7 Quick Takes Friday (20)

1. De KNO-arts heeft mijn oor weer goed bevonden. Hij irriteert soms nog wel, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Nu hopen dat de volgende ontsteking lang op zich laat wachten.

2. Dinsdag was “The other Boleyn girl” op tv. Een film over de tweede vrouw van Henry VIII. Het blijft me verbazen dat er een nieuwe kerk opgericht werd doordat een koning zijn seksuele driften niet onder controle had, terwijl diezelfde kerk vervolgens natuurlijk wel weer gewoon een strikte seksuele moraal hanteert (ik zie het volk het nou niet bepaald goedkeuren als een van de heren kroonprinsen vreemd zou gaan, laat staan wat de koningin als hoofd van die kerk er van zou vinden).

3. De vorige blogpost stond in het teken van de zoektocht naar een katholieke kerk in Harrogate. De avond van de daaropvolgende dag ben ik een stukje gaan lopen naar de andere katholieke kerk in Harrogate, meer noordelijker. Heb daar helaas niet binnen kunnen kijken. Wel trof ik onderstaand bericht aan bij de ingang:

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

4. Inmiddels is ook de proefsessie voor kapsel en visagie geweest. Ze voelde echt heel mooi aan wat ik graag wil. Voelde me helemaal mooi. Het was alleen wel grappig: mijn haar is blijkbaar zodanig zwaar dat met de gewone lak en kruldingen een groot deel van de krullen al na een kwartier ofzo uitgezakt was of begon uit te zakken. Dat vraagt om wat zwaarder geschut voor de dag zelf.

5. Afgelopen zondag ontvingen vele jongens en meisjes voor het eerste de Heilige Communie. Een mooi moment voor deze kinderen, voor het eerste Onze Lieve Heer mogen ontvangen. De meeste kinderen zien er hier erg mooi uit, met ook kleine bruidjes, dat is op sommige plaatsen wel eens anders. Alleen de herrie die er rond en ook tijdens de Mis is op deze dagen..ik zal maar zeggen dat slechthorend zijn soms een zegening is.

6. Deze week was er wel een stel zogenaamde feministen die het nodig vonden een ander schandelijk te beledigen omdat diegene een andere mening er op na houdt. Want ja, als iemand het niet met je eens is, ga je als een hoer onware leuzen lopen uiten en iemand met wijwater besprenkelen. Dat dwingt respect af namelijk en maakt je tot serieuze gesprekspartner. Maar dan niet. Gelukkig zijn er mensen als de beste monseigneur in kwestie die bijzonder mooi en respectvol reageren op zulke laster. Lees voorts ook: http://www.antondewit.nl/de-ludieke-leonard/

7. Vandaag wat meer tijd om te koken. Samen met een wat herstellende eetlust was dat een mooie gelegenheid net even wat specialers te maken:

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet
Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Lees het hele bericht »

Opdat iedere knie zich zou buigen

Geregeld merk ik in discussies over het geloof dat een groot struikelblok voor velen, katholieken inclusief, het stukje nederigheid is dat van ons gevraagd wordt. Het wordt gezien als iets van vroeger tijden, toen de mensen niet na mochten denken en ‘ja’ en ‘amen’ moesten zeggen. Als iets slechts, want we zijn toch ontwikkelde mensen met een eigen verstand. En ontwikkelde mensen varen hun eigen koers en zijn onafhankelijk van anderen. Daar past nederigheid en onderdanigheid niet bij.

Tot enkele jaren geleden had ik eigenlijk nog nooit van nederigheid, gehoorzaamheid en onderdanigheid gehoord. Gehoorzaamheid wel, maar dat meer als kind aan je ouders, leerkrachten en dergelijke. Ook in de eerste periode dat ik het geloof opnieuw leerde kennen wilde ik er weinig van weten. Ik meende dat ik nog steeds zelf kon uitmaken wat goed en niet goed voor me was, en de sterke, onafhankelijke jonge vrouw was die ik geleerd en gedacht had te zijn.

