Feeds:
Berichten
Reacties

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het  vierde blijde geheim: Jezus wordt in de tempel opgedragen aan God.

Nog maar 8 daagjes oud was Hij toen zijn vader en moeder hem naar de tempel brachten om Hem aan God toe te wijden. Maria moet nog moe en beurs geweest zijn geweest van de bevalling.

En dan daar staan. Je kindje bij God brengen. Het kind dat gegeven js wordt in zekere zin weer teruggegeven. Iets wat ik ook een beetje heb mogen ervaren bij de doop van onze meisjes. Hoeveel vreugde daarnaast ook om te weten dan je kinderen eens bij God kunnen zijn.

Want tegelijkertijd zit er ook iets van (aards) verdriet. Eens, vroeg of laat, zullen de kindjes er niet meer zijn. Alleen al bij die gedachte word ik verdrietig. Mijn lieve kleintjes. Maria moet niet minder pijn gehad hebben. Sterker nog, haar werd zelfs  nog even ingewreven dat ze veel zou lijden om haar Zoon. En ze wist fat het er bij hoorde. naast de vreugde ook het verdriet.

Maar voor het moment van de opdracht en voor ons van de doop, mag er even vreugde zijn. Want eens mogen we terug naar Onze Schepper. Die geeft en Die neemt. Wiens Naam in eeuwigheid zij geprezen. 

Advertenties

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

    1. Voor het eerst hebben we Oud en Nieuw gevierd als gezin. Of nou ja, de meisjes sliepen heerlijk de hele avond en door het al geknal en geflits heen, dus werd het meer een Oud en Nieuw met z’n tweetjes en meisjes op de andere verdieping. Heel erg wennen, want vooral manlief heeft toch graag wel wat mensen om zich heen. Ik zag het alleen niet zo zitten om met de twee meisjes en mijn eigen vermoeidheid ergens heen te gaan. Uiteindelijk hadden we een tafel vol met lekkers en hebben we het spel Andor gespeeld. Niet helemaal mijn spel, maar tegen het einde van het spel leek ik het toch nog wat leuk te gaan vinden. Lijkt echt zo’n spel dat ik vaker moet spelen om écht leuk te gaan vinden. De jaarwisseling zelf verliep een beetje chaotisch, om het zo te zeggen. Maar uiteindelijk was het dan 2018. Dus ook voor iedereen op het web nog een zeer gezegend 2018 gewenst.
    2. De grote kleine meid sliep dan weliswaar door al het vuurwerk heen, aan het einde van de middag en begin van de avond was er her en der al wat te zien in de wijk. Grote kleine meid mega-enthousiast en telkens springend “suuwek, suuwek” roepend. Totaal geen angst ofzo, puur enthousiasme.
    3. Datzelfde stuiterige zette ze trouwens door tijdens de Nieuwjaarsmis. Vrijwel geen moment stilzittend, alle kanten op rennend, niet luisterend, soms iets te hard pratend. Blij dat de Mis vaste rubrieken heeft, want daardoor kon ik het in ieder geval nog volgen. Maar wat was ik moe, gefrustreerd en verdrietig na afloop. Echt, het is een lieve schat, en dat stuiterige is op de meeste momenten prachtig. Maar niet in de Mis. Zucht.
    4. Er waren hier in de parochie trouwens veel missen op de ochtend van het Nieuwe jaar. Gewoon drie om 9.30 en twee om 11u. Met zowaar een koor (terwijl dat de dag ervoor niet was) en een mooie missetting. En ook nog een koffie en thee na afloop, dat we deze keer maar wel even overgeslagen hebben, zie emoties genoemd in punt 3. We waren gewend dat er op nieuwjaarsdag nog wel een Mis gedaan werd, maar dat dat lang niet gevuld was. Terwijl het toch wel een verplichte feestdag is.
    5. De kleine kleine meid slaapt gelukkig beter dan haar zus op deze leeftijd deed, maar doorslapen is nog een woord dat ze niet kent. Sterker nog, na de redelijk goede nacht met Oud en Nieuw waarin ze maar 1 keer kwam voor drinken, is het gemiddelde toch wel 2 keer per nacht. Deze mama is dus soms meer een zombie die blij is als de dag voorbij is en ze haar hoofd op het kussen kan leggen.
    6. Bij alle vermoeidheid en de borstvoeding heb ik, zeker sinds start van het werk, honger als een paard. Gisteren maar weer eens na gaan denken of het niet anders kan, en per vandaag begonnen met wat voedingsaanpassingen zodat ik net de hele dag door suikertops en –dips heb. Dat was dus vanochtend ontbijten met een kom havermout met besjes er in. Er zat ook Kiwi door, maar dat was niet zo’n succes. De rest was best prima, en heb het best goed gered tot de lunch hierdoor. Nu eens zien of ik het vol kan houden.
    7. Sinds mijn herstart op het werk twee maanden geleden was het enorm druk. Inmiddels, sinds twee dagen ofzo, begint er weer een beetje ruimte te komen voor taken naast de directe patiëntenzorg en de administratie die daarbij hoort die ook gedaan moeten worden. Dit is toch wel een fijn gevoel om de werkweek mee af te sluiten.

