Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vasten’

  1. Voor het eerst sinds mijn kindertijd (wat toen ook alleen bestond uit één keer in het jaar verkleed naar school gaan) heb ik carnaval gevierd. Dit kwam er uiteindelijk op neer dat we op de zaterdag naar het kleine kinderoptochtje gekeken hebben (was al indrukwekkend genoeg voor onze grote kleine meid) en naar een kindermiddag gegaan zijn en maandag elders naar een kindermiddag in een café. De zaterdag dochterlief als mooie roze vlinder gemaakt, de maandag als ijsprinses. Ze moest elke keer eventjes wennen aan de omgeving, maar toen ze eenmaal los was, was ze heerlijk aan het stuiteren, lachen en dansen. En papa en mama, die deden een beetje mee en vonden het stiekem best nog wel leuk.
  2. Zoals wel te raden valt zijn we afgelopen zondag in de carnavaldrukte niet naar een carnavalmis geweest. Al vermijdend bleek bij binnenkomst in onze eigen parochiekerk dat er een gezinsmis was. Hup, rechtsomkeer. Manlief naar een kerk in de buurt terwijl ik op de twee meisjes lette. Ik in de middag met de kleine kleine meid naar de Tridentijnse Mis in Hintham. Alwaar een prachtig gregoriaans gezongen Tridentijnse Mis.
  3. Ter afsluiting dit weekend nog mooi even genoten van allerlei lekkers. Tiramisu klaargemaakt, wijntje opgedronken en op Fat Tuesday traditioneel pannenkoeken gegeten. En cola gedronken, veel cola. Burp.
  4. Een askruisje halen zat er helaas niet in voor mij dit jaar. Met een combinatie van niet op tijd genoeg van tevoren weten hoe laat er hier in de omgeving Missen zouden zijn en mijn collega (we zijn met z’n tweetjes) die deze week vrij is, was het niet meer te doen. En dus is manlief in de avond gegaan terwijl ik de meisjes op bed legde. Als alternatief maar het avondgebed gedaan en de lezingen van de dag doorgenomen, maar het is toch veel fijner met een askruisje de vastentijd te beginnen.
  5. Met wederom een borstvoedingsjaar zal lichamelijk vasten voor het vierde jaar op rij lastig zijn. Helaas. Om toch een beetje mee te doen laat ik het lekkers staan en met name geen chocola de gehele vastentijd. Ook voor de eerste keer een digitaal vasten: geen Facebook en geen Twitter. Ook niet op zondag zoals het nu lijkt, want dan ga ik veel te hard een inhaalslag willen maken. Erg lastig tot nu toe wel, niet eens hoofdzakelijk (maar wel een beetje) om wat ik allemaal mis, maar omdat het zo’n gewoonte is geworden.
  6. Als leestekst deze vastentijd heb ik mijn keus laten vallen op het bijbelboek Job. Misschien dat ook Klaagliederen en de brief aan de Hebreeën toegevoegd worden. Ik zat er aan te denken ook nog enkele keren de Kruisweg thuis te bidden, maar moet daar mijn tekst weer voor zien terug te vinden en ook voldoende tijd met de meisjes hier in het huis het rustig te kunnen doen. Als iemand nog aanbevelingen heeft voor goede overwegingen houd ik mij aanbevolen.
  7. Regelmatig wordt er gevraagd om gebedsintenties. Als ik die lees stuur ik over het algemeen braaf een gebedje naar Boven. Maar in veel gevallen verwatert het vervolgens. Ooit had ik hiervoor een lijstje waar ik alles op schreef. Die ga ik maar weer eens maken. Mocht je een intentie hebben dan neem ik die met de dagelijkse rozenkrans en vespers. Kan door middel van een berichtje hier achterlaten of door even een mailtje te sturen.

Voor mogelijk nog wat meer vastentips, zie het overzicht van links op de site van onze host.

Advertenties

Read Full Post »

“Wat ga jij doen voor de vastentijd?” Een erg gebruikelijke vragen om te stellen de afgelopen weken. Globaal had ik een idee, een plan. Waar ik het de afgelopen jaren altijd vrijwel helemaal uitgedacht had, was dat nu niet het geval. Een verhuizing naar de andere kant en afronding van de vorige baan met een onrustige dochter vanwege alle drukte, gaf me weinig rust om dit te maken. Of ik nam weinig rust, dat kan natuurlijk ook nog.

De vastentijd is nu dus een week bezig. En waar ik de afgelopen jaren, of beter gezegd, de jaren voor mijn eerste zwangerschap, altijd vanaf dag 1 het meeste en strengste van mezelf eiste en na 3 dagen er al doorheen zat en het plan dus toch wat bijgesteld moest worden wilde ik nog enigszins fatsoenlijk Pasen bereiken, gaf het slechts halfuitgewerkte plan een soort van rust.