God had, en heeft nog steeds, gelukkig geduld met mij. En langzaam maar zeker mocht ik leren me over te geven aan Hem. Ik mocht leren en ervaren dat ik niet alles hoef te weten en niet alles zelf hoef te doen. Dat je je best kunt doen om alles te vatten en doet wat in je vermogen ligt om het goede te doen, maar dat het altijd gebrekkig blijft omdat je nou eenmaal mens bent. Dat we nooit onafhankelijk zijn ook al willen en menen we nog zo hard van wel. Daarop begon ik veel dingen van de Katholieke Leer te accepteren, ook al had ik me er niet geheel in verdiept. Omdat het Christus is die de Kerk gesticht heeft, en nog steeds er het hoofd van is.

Het was ook in die periode dat ik voor het eerste geknield te communie ging en me echt door Onze Lieve Heer mocht laten voeden. Hoe eng ik het ook vond om te doen in een omgeving waar maar weinig mensen het deden, het was een zegen. Vanaf toen is het besef dat het een van de mooiste dingen in een mensenleven is om Onze Lieve Heer zo te mogen ontvangen. En daardoor wordt ook veel van mijn houding in andere zaken bepaald en kan ik zeggen: “Heer, ik kniel voor U neer. Wees mij genadig, leidt mij op de weg die U wil, ook al snap ik er geen snars van.”

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (7)

1. Gisteren samen met mijn lief naar een concert van Lindsey Stirling geweest. Echt ontzettend gaaf. De combinatie van viool met keyboard en drumstel was prachtig, en de sfeer goed. Zeker voor herhaling vatbaar.

2. Afgelopen zaterdag heb ik live het huwelijksaanzoek van InCaelo aan MissKitty gezien. Zo lief. Volgens mij ben ik alleen wel een beetje een emotioneel geval. Wordt nog wat bij de echte bruiloft.

3. Zoals op de helft van de vrijdagen ben ik vandaag weer bezig met mijn onderzoek dat in het kader van de opleiding gedaan moet worden. Mijn onderwerp: Het effect van een multidisciplinaire behandeling van patiënten met chronische aspecifieke pijn op diens partners. Een leuk en interessant onderwerp. Het schrijven van het onderzoeksprotocol waar ik nu echter mee bezig ben is wat minder leuk. Veel schrijf- en uitzoekwerk, en aangezien ik weinig kaas gegeten heb van onderzoek een hele uitdaging. We gaan het protocol wel aanbieden aan de medisch ethische toetsingscommissie gezien de hoeveelheid vragenlijsten. Hopelijk valt het allemaal wat mee, maar ik zie wel op tegen de berg schrijfwerk. En dan loop ik al een beetje achter op schema…

4. Gisteren erg drukke dag gehad op het werk, vooral ook omdat na de gewone werkdag er nog refeerbijeenkomst en casuïstiekbespreking was, waarna ik ook nog eens snel door moest naar Groningen voor het concert genoemd onder 1. Toch..doe mij maar liever een dag als gisteren dan de onderzoeksdag van vandaag.

5. Voordeel van een onderzoeksdag is dat ik dan lekker in Groningen ben en tussen de middag naar de Mis kan. Het is echt zo’n zegen om dat te kunnen doen. Om even op een doordeweekse dag zo dicht bij Onze Lieve Heer te zijn en Hem te kunnen ontvangen. Ik kan echt iedereen aanraden om dat ook af en toe te doen.

6. Vandaag mijn trouwschoenen besteld. Look how pretty:

7. Voor het eerst in jaren heb ik weer een computermuis. Jaren heb ik met alleen muispad op mijn laptop gewerkt. Op zich werkte het goed, maar het is niet uitermate praktisch. Toen ik afgelopen Kerst weer eens Age of Empires speelde (iets wat ik voor het laatste in m’n kinderjaren gedaan heb), had ik een muis van m’n broer nodig. Toen besloten om toch maar weer eens een muis te halen. Is het niet voor mij, dan wel voor mijn lief die de muis aanzienlijk prettiger werken vindt.