Sorry, een beetje saai overzicht zo zonder foto’s. En na het typen zag ik de uitdaging vanaf de host. Allen dus daarheen om nog wat leukere dingen te lezen: This Ain’t The Lyceum – year in review

 

1. Van de vrijdag op zaterdag voor Kerstmis besloot de grote klein meid ziek te worden. Om net op tijd voor Kerstmis weer beter te zijn. De avond van de 1e Kerstdag werd mijn moeder ziek. Twee dagen later in milde mate gevolgd door mijn man en nog een dag later mocht ik er zelf aan geloven. Gisteren daarom eerder thuisgekomen uit het werk om in de middag een paar uurtjes te slapen en om in de avond al om kwart voor negen in bed te liggen. Vandaag gaat het gelukkig alweer wat beter. Hopelijk dat de jaarwisseling zonder gekke dingen gaat verlopen.

2. Naar de Mis gaan als gezin is deze jaren toch wat een uitdaging. Combinatie van peuter, baby die een redelijk ritme heeft ’s nachts en planning met de familie. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat manlief een prachtige Nachtmis heeft gehad in de Groninger kathedraal terwijl ik op de meisjes lette. En ik in de ochtend in Sneek naar de Hoogmis gegaan ben in mijn eentje.

Die genoemde Hoogmis was op zich erg mooi. Ik heb me in geen tijden zo dichtbij God gevoeld. Maar what the heck zitten ze het eucharistisch gebed te vernachelen door er ineens allemaal gezongen tekst door te doen. Het meest heilige, stille moment van de gehele Mis aan flarden. En dat terwijl de rest van de Mis (op de schuldbelijdenis na) mooi was, met oa prachtige missetting, psalm na de eerste lezing en zelfs de Prefatie en Onze Vader in het Latijn.

20171229_202913

3. “Uit de mond van kinderen hebt Gij u de lofzang bereid”. Hoe waar ook weer. De grote kleine meid vindt het maar wat mooi als ze een kerststal ziet om dan heel hard “baby Jezus!” te roepen.

4. De liederen die we in de Advent samen zongen hebben plaatsgemaakt voor kerstliederen. Een van de favorieten is toch wel:

5. De kerstversiering in huis is wat karig dit jaar. Voor Kerst weinig tijd en energie voor gehad (allang blij dat er enkele kerstkaarten op tijd de deur uit zijn gegaan – ook veel minder en later dan gebruikelijk). Maar gelukkig begint de Kersttijd pas met Kerstmis, en dus ga ik proberen morgen – afgelopen dagen werd hem niet echt met de ziekte – om het huis nog wat meer in Kerststemming te brengen: kaarten ophangen, nog wat extra lichtjes hier en daar. De raamschildering mogelijk vervangen van adventskalender naar kersttekening.

6. Vandaag was de laatste werkdag van 2017. Op de polikliniek waren er weinig collega artsen aanwezig. In de ochtend had ik geloof ik het drukste spreekuur, in de middag een collega van het andere op de poli zittende specialisme. De gang waar we zaten was in de middag grotendeels donker. En dan altijd mooi om bij het weggaan te kunnen zeggen: “tot volgend jaar!”

7. Oh, ik geloof dat de beste host van de 7QTS (http://thisaintthelyceum.org/sqt-merry-christmas-im-a-unicorn/) wil weten wat het favoriete kerstcadeautje was. Voor mij was dat toch wel de CD met Maria-liederen van Radio Maria. Die hebben we gelijk op de terugweg naar huis gedraaid.

