Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Tridentijnse Mis’

Inmiddels wonen we een maandje in het katholieke Brabant. Waar we in Groningen kerkten in dé parochie van de Stad, en daar in de loop van de jaren aardig wat opgebouwd hadden aan contacten, is het hier zoeken naar een parochie. Zoeken naar een parochie die bij ons past: waar de liturgie goed is, maar er ook ruimte is voor contacten en activiteiten daar om heen.

Aangezien de parochie het dichtste bij én geen crèche en kinderwoorddienst heeft, én pas sinds 2 weken weer een eigen pastoor met een zeer rommelige afgelopen maanden tot jaren hieraan vooraf, zijn we eerst verder gaan kijken. Op aswoensdag in de noordelijke parochie van de stad gekerkt. Waar de liturgie op zich goed was, maar de hoofdkerk gewoon niet eens knielbanken had. Zou geen crèche af en toe nog acceptabel zijn (kinderen horen er nu eenmaal ook gewoon bij, het is echter niet altijd even goed voor je eigen devotie en die van de mede-kerkgangers), niet fatsoenlijk kunnen knielen voor Onze Lieve Heer is toch wel een beetje een afknapper.

En zo kwamen we terecht in de zuidelijke parochie van de stad. Grote parochie, meerdere kerken. Met in de hoofdkerk wekelijks crèche en kinderwoorddienst en veel gezinnen aanwezig. De Mis was goed, al is het wel even schakelen tussen de pastoor die er graag wat tempo in houdt (Groningen) en deze priester. Wel wat kleine dingen om aan te wennen (het houdt qua kerkgebouw en liturgie een beetje het midden tussen wat we in onze thuisthuisparochie in Sneek en de oude thuisparochie in Groningen gewend zijn), maar zeker waardig om een nieuwe thuisparochie te worden. Tel daarbij op dat we ontzettend welkom geheten zijn door de andere gezinnen, en ze ook regelmatig een gezinsmiddag hebben, en het lijkt erg positief.

Echter. Via de Facebook-groep van katholieke mama’s (hoera voor social-media), was er begin februari al een bericht dat er een opstart werd gemaakt met een wekelijks Tridentijnse Mis voor gezinnen. Op iets meer dan een half uurtje rijden. Dat is toch wel de moeite waard. Maar zoals met alle dingen in opstart, en zeker met zoiets kerkpolitiek gevoeligs en praktische uitdaging als een Tridentijnse Mis, was dit nog niet elke week, en ook niet elke week op dezelfde tijd. Maar het is dan toch echt gelukt vandaag. En wat ben ik blij dat we gegaan zijn. Het was niet druk, maar toch wel een mooi aantal gezinnen met allemaal jonge kinderen (onder de 7 jaar). Kinderen die heen en weer liepen en ouders die af en toe met een kind de deur uitglipten konden niet voorkomen dat het een mooie devote Mis was. Zo ontzettend fijn om met mensen te zijn die ook een stuk traditie zoeken én dat aan hun kinderen door wil geven. Net als bij de parochie in stad-zuid, zijn we wat langer na blijven zitten. Investeren in de contacten vinden we op dit moment extra belangrijk. Ik begrijp dat een en ander nog erg zoekend is qua vast tijdstip en locatie, en naar meer priesters om voor een goede stabiliteit te zorgen. Wat zou het mooi zijn als het zou lukken. Wat zou het mooi zijn als dit kon groeien, zowel in aantal mensen dat komt als in een diepgeworteld en liefdevol geloof.

Waar we volgende week kerken, we moeten het nog maar even zien. Wat mij betreft gaan we in ieder geval proberen de gezinsmissen in de gewone parochie te vermijden (hoewel het hier anders gaat, is het qua te-doen-baarheid redelijk vergelijkbaar met Groningen), maar op een of andere manier een middenweg proberen te vinden tussen de beide parochies. Een thuis lijken we in ieder geval te gaan vinden, zolang we ons zelf maar de tijd en rust gunnen. In Groningen heeft het immers ook meerdere jaren geduurd voor we daar goed geworteld waren.

Read Full Post »

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Read Full Post »