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (5)

1. Nog maar een paar dagen, dan is het alweer Kerstmis. Ik kijk er echt zo ontzettend naar uit. Alleen de voorbereiding..die blijft toch elk jaar weer schorten. Ik troost mezelf maar in de gedachte dat de intentie er in ieder geval is.
2. Afgelopen week cursus gehad in Rotterdam over attitude, communicatie en teamprocessen. Nuttige dingen geleerd en teruggekoppeld gekregen, maar de eerstkomende weken wil ik de begrippen communicatie en contact maken even niet meer horen.
3. Rotterdam is niet helemaal mijn stad geloof ik: te druk, te veel nieuwbouw (al heeft dat een goede reden) en ook simpelweg te veel hoogbouw. Doe mij maar gewoon een leuke stad of dorp in het noorden van het land. Niks niet dat grote-stad gedoe.
4. In de dagkapel van de Kathedraal van Rotterdam is elke werkdag Stille Aanbidding van 10-20. Echt heerlijk om eventjes op de terugweg binnen te kunnen glippen en Jezus gedag te zeggen. Om even te knielen en rust te nemen om bij Hem te zijn. Het zou zo mooi zijn als meer kerken dat zouden doen.
5. Komende week heb ik vrij. Echt zo heerlijk. Eventjes een paar dagen lekker m’n eigen ding doen en genieten van de mensen om me heen.
6. Mijn huisje is sinds vorig weekend helemaal in Kerstsfeer. Een kleine impressie:

7. Volgens mij snap ik inmiddels een beetje wat meer van het immigratieprobleem. Zat deze week nabij een plein waar twee halalslagers (niet te verwarren met halsslagaders zoals iemand per ongeluk deed) en een moskee stonden, en waar ik nog niet eerder zoveel mensen van allochtone afkomst zag lopen en slecht Nederlands hoorde spreken. Ik denk dat je het wel een beetje een cultuurschok kunt noemen.

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (4)

1. We hebben een trouwdatum! Voor de katholieken onder ons: volgens mij de woensdag tussen Pinksteren en Drievuldigheidszondag.
2.Toen ik nog in een studentenkamer zat keek ik er erg nar uit dat ik eindelijk wat meer de ruimte

Kerstboom in opbouw – met kerststal (Kindeke Jezus zit helaas vast in het geheel)

zou hebben voor een wat grotere kerstboom. En geld voor een echte kerstboom. Een paar dagen geleden was het eindelijk zo ver. Blij als een kind toen ik de bouwmarkt uitliep samen met m’n verloofde, die de boom droeg. Ok, ik vind de boom veel te klein, maar inmiddels vind ik ‘m best mooi. De lichtjes zitten er in (niet zo mooi als m’n moeder het doet, maar die heeft dan inmiddels ook al jaren ervaring), evenals een paar versieringen. De boom is alleen nog zodanig kaal dat ik morgen de winkel maar weer in ga.
3. Deze week heb ik het boek ‘Hanna’s keuze’ uitgelezen. Over een jong meisje dat op jonge leeftijd leukemie overleefde, maar daar een heel slecht hart aan overgehouden heeft. Een mooi boek, wat me weer heeft laten beseffen dat het niet alleen vooruitkijken is, maar ook leven in het hier en nu, en genieten van wat je wel kan in plaats van alles negatief te bezien.
4. Onderstaand gezang wou ik jullie niet onthouden. Echt zo mooi.

5. Doordat ik inmiddels redelijk ingewerkt begin te raken, neem ik ook meer zaken op de afdeling over. Inmiddels het grootste deel denk ik eigenlijk wel, met gelukkig nog wel veel ruimte voor supervisie. Het is echter wel een uitdaging om om te gaan met het feit dat het werk in een kliniek nooit ophoudt.
6. Niet alleen door de toegenomen werkdruk, maar ook door allerlei andere zaken gerelateerd aan de opleiding maar ook privé, ben ik de laatste tijd niet in aan het schrijven van een goed blogstukje toegekomen. Hopelijk komt dat binnenkort weer.
7. Kerstcadeautjes zijn een beetje traditie bij mij in de familie. Dit geef toch elk jaar weer de nodige stress, vooral omdat er een aantal familieleden nog wel eens vrij last minute hun lijstjes doorgeven. M’n verloofde en ik hebben in ieder geval al cadeautjes voor elkaar: tickets voor het concert van Lindsey Stirling. (Bij wijze van uitzondering dat we het nu al van elkaar weten, normaal gesproken proberen we elkaar toch wel een beetje te verrassen).

