Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘traditie’

*Stuiterstuiter* “Ma-i-a”. *Wijst naar Maria-beeld*. “Wil jij even naar Maria toe. Kom, dan gaan we daarheen. Mama moet je tillen? Ok, kom maar.” De jassen en mijn handtas laat ik in de bank. De luiertas doe ik om. Met mijn kleine meid op de arm loop ik naar het Maria-beeld dat aan de rechter kan bij de communiebanken staat (het was nog oktober). Enthousiast roept ze “Ma-i-a” en “baby”. Ze kijkt naar de kaarsjes die aangestoken zijn. Lang duurt alles niet, na een paar seconden vindt ze het wel weer best en lopen we naar de crèche.

Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer we onze dondersteen bij de crèche achter laten, we na het “dagdag”- zeggen echt gewoon weg moeten gaan. Ze huilt (lees: krijst) dan een paar minuten, en gaat dan meestal spelen met de andere kindjes. Wanneer ik de kerk binnenkom is de Mis al bij het Kyrie. Ik doe nog in stilte een schuldbelijdenis en sluit me dan bij de rest van de congregatie aan. Helemaal rustig zit ik niet, elke keer dat een deur opengaat kijk ik om om te zien of niet een van de crèche-mama’s eraan komt om ons uit de bank te plukken omdat ze alleen maar aan het huilen is. Maar gelukkig, het gaat goed. Ik kan het grootste gedeelte van de Mis enigszins volgen, en kom soms zowaar nog echt aan bidden toe. Vlak voor de communie glip ik de kerk uit en ga ik naar boven. Wat zal ik aantreffen. Ik doe de deur open en zoek. Ze blijkt heerlijk aan het spelen met de andere kindjes. Het duurt even voor ze me door heeft. “Mama”, zegt ze ineens, en ze komt met uitgestrekte armpjes naar me toe. De crèche mama’s geven aan dat ze af en toe even gehuild heeft, maar dat het al snel goed ging.

Met mijn blije dondersteen op de arm ga ik weer de kerk in. Ik wacht even tot de laatste banken aan de beurt zijn en sluit dan aan. Net als eigenlijk altijd in de rij van de priester. Als we vooraan zijn pak ik haar anders zo grijpgrage handjes uit voorzorg vast. Ik maak eerst een buiging en ontvang dan Onze Lieve Heer op de tong. Ons meisje krijgt de zegen. En dan weer naar onze plaats. Zitten, staan, loop, zitten, klim, glij uit, lach, sta, zit. “Hap, hap”. Oh, koekje. Ik pak de luiertas en pak er een koekje uit. Ook het bekertje drinken en een boekje. Voor even is ze rustig. Maar dan moet ik haar weer optillen, waarbij ze op de bank gaat staan, kijkend naar de mensen achter ons. “Da-da”. Gelukkig vinden de meeste mensen haar een dotje, dat scheelt, denk ik maar. “Laat ons bidden”. Oh, tijd om te staan. Meisje optillen, die alle kanten uit spartelt. Goed, dan zetten we haar weer neer.

Na de zegen mogen de kinderen naar voren komen om bij het Maria-beeld te staan om zo samen een tientje van de rozenkrans voor te bidden (het is immers nog steeds oktober). Meisje loopt de bank uit, enthousiast achter de andere kindjes aan. Papa er op af en gaat er met haar staan. Voor een minuutje gaat het goed. Dan merkt ze mij op. “MAMA”, en loopt weer mijn kant op. Papa er weer snel achteraan. Ik moet toch stiekem lachen. Wat een heerlijke dondersteen is het ook.

 

1 november. Allerheiligen. Na een weekend met kleindochter heeft mijn vader last van ontwenningsverschijnselen. Hij besluit even langs te komen. Afgestemd dat hij hier op tijd is. Hij gaat even heerlijk opa-kleindochtertijd hebben. Met enige spanning laat ik onze kleine meid bij opa achter. Zal dat wel goed gaan? Manlief en ik fietsen naar de Mis. Hoe raar en heerlijk tegelijk om dit weer eens met z’n tweetjes te doen. Manlief hoeft niet te dienen, wat betekent dat we echt even samen in de Mis kunnen zitten. Mijn telefoon hou ik aan, voor het geval mijn vader belt.