 

1. Onze eigen kerststal staat ook weer. De herders staan al vol ongeduld te wachten, de wijzen zijn nog bezig er aan te komen. Over het algemeen staan Maria en Jozef in de stal, soms blijken ze ineens naar voren gelopen te zijn. Of de engel ligt op zijn rug naar boven te kijken, even zien wat zijn collega’s doen.20171222_221010

2. Kom ik bij de plaatselijke Jumbo hier, staat daar gewoon zomaar in de winkel een kerststal.
20171218_143415

3. En op het werk blijken ze ook al een kerstgroep te hebben. Waar baby Jezus braaf nog niet in ligt.
20171221_142851.jpg

4. Naast dit alles hebben ze in het Brabantse land blijkbaar ook allemaal mooie kerststallen (zowel in als buiten de kerk) opgezet. Zo ben ik afgelopen maandag met dochterlief op de fiets naar een dorpje vlakbij geweest. Althans, hemelsbreed vlakbij. De twee snelste toegangswegen bleken afgesloten. Dus toen kwamen we met een omweg na 15-20 minuten uit bij een punt waar ik ook in drie minuten had kunnen komen.
20171218_162054.jpg

5. Tegenover voornoemde kerststal staat een Maria-kappelletje. Wie weet waar het staat en wat de naam van Maria hier is mag het roepen. Gewoon een klein kappeltje. Open. Waar allemaal kaarsjes aangestoken zijn. En blijkbaar van mei tot en met oktober elke maandagavond de rozenkrans gebeden wordt.
20171218_164526

6. Voor het eerst doen manlief en ik iets met de O-antifonen. De volledige vespers waren niet haalbaar om te doen, maar we bidden deze week vooraf aan onze rozenkrans het O-antifoon met Magnificat erbij. En dan heb je natuurlijk nog deze:


7. We zijn er nog niet helemaal uit wat we gaan doen qua kerkgang zondag en maandag. Voor de zondagmis kunnen we naar een Mis in de novus ordo gaan (4e zondag vd Advent), maar ook Tridentijns (vigiliemis van Kerstmis). En dan kunnen we naar de Nachtmis, maar dat is niet handig met de jongste, maar de Dagmis doen we liever niet in de plaats waar we dan zijn. Dus hm, het is nog even puzzelen. Grote kans dat we vooral de Mis van Kerstmis niet gespleten doen als gezin/echtpaar.

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het derde deel: Jezus wordt geboren in een stal te Bethlehem.

Nog een weekje, dan vieren we alweer de geboorte van Jezus. In een stal, ergens in de middle of nowhere. Geen vroedvrouwen, geen extra setjes kleren of warmtekruiken. Geen pijnstilling of andere afleiding. Een bevalling ruw en werelds. Voor het gemak vergeet ik maar even dat Maria zonder zonde ontvangen is en dus mogelijk niks te maken heeft gehad met “pijnlijke weeën en barensnood”.

Afbeeldingsresultaat voor mary baby jesusIk kan me voorstellen dat ze zich eenzaam en verdrietig voelde op deze momenten. Maar hoe mooi moet het tegelijkertijd zijn geweest om te weten dat je Gods Zoon ter wereld aan zetten bent. En dan als Hij eenmaal geboren is, Zijn eerste huiltjes te horen en Zijn gezichtje te zien. Hemels, lief en puur. Want dat was God op dat moment: een baby. Klein, lief en afhankelijk van zijn moeder en voedstervader. Huilend als het honger had, en lachend als het Zijn moeder zag. Zijn kleine handjes vertrouwvol in de hare.

God, volledig overgeleverd aan ons als mensen. Want dat heeft Hij gedaan. Hij is klein geworden en afhankelijk van onze liefde. Aan de ruimte die wij hem geven. Maria heeft dat gedaan door Hem geboren te laten worden en Hem te koesteren als haar Zoon. Kunnen wij dat ook? Kunnen wij plaats maken in ons hart, in ons leven, voor Hem. Als wij Hem niks geven en ons niet voor Hem openstellen, kan Hij ons ook niet de pure liefde geven als die van een kind.

Ik kijk naar mijn meisjes, en zie hun vertrouwen en liefde in hun gezicht. En ik smelt. Wil alles voor ze doen. Dat is zoals het zou moeten zijn, ook naar Hem toe.