Lees het hele bericht »

Uitnodiging voor de Mars voor het Leven 2012

Beste broeders en zusters in Christus,

Graag zou ik uw aandacht willen vragen voor een kwestie van levensbelang.

Ruim een half jaar geleden liep ik mee met de Stille Omgang. Een tocht door de straten van Amsterdam om een mirakel dat daar vele eeuwen geleden plaats heeft gehad te herdenken. Met een paar duizend man liepen we daar in het donker door de binnenstad van Amsterdam, ons geloof belijdend. Een hele bijzondere gebeurtenis.

Centraal in deze Stille Omgang staat de Eucharistie: Christus geeft zichzelf telkens voor de mensen. Zoals Hij zich tijdens zijn aardse leven gaf, zo blijft hij zich nog steeds geven in elke Mis. Gekomen voor ons mensen, met name voor de zwakken en armen in de maatschappij. De gevallenen, de buitengeslotenen, de zieken. En dus ook voor de meest kwetsbaren: de ongeboren kinderen.

Toch was er bij de Mars voor het Leven afgelopen december maar een handvol katholieken. Terwijl juist in die Mars men opkomt voor de kwetsbaarsten in de samenleving, voor al het leven. Onze Moeder de Rooms-Katholieke Kerk is zeer duidelijk in haar leer omtrent abortus en euthanasie. Daarnaast heeft ze voortdurend zorg voor echte zorg en naastenliefde voor moeder én kind.

Daarom zou ik u met aandrang willen vragen, willen smeken, om samen met mij de komende Mars voor het Leven in Den Haag te lopen. Om een getuigenis te geven van de liefde en respect voor al het leven, zoals Christus dat ook had. In een stille tocht door Den Haag, stil als symbool voor het kind dat geen stem heeft. Wij moeten die stem zijn. Want ieder leven is waardevol.

Hopelijk tot 8 december op het Plein in Den Haag!

In Christus,

Ingrid

Zie voor meer informatie ook: 
http://www.marsvoorhetleven.nl/

—————————————————————————–
Disclaimer:
Wanneer u deze oproep wilt verspreiden kan ik daar alleen maar blij voor zijn. Hoe meer mensen weet hebben van de Mars, hoe meer mensen komen, hoe groter de stem voor het leven.

Lees het hele bericht »

Hoe heerlijk de rijkdom van het katholieke geloof.

Een paar jaar geleden organiseerde ik samen met een aantal andere jongeren activiteiten met protestantse inslag op een camping. In die tijd was ik net een beetje begonnen wat aan het geloof te snuffelen. Echt verschil tussen protestant en katholiek kende ik toen nog niet. Het waren Het waren mooie weken, waarin ik veel geleerd heb over het christelijk geloof. Ik heb gezien hoe mooi het kon zijn, en hoe enthousiast en vol van geloof de mensen van uiteenlopende leeftijden waren. Toch merkte ik ook toen al dat er wat miste. Hoe mooi en rijk het ook leek, het was tegelijkertijd arm.

Inmiddels zit ik wekelijks in de Mis, onbloedig offer van Christus, opgedragen door de priester, in lijn met de apostelen, en nog verder teruggaand tot de eerste priesters in het Oude Testament, in een prachtige kerk, versierd zoals ook de Ark van het Verbond in opdracht van God rijkelijk versierd was. Gezangen en wierook stijgen op als in de oude tempeldienst. We knielen, uiting van onze nederigheid maar meer nog in Aanbidding van God, we staan om ons geloof te belijden en we zitten om te luisteren naar het Woord van God zoals overgeleverd is.  We bidden tot God – Vader, Zoon en Heilige Geest – en doen dat samen met hen die ons in ver en recent verleden hierin zijn voorgegaan.

