Feeds:
Berichten
Reacties

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

1. Nadat twee van mijn favoriete blogs weer actief geworden zijn (thisjourneyofmylife.wordpress.com en proevenengeloven.blogspot.com) kreeg ik weer de kriebels wat meer te gaan bloggen. We zullen of dat lukt naast het hectische leven dat mijn leven vandaag de dag is.

2. Deze week hebben we voor het eerst ziekte bij meerdere gezinsleden mee mogen maken. Dinsdag begon ons meisje te snotteren en hangerig te worden. Toen ik thuis kwam aan het werk maar even de thermometer gepakt. Ja hoor, koorts. Wilde ze in de avond nog wel een beetje slapen, de nacht was een drama. Ik ben maar met haar op bed gaan liggen en zo hebben we geprobeerd de nacht wat door te komen. De koorts liep op tot bijna 40 graden, en woensdagavond toch maar haar een paracetamol zetpil gegeven zodat ze iets beter kon slapen. Dat is gelukt, hoewel wel in mama’s armen. Ik vond het zo sneu haar ziek te zien, onze lieve schat. Gisteravond was de koorts bij haar geweken…

3. .. en begon de ellende bij mij. Of beter gezegd, gisteren overdag werd ik in rap tempo zieker, waarbij ik me vanochtend toch maar ziek gemeld heb. Ook ik moest aan de koorts geloven. Echt, rillend onder twee winterdekbedden is niet fijn. De ergste piek lijkt nu wat voorbij. Hopen dat het morgen beter gaat. Gelukkig heeft mijn man de zorg voor ons meisje op zich genomen, waardoor ik heb kunnen slapen. En gelukkig hebben we nu nog maar één kind. Maar hoe doen mensen dat meer kinderen?

4. Stiekem vind ik het best fijn dat mijn man thuis is. Helaas is de keerzijde daarvan dat hij geen werk heeft. Maar echt, weten dat je dochter in goede handen is, dat ze een supergoede band met haar papa opbouwt en er minder stress is doordat we niet hoeven te vliegen naar de kinderopvang. Ik ben zo trots op mijn man dat hij dat allemaal doet, al lijkt hij zelf nog niet echt te beseffen dat wat hij doet ook een prestatie is.

5. Mijn dochter is een echt borstvoedingskindje (even naar de woorden van onze wijkverpleegkundige bij het consultatiebureau). Weigert pertinent de fles, maar gelukkig gaan de hapjes inmiddels goed en drinkt ze steeds beter gewoon uit de beker. Ik voed haar nog steeds, zij het niet zo frequent als eerder. Strikt genomen hoef ik niet vasten. Met de energie die borstvoeding kost is dat best begrijpelijk. Maar ik kon niet niet vasten, en dus doe ik toch een beetje met mijn man mee: geen snoep, geen suiker in de thee en beperkt aantal tussendoortjes. Eigenlijk vind ik het best weer fijn om wel wat te vasten, nadat vorig jaar echt niet kon door de zwangerschap.

6. Om ons gebedsleven weer wat leven in te blazen, zijn mijn man en ik weer begonnen met het bidden van de Completen (laatste gebed voor de nacht). Mijn favoriete getijde van het getijdengebed. Het is alleen niet altijd even slim om dat zo vlak voor het slapen te doen, aangezien ik dan moe ben en eigenlijk heel erg graag mijn bed in wil. Maar om de Completen nou naar acht uur ‘s avonds te verplaatsen is ook zo wat.

7. Nog twee maanden..dan moet ik naar Portugal voor een congres om mijn poster te presenteren. Niet alleen veel stress om de poster af te krijgen, maar vooral veel stress hoe het in vredesnaam moet met onze kleine meid. Ze moet dan echt van de borst af zijn (vliegen met een baby zie ik niet zitten). En ik zit met een enorm stuk vliegangst. Nog twee maanden, twee maanden angst en stress.

Doing it our way

Sinds een half jaartje mogen mijn man en ik ons ouders noemen van een dochtertje. Van een erg lief, maar ook enorm actief en eigenwijs dochtertje om precies te zijn. Ze doet alles geweldig eigenlijk, of nou ja, bíjna alles. Mejuffrouw vond overdag het slapen in eigen bed maar lastig, en toen dat eenmaal beter ging, bleek ze alleen maar melk vers van de bron te willen hebben.

Als deze mama niet weer moest gaan werken na bijna drie maanden, was dit niet zo’n probleem geweest. Maar dat moest deze mama wel. Maar helaas, alle pogingen ten spijt, wilde mejuffrouw niet uit het flesje drinken. Ik heb toen ook kennis gemaakt met waar ik toch echt een grens trek in wat ik wel niet overneem van waarschijnlijk goedbedoelde, maar niet altijd even fijn overgebrachte, adviezen. Want haar een aantal dagen laten uithongeren zodat ze uit pure wanhoop het flesje pakt, nee dat konden we niet. En dus bracht mijn lieve man haar tussen de middag naar mij op het werk zodat ze daar gevoed kon worden (of ik gewoon in de auto stapte en daar ging voeden omdat dat een hoop gedoe scheelde qua parkeren). De eerste maand zat ik zodra ik thuis kwam vast aan bank of bed omdat mejuffrouw nogal hard in wilde halen met drinken. En deze mama kon gewoon niet anders, hoe bang ik was dat ze anders te weinig binnen zou krijgen (niet dat dat een probleem was overigens, ze groeit als de beste, in ieder geval, toen. Geen idee hoe het de afgelopen maanden gegaan is).