Tijdens de offerande fluistert manlief “ja vader zal echt niet bellen hoor, al staat het huis in de fik”. Ja, daar had hij wel gelijk in. Maar toch zit die onrust er. Desondanks me toch een beetje echt open kunnen stellen voor God. Weer mogen ervaren deel uit te maken van een groot mysterie, en tegelijkertijd van één grote familie: de strijdende, lijdende en triomferende kerk. Even ervaren weer in de traditie te staan. Het verlangen naar meer, naar weer een onderdompeling en vuur om te leven zoals Hij het wil kwam weer naar boven. Ook een verlangen naar een liturgie om uit gevoed te worden, meer nog dan anders. Om mijn kinderen óók op te laten groeien met de traditionele ritus, naast de gewone ritus zoals we die elke zondag beleven.

Thuisgekomen bleek alles enorm goed verlopen te zijn. Behalve dat ons meisje weinig wilde eten en matig wilde drinken. Opa en kleindochter hebben een heerlijke tijd gehad. Manlief had (uiteraard) gelijk gehad dat mijn vader toch niet zou bellen. Gelukkig en dankbaar zwaaide ik begin van de middag mijn vader weer uit. Dochterlief ging kort daarop slapen. Om vervolgen in de middag met dikke koorts wakker te worden en als een ziek vogeltje tegen me aan de bank te liggen. Het had zo moeten zijn.

Advertenties

Read Full Post »

Na een gesprek dat ik gisteren met een vriendin, die ook haar hoofd bedekt tijdens de Mis en communie op de tong ontvangt, leek het me leuk om eens af en toe met wat katholieke vrouwen samen te komen. Alsin, katholieke vrouwen voor wie geloof een wezenlijk onderdeel is van het leven en die niet bang zijn vrouw te zijn in het licht van de Traditie.

Toen bedacht ik me: wacht, er bestaat zoiets als een Katholiek Vrouwengilde (KVG). Ik dus vanavond met goede moed googlen, hoewel er wel enige vrees zat dat het vrij liberaal zou zijn allemaal. Ik geloof dat zelfs die vrees nog positief was. Van wat ik vind ik de beschrijvingen van verschillende plaatselijke groeperingen (in het noorden van het land kan ik niet eens een website vinden), gaat het puur om vrouwen onder elkaar, het woord geloof wordt niet eens geloof. In een van de jaarprogramma’s vind ik welgeteld één keer het woord kerk gecombineerd met viering tegen.

Niet echt iets wat ik als katholieke vrouw zoek, helaas. Terwijl het me juist zo waardevol lijkt om als vrouwen onderling samen te komen en elkaar te versterken in het geloof. Vrouw zijn in de Traditie van de Kerk, maar ook evenzogoed gewoon vrouw zijn als vele vrouwen, en dat met elkaar delen en beleven. Misschien tijd voor een nieuwe, eigentijdse, traditionele impuls?

Read Full Post »

Een aantal jaren geleden was ik bijna elk weekend aan het reizen door den lande: soms naar vrienden, soms naar activiteiten, maar ook om gewoon naar een Tridentijnse Mis te gaan. Dat betekende ook dat ik geen vaste plaats had om naar de Mis te gaan. Voorwaarde was een fatsoenlijke liturgie, waardoor ik ook hier in Groningen soms de Hoogmis verwisselde voor de Latijnse Mis twee uur eerder, simpelweg om niet in een gezinsmis terecht te komen. Thuis in de Wereldkerk, maar toch voortdurend op reis.

