lijkt te worden, afschuwelijke zaken die zowel in de Kerk als in de maatschappij gebeuren, het gebrek aan respect voor het leven, Heiligschennis van zelfs het Allerheiligste en zo zijn er meer dingen die het hart niet onberoerd laten.

En zo gaan we het nieuwe jaar in: met de goede en de slechte herinneringen aan het afgelopen jaar. Met goede voornemens om het komend jaar zus of zo beter te doen, waarvan ondanks onze beste bedoelingen en onze inspanning vaak maar een deel terecht komt. We blijven mensen met onze gebreken,en gelukkig mag dat ook. Zolang we maar blijven streven naar het goede, naar de liefde, voor God en voor onze naaste. Ik wens allen een goed uiteinde van dit jaar, en voor 2012 alle goeds en Gods zegen.

Read Full Post »