Gelukkig ging dat langzaamaan beter, en hebben we ook wat meer bewust momenten gecreëerd dat ze even geen drinken kreeg in de avond en moest slapen. Na meerdere maanden dat ik vrijwel niet weg kon in de avonden, begint er nu weer ruimte te komen. Ze slaapt nu rond half zeven/zeven uur, en meldt zich zo rond middernacht nog een keer. In de tussentijd kan mama dus haar eigen ding doen, wat over het algemeen neer komt op: administratie, onderzoek of andere opleidingsgerelateerde zaken. Zowaar heb ik vorige week voor het eerst gekart met een groep collega’s, wat voor mij dan aan de ene kant enorm leuk is (even lekker fanatiek kunnen zijn), maar ook erg spannend, want oh jee, wat als ze toch eerder wakker wordt.

Maar sociale contacten, ja, wat waren dat ook alweer. Even op bezoek bij iemand is een ware planning geworden. Cursussen waarbij ik voorheen gewoon in de trein stapte en overnachtte in een hotelkamer zijn complete volksverhuizingen geworden, even mijn moeder bellen lukte alleen als ze eindelijk eens even lag te slapen. Sociale programma’s bij cursussen heb ik al een half jaar niet meer meegemaakt. Cathecheseavonden weet ik me niet de laatste keer meer te herinneren, al staan er soms echt interessante onderwerpen op het programma. Nee, gezellig ben ik niet geweest de afgelopen tijd. Betrokken bij veel dingen ook niet. Ik kon het gewoon simpelweg niet. Alle adviezen en aanboden ten spijt. Want soms klinken die adviezen zo mooi, maar mijn man en ik moeten het uitvoeren, en wij zitten op dat moment er middenin met een kind en proberen er het beste van te maken.

En toch, het is goed zo. Niet dat ik niet mijn best moet doen om alle vergadering en onderwijsmomenten te volgen, niet dat ik maar geen moeite met doen voor sociale contacten, maar soms is het gewoon goed zoals het is omdat de prioriteiten liggen zoals ze liggen. Ik moet mama, echtgenote, arts voor mijn patiënten, collega voor mij collegae, zus voor mijn broertjes en dochter voor mijn ouders zijn. En dat kan niet altijd tegelijk, sterker nog, het bijt elkaar vaak enorm. En om zelf niet overeind te vallen, moeten er soms keuzes gemaakt worden, die ik een jaar geleden nooit gemaakt zou hebben (ik had een hekel aan te laat komen of eerder weg te gaan bijvoorbeeld).

De dikke glimlach van mijn dochter als ik thuiskom, haar gekir als ik haar in de lucht gooi en weer opvang, haar lijfje dat zich ontspant als ze vlak voor het slapen gaan lekker bij me aan de borst ligt, het is het allemaal ontzettend waard. Het is de gebroken nachten waard, de tranen, en de worsteling tussen alles wat de wereld van me vraagt.

Tweemaal inmiddels is er een dag geweest voor katholieke werkers in de gezondheidszorg. Een dag om verschillende mensen te ontmoeten die allemaal ergens in de zorg werken en proberen ook hun katholiek zijn daarin vorm te geven. Een dag met verdieping, uitwerking van casuïstiek en uitwisselen van ervaring.

Aanstaande zaterdag 10 oktober zal dit voor de derde maal plaatsvinden (ondergetekende zal er zelf niet bij zijn in verband met de zorg voor een lief klein meisje, maar heeft wel een klein beetje bijgedragen aan de invulling van de dag). Als je je nog niet opgegeven hebt, doe dat dan nu: http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=113

Het ene moment lag ons meisje heerlijk lief te spelen. Het andere moment stroomde er uit neus en mond melk dat niet al te lang geleden daar nog naar binnen was gegaan. Meisje helemaal overstuur. Mama enorm bezorgd. Lekker in de draagdoek gedaan en tegen me aan gehouden, waarna ze prompt in een diepe slaap viel.

Zo kijkend naar haar besefte ik hoeveel ik van dit kleine mensje houd. Of ze nu huilt, krijst of lief is, of ze nu een keer in de nacht wakker wordt of me vanaf halverwege de nacht elk uur wakker maakt, ik ben gek op haar en zou haar voor geen goud willen missen. En dan gebeurt er zoiets als hierboven, en merk ik hoe enorm bezorgd ik kan zijn, maar vooral hoeveel pijn het mij ook doet om te zien dat mijn dochter zich niet fijn voelt, dat ze zo overstuur is.