Alles wat we doen tot meerdere glorie van God. Vreugde om wat ons geschonken is, dankbaar voor de oneindige en onbegrijpelijke liefde en barmhartigheid van Hem die ons geschapen heeft en die ons Zijn eniggeboren Zoon geschonken heeft. Wetend en hopend op een leven hierna, waarin we Hem van aangezicht tot aangezicht zullen zien. Ons laten voeden, elke dag van ons leven, om te leven zoals Hij het wil en hoe Hij ons geschapen heeft.

Thuis, in de prachtige familie van de Kerk van Christus op aarde. Een verscheidenheid in een overkoepelende eenheid, waarbij de Paus, opvolger van Petrus en plaatsbekleder van Christus op aarde, zichtbaar symbool van deze eenheid is. Hoe heerlijk de rijkdom van het katholieke geloof. Hoe heerlijk wat Hij ingesteld heeft en waar we dag en nacht in, van en door mogen leven.

Lees het hele bericht »

Stille Omgang 2012: een impressie van een serene doch vreugdevolle getuigenis van Gods liefde

Met een circa tweederde gevulde bus vertrokken we gisteravond vanaf station Groningen. Bestemming: Amsterdam. Onderweg werd nog een aantal mensen opgepikt, waardoor we met een man of veertig tegen een uur of tien ’s avonds aankwamen op het Spui in Amsterdam. Reden van deze reis: de jaarlijkse Stille Omgang. Een eucharistische processie, maar dan in stilte, nagedachtenis van een eucharistisch mirakel uit 1345, en tegelijk een sober kantje met blik op de Reformatie waarin processies verboden waren.

Het rozenhoedje in de bus, waarbij onze pastoor steevast twaalf in plaats van tien Weesgegroetjes per keer bad, halverwege de rit was een mooie voorbereiding op de avond. Aangekomen op het Spui en na een korte pitstop, liepen we richting de Krijtberg (een waarlijk prachtige kerk), waar we een mooie Mis hadden met (gelukkig) onze eigen plebaan als hoofdcelebrant. De biecht van eerder op de dag maakte het helemaal bijzonder om eindelijk weer eens de communie te kunnen ontvangen. Wat een genade, wat een liefde.

En toen was het tijd om de processie te lopen. Samen met meerdere groepen vertrokken we vanaf het Spui, langs de mirakelplaats. Als je niet helemaal weet waar je op moet letten loop je er zo voorbij, maar gelukkig zijn er altijd wel mensen om je heen die het wel weten. Met circa 8000 man door de stad – niet allemaal startend op hetzelfde moment gelukkig: de groepen waren verdeeld over verschillende kerken met Missen op verschillende tijden – getuigenis van het wonder, getuigenis van de Gods liefde, getuigenis in stilte van de vreugde en diepte van ons geloof, door de rumoerige en onzedelijke straten van Amsterdam. Een groter contrast is bijna niet denkbaar.

De afstand, de weinig slaap vannacht, de pijn in m’n voeten en heupen door blessures, het was het allemaal waard. Zo een serene getuigenis en verdieping in je geloof. Iets wat je als katholiek toch een keer gelopen moet hebben.

Lees het hele bericht »

Schoenmaker blijf bij je leest, of gewoon over je houden aan de taakverdeling

Want zoals het menselijk lichaam vele ledematen heeft en niet alle ledematen dezelfde functie hebben, zo vormen wij allen tezamen in Christus één lichaam, en ieder afzonderlijk zijn wij elkaars ledematen. De geestelijke gaven die wij bezitten, verschillen naar de bijzondere genade die ieder van ons is geschonken. – Romeinen 12, 4-6a

Niet al te lang geleden was er ophef in het aartsbisdom over een pastoraal werker die taken van een priester uitvoerde en daarvoor berispt werd, evenals de priester die dit toeliet. Zonder op dat specifieke voorval in te gaan, want ik vind dat het uiteindelijk prima is opgelost, is het wel een voorbeeld van een zaak die geregeld voorkomt. En dat terwijl het eigenlijk zo simpel is.