Maar het brengt me niet alleen rust. Het lijkt ook ruimte te geven. Ruimte om te voelen en ontdekken waar het bij mij eigenlijk om zou moeten draaien in de vastentijd. Ja, dichter bij God komen, maar wat dat op een bepaald moment van je leven is en hoe je dat vorm moet geven, dat is dus even de vraag. Er is ruimte om gaandeweg dingen toe te voegen aan de drie peilers (lichamelijk vasten, bidden en aalmoezen) en het bij te stellen naar gelang dat noodzaak er toe is. Er is ruimte om in de loop van de tijd het intenser te maken, een groei naar Pasen.

En dus ga ik verder met mijn bestaande plan. Het halfuitgewerkte groeiende plan. Een plan wat voor het derde jaar op rij slechts een beperkt lichamelijk vasten in zal houden door een nieuw klein wondertje dat in me mag groeien. Een plan waarbij het zowaar haalbaar lijkt om een boek uit te lezen ter verdieping (in mijn geval een mooie versie van een catechismus uit 1956), manlief ruimte creëert zodat ik doordeweeks een keer in de avond naar kerk kan (alleen, in alle rust) en er tussendoor met hele (hele) kleine stapjes geprobeerd wordt af te zien op andere vlakken.

Een opgaan naar Pasen, een versterking van je relatie met God. Dat deze vastentijd voor eenieder vruchtbaar mag zijn.

Read Full Post »

De afgelopen jaren was de vastentijd een periode in het kerkelijk jaar waar ik langere tijd naar uit zag. Een vreemd verlangen in de ogen van waarschijnlijk velen. Waarom zou je immers uitkijken naar een periode waarin je zoveel niet mag. Voor mij waren deze veertig dagen voorbereiding op het Paasfeest echter een geschenk: je heel bewust op God focussen op drie manieren, namelijk minder eten, meer gebed en meer aalmoezen. Op deze manier was het een losmaken van veel aardse dingen die mij stiekem erg dwars zaten, en een toeleven naar het mooiste feest van het kerkelijk jaar.

De drie aspecten van het vasten zijn echter wel een zeer verbonden drietal. Voor mij was het ene aspect verbonden met het andere. Door minder te eten voelde ik de fysieke pijn. Het zorgde er echter ook voor dat ik me gedurende de gehele dag bewust was van de periode waar we in zaten. Hierdoor lukte het makkelijker om me ook in gebed meer tot God te richten. Meestal betekende dat meer de vaste gebedstijden bidden en ook meer stille tijd voor God. Ook het geven aan goede doelen, of het nou de vastenactie was of toch iets extra’s aan de daklozen die je in de stad ziet, ging bewuster en meer vanuit een verbondenheid. Doordat je met het ene aspect bezig bent, wordt de aandacht ook meer op de andere aspecten gericht. Althans, zo lijkt het bij mij te werken.

Dit jaar is echter anders dan andere jaren. Fysiek vasten tijdens de zwangerschap wordt afgeraden, en zwangere vrouwen zijn dan ook vrijgesteld van de plicht om te vasten. Dit haalt voor mij helaas een van de drie aspecten enorm onderuit. Ja, ok, ik mag dan niet minder gaan eten dan nodig voor ons kindje en mijzelf, maar dan kan ik toch nog wel iets aan vasten doen? Dat doe ik ook, in beperkte mate: geen chocola en geen suiker in de thee, en zo min mogelijk lekkers tussendoor. Extra dingen die we toch niet per se nodig hebben. Ja, het is een kleine opoffering, een kleine versterving, maar het komt weinig in de buurt van mijn normale vasten (beperking tot drie maaltijden per dag, geen suiker in de thee en daarnaast alleen water tussendoor).

Nu kun je denken: nou, dan ga je toch wat meer steken in die andere twee aspecten? Dat was inderdaad het idee. Het valt me alleen enorm tegen om dit ook ten uitvoer te brengen. Tijd maken om te bidden, ruimte in mezelf voor God, het valt me zwaarder dan ik had gedacht zonder de duidelijke leiding van het fysieke vasten. De harmonie is weg, en het is alsof ik meer dan twee keer zoveel moeite in het bidden moet steken als normaal tijdens het vasten. Het aloude: “op een volle maag kan je niet bidden”, lijkt maar al te waar te zijn.

We hebben nog vier weken vastentijd te gaan. Nog vier weken om ons voor te bereiden op Pasen. Ik wens iedereen toe dat deze tijd vruchtbaar mag zijn, zuiverend. Dat de opgang naar het Pasen zowel een pijnlijke als een vreugdevolle mag zijn, ieder op zijn eigen manier, om zo het Paasfeest ten volle te kunnen beleven.

Read Full Post »

Vasten, gebed en aalmoezen, de drie peilers van de Vastentijd. Drie peilers die samen middel zijn om dichter tot God te komen, en die God dichter bij je medemens en in de wereld brengt. Drie peilers, drie middelen, leidend tot één doel.