En toen bedacht ik me: houd God niet ook zo van ieder van ons? Heeft Hij ons niet lief ondanks wat we allemaal uitvreten. Heeft Hij verdriet omdat wij niet gelukkig zijn, hetzij door wat we onszelf aangedaan hebben, hetzij door wat ons overkomt. Heeft hij niet nota bene zijn eigen Zoon aan ons gegeven om te zorgen dat wij allemaal, elk mensenkind dat hier op aarde rondloopt en rondgelopen heeft, uiteindelijk het ware geluk zouden vinden? Op de eerste plaats natuurlijk na onze dood bij Hem in de hemel, maar ook in ons aardse leven.

Net als ik zielsveel van mijn dochter houdt, zoveel houdt Hij ook van mij, meer nog zelfs, want Zijn Liefde is groter dan wij ooit zullen kunnen vatten. Hoe mooi is dat eigenlijk, hoe bijzonder. Hij heeft ons lief zoals een vader zijn kind liefheeft. En wij mogen zeggen: Abba, Vader.

“Goed, dan kan ik nu even een warm kopje th… Oh, shit, ze is weer wakker.” Voorspelbaarheid is vrijwel nul in dit huis sinds de komst van ons lieve roze draakje. Nou ja, het enige voorspelbare is dat ze juist op een moment dat je denkt dat er iets gaat gebeuren er niets gebeurt en omgekeerd. En als er iets gebeurt, is het ook best nog wel even puzzelen wat de kleine madame nu weer wil. Denk je te weten wat haar huiltjes betekenen, zijn ze de week erop weer anders.

Het is echt een prachtig wondertje dat we hebben mogen ontvangen. En ook prachtig mooi om te zien hoe ze zich in die paar weken al ontwikkelt heeft. Nu ze ook écht kan glimlachen en met de ogen volgt (en alles lijkt te willen zien), zijn de mooie momenten nog mooier. Maar serieus, een roze wolk? Daar zie je mij niet op zitten. Ik vind het stiekem best zwaar allemaal, hoe mooi het tegelijkertijd ook is.

Weinig slaap, onzekerheid of alles wel goed gaat (drinkt ze genoeg, drinkt ze niet te veel, plast en poept ze wel goed, slaapt ze niet te veel, slaapt ze niet te weinig, is ze niet te warm aangekleed, is ze niet te koud aangekleed, en bovenal: ademt ze nog wel???), en duizend-en-een adviezen die ook nog eens allemaal tegenstrijdig zijn met elkaar (echt, ga niet googlen tenzij je echt veel zelfvertrouwen hebt). Dit heeft me doen concluderen dat er niet één methode is die goed is, maar dat het zoeken is naar wat voor jóu en je kleintje werkt.

Gelukkig worden er al duizenden jaren kinderen geboren, en weten ouders van allerlei achtergronden de kinderen groot te brengen. Ook ons aller Moeder Maria heeft dit alles doorlopen. Van de zwangerschap met mogelijk allerlei kwaaltjes van dien, de bevalling en het grootbrengen van kindje Jezus. Want hoewel kindje Jezus natuurlijk Gods Zoon was, kan ik me niet voorstellen dat Hij vanaf de geboorte alleen maar braaf is geweest en nooit huilde, nooit moeite had met in slaap komen en dat hij niet Zijn Moeder af en toe knettergek maakte. Althans, vanuit menselijk oogpunt ga ik maar even van deze situatie uit.

Van een vriendin kreeg ik tijdens de zwangerschap het boekje: “Walking with Mary – a catholic women’s guide to pregnancy”. Hierin was er voor elke week een overweging  om samen met Maria door de zwangerschap heen te gaan. Hoewel ik niet zo’n held ben in het volgen van wekelijkse opdrachten voor gebed of focus, was het toch fijn op deze manier een extra dimensie te hebben in de bijzondere tijd van het wachten op ons kleintje. En nu ze geboren is, is het fijn te weten dat ik niet alleen vriendinnen en familie hier op aarde heb om tegen te praten (lees: klagen) over ons kleintje, maar ook dat ik een Hemelse Moeder heb die weet hoe het is, en steun en troost kan bieden.

Al duizenden jaren worden kinderen geboren en groeien ze op tot volwassenen. Al duizenden jaren hebben ouders hun weg gevonden. Ook hier zal dat dus op een of andere manier wel los lopen. Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen, maar hebben we steun van aardse en hemelse familie en vrienden.

In de moederschoot geweven
tot een wonder van bestaan
bracht de Heer je in ons leven
Dankbaar nemen wij jou aan

Het was al een tijdje stil op deze weblog. De laatste weken van mijn zwangerschap was er weinig fysieke en mentale energie om echt even lekker achter de computer te zitten. Het was echt wachten tot ons kleintje kennis wilde maken met de wereld.

7 juli was het eindelijk zover. Midden in de nacht is onze prachtige dochter geboren. Na een wat heftigere start voor zowel moeder als dochter maken we het nu allebei goed. Haar papa en ik genieten volop van dit kleine wondertje.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.