Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Tridentijnse Mis’

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

Advertenties

Read Full Post »

1. Net als zo’n tien- tot vijftienduizend anderen liepen wij afgelopen zaterdag mee met de jaarlijkse Mars voor het Leven. Dit keer op het Malieveld, wat mooi groot was, maar helaas mocht de toch niet door het centrum. Het was koud en deels ook nat, maar het was ingetogen, goed en mooi om met zovelen de allerkleinsten die geen stem hebben een stem te geven. Om samen op te komen voor de echte nood en zorg voor de zwangere vrouwen. Wat alle mensen die niet verder kijken dan hun bevooroordeelde neus lang is ook zeggen, was er oprecht zoveel zorg en liefde van deze mensen voor zowel moeder als kind.

Schreeuw om Leven – verslag van de Mars, met video

2. Om bij de genoemde Mars te komen hadden we besloten om niet de auto te pakken (de vorige rit in de auto naar Den Haag was niet helemaal goed bevallen) maar een dagje te gaan treinen. Zo was het voor de grote kleine meid ook een beetje leuk nog. Een avontuur zelfs. Wat heeft die genoten van het treinen: sprinter, koploper én dubbeldekker. Dat we om logistieke, drukte en nog-uitzoeken-hoe-het-handig-is redenen de helft van de tijd op zo’n middenstuk zaten maakte haar niet uit. Stuk meer ruimte om te bewegen.

20171209_095350

3. De zondag erop zou ik voor het eerst de crèche doen in onze parochie. Om mij ook nog een Mis te kunnen laten bijwonen én nog een beetje structuur in de dag te houden, waren we de ochtend eerst nog naar een van de andere kerken in de parochie gegaan. Een mooi klein kerkje, waar als je het volksaltaar er uit zou halen en weer knielbanken er in zou zetten (ja echt, knielbanken er uit) een hele mooi intieme Tridentijnse Mis zou kunnen houden. Het was door omstandigheden een stille Mis, maar juist in deze rust en soberheid erg mooi. Vervolgens doorgegaan naar onze eigenlijke kerk. Waar een gezinsmis bleek te zijn. In plaats van de week erna. Daar ging ons gezinsmisontwijkend gedrag. Eigenlijk extra geluk dat we allemaal dus al eerder gegaan waren. Manlief heeft het tot na de collecte volgehouden, toen is hij ook maar bij de crèche komen zitten. Crèche doen was trouwens erg mooi, met ook nog een klein bijbelverhaaltje en tekenwerkje.

4. Voor Sinterklaas hadden we voor beide meisjes een boekje over Kerst gegeven. Voor de grote kleine meid een wat groter boekje over het Kleine Kerstkoninkje. Voor de kleine kleine meid een boekje n.a.v. het lied ‘Stille Nacht’. Haar zus vindt dit echter ook een erg mooi boekje, waarbij ik dit zodoende al enkele malen gezongen heb voor haar voor het slapen gaan. Al zoekende kwam ik er achter dat er in Nederland twee versies zijn. De katholieke en de protestantse. De katholieke is gewoon de vertaling van het originele Duitse. De protestantse versie heeft zeg maar alleen de melodie overgenomen. Rare jongens die protestanten. Ons boekje blijkt tot mijn blijdschap gewoon de reguliere, katholieke, versie te hebben.

5. We hebben een boom. Een echte boom. Inmiddels, in drie etappes, versierd met rood, goud en zilver. En een kerststal er onder. De grote kleine meid heeft ook een beetje meegeholpen. De nieuwigheid is inmiddels wel van de boom af geloof ik, maar ik ben erg blij dat hij staat.

DSCF6758

6. Met twee prachtig winterswitte dagen moest mama ook hier mee naar buiten om sneeuwmannen te maken en sleetje te rijden. In eerste instantie wou ik liever lekker warm binnen zitten. Toen ik eenmaal buiten was was het eigenlijk best wel erg fijn en vond ik het jammer dat ik weer naar binnen moest om haar zusje te voeden. Ook de handschoenen die inmiddels niet zo waterdicht meer waren konden de pret niet drukken. Op naar een Witte Kerst. Maar dat zal vast niet.