1. Net als zo’n tien- tot vijftienduizend anderen liepen wij afgelopen zaterdag mee met de jaarlijkse Mars voor het Leven. Dit keer op het Malieveld, wat mooi groot was, maar helaas mocht de toch niet door het centrum. Het was koud en deels ook nat, maar het was ingetogen, goed en mooi om met zovelen de allerkleinsten die geen stem hebben een stem te geven. Om samen op te komen voor de echte nood en zorg voor de zwangere vrouwen. Wat alle mensen die niet verder kijken dan hun bevooroordeelde neus lang is ook zeggen, was er oprecht zoveel zorg en liefde van deze mensen voor zowel moeder als kind.

Schreeuw om Leven – verslag van de Mars, met video

2. Om bij de genoemde Mars te komen hadden we besloten om niet de auto te pakken (de vorige rit in de auto naar Den Haag was niet helemaal goed bevallen) maar een dagje te gaan treinen. Zo was het voor de grote kleine meid ook een beetje leuk nog. Een avontuur zelfs. Wat heeft die genoten van het treinen: sprinter, koploper én dubbeldekker. Dat we om logistieke, drukte en nog-uitzoeken-hoe-het-handig-is redenen de helft van de tijd op zo’n middenstuk zaten maakte haar niet uit. Stuk meer ruimte om te bewegen.

20171209_095350

3. De zondag erop zou ik voor het eerst de crèche doen in onze parochie. Om mij ook nog een Mis te kunnen laten bijwonen én nog een beetje structuur in de dag te houden, waren we de ochtend eerst nog naar een van de andere kerken in de parochie gegaan. Een mooi klein kerkje, waar als je het volksaltaar er uit zou halen en weer knielbanken er in zou zetten (ja echt, knielbanken er uit) een hele mooi intieme Tridentijnse Mis zou kunnen houden. Het was door omstandigheden een stille Mis, maar juist in deze rust en soberheid erg mooi. Vervolgens doorgegaan naar onze eigenlijke kerk. Waar een gezinsmis bleek te zijn. In plaats van de week erna. Daar ging ons gezinsmisontwijkend gedrag. Eigenlijk extra geluk dat we allemaal dus al eerder gegaan waren. Manlief heeft het tot na de collecte volgehouden, toen is hij ook maar bij de crèche komen zitten. Crèche doen was trouwens erg mooi, met ook nog een klein bijbelverhaaltje en tekenwerkje.

4. Voor Sinterklaas hadden we voor beide meisjes een boekje over Kerst gegeven. Voor de grote kleine meid een wat groter boekje over het Kleine Kerstkoninkje. Voor de kleine kleine meid een boekje n.a.v. het lied ‘Stille Nacht’. Haar zus vindt dit echter ook een erg mooi boekje, waarbij ik dit zodoende al enkele malen gezongen heb voor haar voor het slapen gaan. Al zoekende kwam ik er achter dat er in Nederland twee versies zijn. De katholieke en de protestantse. De katholieke is gewoon de vertaling van het originele Duitse. De protestantse versie heeft zeg maar alleen de melodie overgenomen. Rare jongens die protestanten. Ons boekje blijkt tot mijn blijdschap gewoon de reguliere, katholieke, versie te hebben.

5. We hebben een boom. Een echte boom. Inmiddels, in drie etappes, versierd met rood, goud en zilver. En een kerststal er onder. De grote kleine meid heeft ook een beetje meegeholpen. De nieuwigheid is inmiddels wel van de boom af geloof ik, maar ik ben erg blij dat hij staat.

DSCF6758

6. Met twee prachtig winterswitte dagen moest mama ook hier mee naar buiten om sneeuwmannen te maken en sleetje te rijden. In eerste instantie wou ik liever lekker warm binnen zitten. Toen ik eenmaal buiten was was het eigenlijk best wel erg fijn en vond ik het jammer dat ik weer naar binnen moest om haar zusje te voeden. Ook de handschoenen die inmiddels niet zo waterdicht meer waren konden de pret niet drukken. Op naar een Witte Kerst. Maar dat zal vast niet.

20171211_162731

 

7. De bestelde kerstkaarten zijn binnen. Ik kan nu eindelijk kerstkaarten gaan schrijven. Nu nog de al gekochte decemberzegels weer zien te vinden.