Toen ik echter moest kiezen tussen de weekenden doorbrengen met mijn vriend of bijna alle weekenden onderweg en hem zodoende amper zien omdat ik doordeweeks elders woonde, ben ik steeds meer de weekenden in Groningen door gaan brengen. Dit betekende ook bijna elke zondag in de Jozefkathedraal zitten. Probeerde ik in het begin nog de gezinsmissen te mijden, of verruilde ik de Hoogmis voor de studentenmis later op de dag omdat ik toen nog actief was in de studentenparochie, na een aantal maanden of misschien zelfs wat langer was ik eigenlijk wekelijks in de Hoogmis te vinden, gezinsmis of niet, irritaties over kleine dingen of niet. Hoeveel dat voor mij betekende werd me duidelijk toen ik gedurende een half jaar bijna de helft van de zondagen moest werken en daardoor niet om elf uur in de Mis kon zitten (hoewel ik weet dat de andere Missen in de parochie evengoed deel uitmaken van het parochieleven, dit is alleen dé Hoogmis voor mijn gevoel).

Deel uitmaken van een parochie, van een gemeenschapsleven. Ik had nooit echt beseft wat dat was, en hoe belangrijk het is. Contacten met medegelovigen, samen een gemeenschap opbouwen, elkaar steunen en plezier met elkaar maken, bijwonen van lezingen en catechesesessies, het is een even belangrijk onderdeel van het parochieleven als de liturgie. Dat laatste is ook belangrijk, en de zondagsmis is bron en hoogtepunt van ons christelijk (parochie)leven. Ik zal niet zeggen dat ik blij ben met alles wat er liturgisch gezien in onze parochie gebeurt, maar het is absoluut goed genoeg om me thuis te voelen in deze parochie. Ik zal nog wel verlangen naar meer traditie, meer een Mis zoals het oorspronkelijk bedoeld is, en dat betekent ook af en toe elders kerken. Maar mijn thuis is in deze fijne huiskamer van het grote huis van de Rooms-katholieke Wereldkerk.

Read Full Post »

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Read Full Post »

De afgelopen drie jaren heb ik samen met een aantal andere jongvolwassenen een zomerkamp ter verdieping van het Katholieke Geloof georganiseerd: Credimus Bootcamp. Hoewel er in veel bisdommen wel iets van jongerenwerk is, wilde een aantal jongeren toch wat meer verdieping, meer traditie. Ze merkten dat ze eigenlijk geen antwoord wisten op vragen die hun gesteld werden over ons geloof. Ja, waarom zouden ze überhaupt geloven, en als ze al geloofden, waarin dan en waarom? Zo werd in 2008 het allereerste Credimus Bootcamp georganiseerd – waar ik toen zelf overigens nog slechts twee dagen bij aanwezig was – en wordt komend jaar, 2012, het eerste lustrum gevierd.

Waarom zou je nou naar zo’n kamp gaan, wat houdt het eigenlijk in? Het een week dat een aantal katholieke jongvolwassenen van tussen circa de 18 en 35 samen ondergedompeld worden in het katholieke geloof, zoals we het vaak zelf zeggen. Een week samen de getijden bidden, dagelijks de Heilige Mis bijwonen – in zowel de gewone als de buitengewone vorm van de Romeinse Ritus – lezingen volgen van verschillende bekende en onbekende sprekers , samen de maaltijd genieten en praten over wat ons nou bezig houdt en hoe we ons geloof proberen vorm te geven in ons dagelijks leven. Een dagelijks leven waarin we hele diverse dingen doen: sommigen zijn student, anderen arts of zoekend naar hun roeping binnen het religieuze leven of het priesterschap. En als toetje ’s avonds Aanbidding. En een hoop gezelligheid soms tot diep in de nacht. Kortom, een week om kennis te maken met allerlei aspecten van het katholieke geloof, om je te laten wortelen in de Traditie, om jonge mede-katholieken te ontmoeten.

De vijfde editie zal plaatsvinden van 11 t/m 17 augustus 2012. Locatie is evenals de afgelopen twee jaar in Geffen (tussen Oss en ’s Hertogenbosch). Hoewel we je van harte aanbevelen de hele week mee te maken, is het ook mogelijk een of meerdere dagen aanwezig te zijn. Het thema voor komend jaar: het Rijke Roomsche Leven. Mocht je vragen hebben of al weten dat je mee wilt, mail dan gerust naar: credimusbootcamp@gmail.com.

(Met dank aan Mark en David voor de foto’s)

Read Full Post »