20171211_162731

 

7. De bestelde kerstkaarten zijn binnen. Ik kan nu eindelijk kerstkaarten gaan schrijven. Nu nog de al gekochte decemberzegels weer zien te vinden.

Read Full Post »

1. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse avondje met een goede vriendin naar Night of the Proms in Rotterdam. Erg spannend, wat manlief zat die avond dus voor het eerst een hele avond alleen thuis met de twee meisjes, en moest ook de jongste op bed zien te krijgen. Met flesje. Het is aan alle kanten goed gegaan: de meisjes zijn lief gaan slapen en ik heb een fijne avond weg gehad. Ik was alleen wel erg blij toen ik weer thuis was en mijn meisjes weer kon zien.

2. Een van de artiesten was Mel C. De dag erna gingen manlief en ik nog even door met het teruggaan in de tijd met onder andere dit lied:


3. In plaats van in onze eigen parochie kerken, waar op die betreffende zondag een gezinsmis zou zijn, zijn we afgelopen zondag een kwartiertje verder gereden dan gebruikelijk. Zo kwamen we uit bij de oude St. Clemenskerk in Gerwen, een van de kerken van de Pius X. Een klein, maar mooi kerkje. De oudste dochter heeft het voor haar doen goed gedaan, maar was toch wel een afleiding. Maar hoe fijn om met deze liturgie op te gaan naar God, een stukje aanraking van Hemel en aarde. Zoals het zou moeten zijn.

4. Over die kerk gesproken. Dat was dus de oude St. Clemenskerk. Ik snapte niet precies waarom dat oude er bij moest. Tot we er aankwamen en ik heel toevallig op het gebouw er tegenover R.K. Parochie St. Clemens zag staan. Het is dat het er op stond, maar ik had nooit gedacht dat dat gebouw een katholieke kerk zou staan. Beter nog, ik had het niet eens als kerk herkend. Zo een enorm contrast, ik zou bijna willen zeggen tekenend voor die tijd en verdeeldheid in de Katholieke Kerk.

Oude St. Clemenskerk

Nieuwe St. Clemenskerk

5. Onze grote kleine meid is inmiddels bijna 2,5 en heeft voor het eerst haar schoen mogen zetten. Eerst met mama een tekening gemaakt, en daarna mochten papa en mama uiteraard het zangwerk doen. De volgende ogend was ons normaal gesproken erg energieke dame stil, bedachtzaam. Samen met papa werd het cadeautje uitgepakt. Een chocoladeletter, helemaal voor haar alleen. Niet lang erna was het bedachtzame er af en wat het Sinteplaas voor en Sinteplaas na. Mooi om te zien hoe ze er in op gaat. Moeilijk voor ons omdat we eigenlijk keihard aan het liegen zijn, wat enorm tegen ons gevoel in gaat.

6. Als voormalig noorderlingen zeggen we ‘patat’. Gewoon zoals het hoort. Hier in zuid-Nederland zeggen ze friet. Rare mensen. Dit resulteerde gisteren in de volgende conversatie:
Brabantse vriendin tegen grote kleine meid: ‘heb jij een frietje?’
Dochterlief: …
Brabantse vriendin: ‘zeg maar, frietje.’
Dochterlief; *hoofdschuddend* nee, patat!

7. Ik ben nog steeds van het proberen spullen in de winkel te kopen. In een winkel van steen bedoel ik. Waar je spullen uit de schappen pakt en afrekent bij een kassa. Helaas blijken steeds meer winkels een zeer beperkte voorraad te hebben, en ga ik niet drie keer naar een winkel voor een product wat er steeds niet is of waar te weinig van is zodat ik alsnog niet alles heb. En dus zat er deze week niks anders op dan zaken als luiers online bestellen. Ik ga mezelf maar niet schuldig voelen en zometeen nog maar wat dingen bestellen. Maar dan omdat ik gewoon echt niet weet wanneer ik deze dagen cadeautjes moet gaan shoppen.

http://thisaintthelyceum.org/we-dont-celebrate-advent/

 

Read Full Post »

Inmiddels wonen we een maandje in het katholieke Brabant. Waar we in Groningen kerkten in dé parochie van de Stad, en daar in de loop van de jaren aardig wat opgebouwd hadden aan contacten, is het hier zoeken naar een parochie. Zoeken naar een parochie die bij ons past: waar de liturgie goed is, maar er ook ruimte is voor contacten en activiteiten daar om heen.