Een beetje gevaarlijk, maar ik ga me er toch aan wagen, maar ik zou hier graag de vergelijking maken met artsen en de opkomende beroepsgroepen van verpleegkundig specialist en nurse-practitioners. Deze laatstgenoemde groepen hebben over het algemeen een opleiding tot verpleegkundige gehad, met specialistische studie. Hun taak is om de arts te ondersteunen in hun werkzaamheden, zodat patiënten beter en sneller geholpen kunnen worden, de werkdruk verdeeld wordt en mogelijk ook de kosten van de gezondheidszorg naar beneden kunnen.

Het is een ondersteunende taak. Ze hebben niet de opleiding en achtergrond die een arts heeft, noch zijn ze bevoegd om alle handelingen te doen die een arts, en vooral een specialist heeft. Deze heeft jaren van studie en specialisatie gedaan en daarbij specifieke kennis en vaardigheden verworven. Daarbovenop heeft deze een eed afgelegd en is deze bevoegd middels de wet om bepaalde handelingen te mogen verrichten. Een aantal van die taken kunnen overgenomen worden, afgebakend, en vaak nog onder supervisie. Daarmee kunnen ze denk ik zeker een aanwinst zijn voor de gezondheidszorg. Maar het verschil blijft.

Zo is het ook met priesters en pastoraal werkers, en andere vrijwilligers in de parochie. Een priester is aangesteld als bijzondere bedienaar Gods. Niet alleen door woord, maar door wijding, een heilige handeling, een sacrament. Hieruit vloeien specifieke taken en bevoegdheden, die alleen een priester kán doen. Naast deze zeer specifieke handelingen, zoals het celebreren van de Heilige Mis, zijn er ook taken die weliswaar bij zijn taak als zielenherder horen, maar die voor stukjes ook door andere mensen kunnen worden gedaan. Mensen die hiervoor geleerd hebben (in het geval van pastoraal werkers), en die op hun terrein bij kunnen dragen aan de pastorale zorg. Vooral in de huidige tijd van grote parochies en relatief weinig priesters is dit het geval.

Echter, ook hier is het een ondersteunende taak. Ze kunnen de priester niet vervangen, ze kunnen niet zelf de heilige handelingen uitvoeren. Daartoe zijn niet bevoegd (door God welteverstaan). Het is een kwestie van je taken en bevoegdheden weten, en van het waarom. Een Heilige Mis zal nooit daadwerkelijk vervangen kunnen worden voor een gebedsdienst of een woord- en communieviering, welke door leken geleid worden. De taken van de priester in de Heilige Mis zijn voorbehouden aan de priester, met een reden, naar Gods wil. Net zoals in het Jodendom alleen de hogepriester bij het Allerheiligste mocht komen.

In plaats van hierover te zitten mokken of stampij te maken, zou men er goed aan doen zich eens te verdiepen in de taakverdeling en de achtergrond. Maar vooral zal men deze moeten accepteren, en liefhebben, en de eigen plaats en roeping en die van de ander er in erkennen.

Welnu, u bent het lichaam van Christus, en ieder van u is van dit lichaam een onderdeel. Nu heeft God in de gemeente allerlei mensen aangesteld, allereerst apostelen, vervolgens profeten, en verder leraren; voorts is er de gave om wonderen te doen, te genezen, te helpen, te besturen en in talen te spreken. Niet iedereen kan apostel zijn, of profeet, of leraar. Kunt u allen wonderen doen? Hebt u allen de gave om te genezen, in talen te spreken en uitleg te geven? – 1 Korintiërs 12, 27-30

Lees het hele bericht »

Een wel heel bijzondere Tridentijnse Mis

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Lees het hele bericht »