Van deze drie peilers is het vasten wel de meest bekende: minder eten, minder of niet meer snoepen, geen alcohol, geen vlees, etc etc. In de moderne tijd is ook het vasten van sociale media als Twitter en Facebook populair. Naar gelang wat jou veel afleid om je echt met God te verbinden kan je het stukje vasten invullen.

Nu bestaat het gevaar dat dit vasten, dit middel, een wel erg prominente plaats in het dagelijks leven inneemt. Niet verwonderlijk: je geeft immers juist dingen op die belangrijk voor je zijn/lijken, en die vaak veel tijd en/of aandacht vragen. Maar het is erg makkelijk om er in door te schieten en het middel als doel te gaan zien. In plaats van je dan af te vragen hoeveel je mindert om je geest vrij te maken om God te danken en te aanbidden en oog te hebben voor je omgeving, focus je je meer en meer op het volhouden van de door jou gestelde eisen voor het vasten. Tuurlijk, het is goed om wat zelfdiscipline te hebben, daar is niks mis mee, goed juist. Maar je moet je altijd blijven richten op wat helpt om jezelf waarlijk vrij te maken voor God.

Welke vraag wil je aan het eind van de Vastentijd positief kunnen beantwoorden: ben ik naar God toegegroeid en heb ik mezelf waarlijk opengesteld, of is het mij gelukt om het vasten vol te houden? Twee essentiële verschillen, het een gaat het om het doel, het ander om het middel. Net als bij een vriendschap: je vriendschap is niet pas goed als je dit en dat en zus en zo allemaal gedaan hebt, nee, je vriendschap is goed als je oprecht en open naar elkaar bent en elkaar liefhebt en waardeert zoals de ander is. Het een is een doel dat je af kan vinken, het ander een relatie.

Vasten, gebed en aalmoezen. Laat die drie in harmonie samenkomen om je relatie met God te vernieuwen en te versterken. En vraag je elke keer af: brengt dit mij dichter tot God, of laat me dit een chagrijnig kreng worden waar geen land mee te bezeilen is? Ik wens u allen een gezegende Vastentijd.

Read Full Post »

Vasten in de vorm van minder eten en drinken en minder lekkers is een van de meest bekende onderdelen van de vastenperiode, en ook eentje die vaak zichtbaar is al is dat niet echt de bedoeling. Maar hoeveel eet en drink je nou minder? Wat is goed en wat niet? Wat is te veel en wat is te weinig? En heeft het überhaupt wel zin om je lichamelijk te versterven.

Vragen die enerzijds heel relevant zijn, en aan de andere kant ook niet. Alsof er hiervoor tot in details vastomlijnde voorschriften voor zijn. Enkele richtlijnen zijn er wel, of in ieder geval, die waren er wel, zoals maar één volle maaltijd per dag en de andere twee maaltijden samen niet meer dan de ene volledige maaltijd. Wanneer je echter het lichamelijke vasten gaat zien als iets wat goed genoeg is als er aan deze voorschriften voldaan wordt, dan bestaat het gevaar dat het een doel op zich gaat worden en niet een middel.

Centraal staat in het vasten je losmaken van al het aardse, van alles wat je verwijdert van God en juist mogelijkheden creëren om dichter naar Hem toe te gaan. Hij vraagt een volledige gave van ons “zijn” aan Hem, niet om een klein beetje. Daarom zal ons vasten altijd onvolmaakt zijn, omdat we altijd meer kunnen geven. Geen oprecht versterven, geen oprecht geven zal ooit genoeg zijn.

Dat klinkt ongelooflijk pessimistisch, maar het tegendeel is waar. Het hoeft namelijk niet van de een op de andere dag. Hij vraagt niet het onmogelijke van ons. En daarom zal het vasten voor ieder mens ook verschillend zijn qua invulling. Voor de een is het laten staan van al het lekkers al een opgave van jewelste, terwijl hetzelfde effect bij een ander bereikt wordt door naast de hoofdmaaltijd slechts een enkele boterham te eten. Of dat het ene jaar geen wijn drinken gedurende de vastentijd het offer is dat gebracht wordt aan God, terwijl diezelfde persoon een paar jaar later maar drie maaltijden op een dag neemt met alleen water.

Het moet echter een oprecht streven naar God zijn, een afzien om op te gaan. Het is tevens een groeiproces, waarbij het van belang is om je telkens af te vragen: geef ik nu echt op wat ik op kán, of denk ik stiekem bij mezelf: “ik doe al zoveel, God mag wel blij zijn met mij dat ik dit en dit laat staan.” Het is eerste is eerder realisme dan scrupules en daarmee gezond, het tweede niets meer dan hoogmoed en zal daarom juist het tegenovergestelde bereiken van oprecht vasten.

Read Full Post »