Aangezien de parochie het dichtste bij én geen crèche en kinderwoorddienst heeft, én pas sinds 2 weken weer een eigen pastoor met een zeer rommelige afgelopen maanden tot jaren hieraan vooraf, zijn we eerst verder gaan kijken. Op aswoensdag in de noordelijke parochie van de stad gekerkt. Waar de liturgie op zich goed was, maar de hoofdkerk gewoon niet eens knielbanken had. Zou geen crèche af en toe nog acceptabel zijn (kinderen horen er nu eenmaal ook gewoon bij, het is echter niet altijd even goed voor je eigen devotie en die van de mede-kerkgangers), niet fatsoenlijk kunnen knielen voor Onze Lieve Heer is toch wel een beetje een afknapper.

En zo kwamen we terecht in de zuidelijke parochie van de stad. Grote parochie, meerdere kerken. Met in de hoofdkerk wekelijks crèche en kinderwoorddienst en veel gezinnen aanwezig. De Mis was goed, al is het wel even schakelen tussen de pastoor die er graag wat tempo in houdt (Groningen) en deze priester. Wel wat kleine dingen om aan te wennen (het houdt qua kerkgebouw en liturgie een beetje het midden tussen wat we in onze thuisthuisparochie in Sneek en de oude thuisparochie in Groningen gewend zijn), maar zeker waardig om een nieuwe thuisparochie te worden. Tel daarbij op dat we ontzettend welkom geheten zijn door de andere gezinnen, en ze ook regelmatig een gezinsmiddag hebben, en het lijkt erg positief.

Echter. Via de Facebook-groep van katholieke mama’s (hoera voor social-media), was er begin februari al een bericht dat er een opstart werd gemaakt met een wekelijks Tridentijnse Mis voor gezinnen. Op iets meer dan een half uurtje rijden. Dat is toch wel de moeite waard. Maar zoals met alle dingen in opstart, en zeker met zoiets kerkpolitiek gevoeligs en praktische uitdaging als een Tridentijnse Mis, was dit nog niet elke week, en ook niet elke week op dezelfde tijd. Maar het is dan toch echt gelukt vandaag. En wat ben ik blij dat we gegaan zijn. Het was niet druk, maar toch wel een mooi aantal gezinnen met allemaal jonge kinderen (onder de 7 jaar). Kinderen die heen en weer liepen en ouders die af en toe met een kind de deur uitglipten konden niet voorkomen dat het een mooie devote Mis was. Zo ontzettend fijn om met mensen te zijn die ook een stuk traditie zoeken én dat aan hun kinderen door wil geven. Net als bij de parochie in stad-zuid, zijn we wat langer na blijven zitten. Investeren in de contacten vinden we op dit moment extra belangrijk. Ik begrijp dat een en ander nog erg zoekend is qua vast tijdstip en locatie, en naar meer priesters om voor een goede stabiliteit te zorgen. Wat zou het mooi zijn als het zou lukken. Wat zou het mooi zijn als dit kon groeien, zowel in aantal mensen dat komt als in een diepgeworteld en liefdevol geloof.

Waar we volgende week kerken, we moeten het nog maar even zien. Wat mij betreft gaan we in ieder geval proberen de gezinsmissen in de gewone parochie te vermijden (hoewel het hier anders gaat, is het qua te-doen-baarheid redelijk vergelijkbaar met Groningen), maar op een of andere manier een middenweg proberen te vinden tussen de beide parochies. Een thuis lijken we in ieder geval te gaan vinden, zolang we ons zelf maar de tijd en rust gunnen. In Groningen heeft het immers ook meerdere jaren geduurd voor we daar goed geworteld waren.

Read Full Post »

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Read Full Post »