Feeds:
Berichten
Reacties

Genade

Gewoon genade. Dat was deze mooie maandagavond van Maria Tenhemelopneming. Na een drukke dag kon ik op tijd naar huis komen om naar de Mis om 19u in Warfhuizen te gaan (onze eigen parochie heeft op deze dag alleen een Mis om 11u). Haasten, haasten, irritaties en boosheid naar mijn man. Gestrest in de auto. Bijzondere automobilist voor ons. Te laat aangekomen. Aargh. Van die gedachten dat hij toch eens zijn hersenen zou moeten gebruiken en dat het fijn zou zijn als Onze Lieve Heer hem dat eens duidelijk zou maken. Afijn, niet echt een ideale gemoedstoestand om bij de Mis te zitten.

Maar het moment dat ik over de drempel van de Kluis van Onze Lieve Vrouwe in Warfhuizen liep, was de boosheid weg. De irritatie en het verdriet weg. En was er alleen vreugde en dankbaarheid. Werkelijk een prachtige, ingetogen Mis gehad. In de Buitengewone vorm van de Romeinse Ritus nog wel. Prachtig blauw gewaad van de Pater (Beiers privilege), mooi gezang, echt heel devoot. Voor mijn kleine meid die ook mee was omdat ik haar nou eenmaal niet alleen thuis kon laten was het een beetje aan de late kant. Maar oh wat heeft ze zich goed gehouden. Sterker nog, ze is zelden zo lief geweest in de Mis. Wat heen en weer geloop, wat gebrabbel, maar over het algemeen enorm vrolijk en lief aanwezig. De bellen die gerinkeld werden op de vaste momenten in de Mis hadden helemaal haar aandacht. En het lege melkpak natuurlijk, want dat is superspeelgoed.

De terugweg was een stuk fijner dan de heenweg. Mooie lichte lucht, ritje door het platteland van Groningen.Elly en Rikkert op de achtergrond. En bij thuiskomst nog even heerlijk knuffelen met dochterlief. Na het live zien van het winnen van de gouden medaille van Sanne Wevers haar op bed gebracht. Haar lieve lijfje tegen me aan. Heerlijk warm, heerlijk lief. En zometeen komt manlief thuis. Die ga ik ook maar eens even goed platknuffelen.

Een kleine uitzondering in mijn beleid om geen herkenbare foto’s te plaatsen. Een kleine blik op onze lieve kleine deugniet, die gisteren 1 jaar is geworden. Een paar wetenswaardigheden danwel leuke foto’s.

1. Om te beginnen een lastige wetenswaardigheid. Ons dondersteende weigerde namelijk vanaf begin van het oefenen de fles, wat voor tips en trucs we ook toepasten, vrijwel alle adviezen opgevolgd. Vrijwel, want een kind maar gewoon een paar dagen geen drinken (en dus eten) geven zodat het uit pure wanhoop de fles gaat pakken, vond ik kindermishandeling. Mejuffrouw moest en zou per sé alleen direct uit mama’s borst drinken. En zo geschiedde.

Aangezien manlief geen werk heeft, heb ik tussen de middag live kunnen voeden tot ze een maand of zeven was. Toen accepteerde ze een papje van afgekolfde moedermelk, en hebben we dat tussen de middag gegeven. En zo vonden we een beetje onze weg. Uiteindelijk negen maanden borstvoeding gegeven, daarna gestopt omdat het gewoon niet meer te combineren was met alles. Helaas. Maar we hebben er wat voor over gehad en meegemaakt: alle cursussen van mij in Rotterdam, Amsterdam en Nijmegen, meerdaags. Waarbij het hele gezin dus mee moest. Onderwijsavonden die creatief ingevuld moesten worden. Sociale afspraken die eigenlijk niet gemaakt konden worden. En nu. Nu doet ze het super. Al moet ik zeggen dat mevrouw ook kunstvoeding weigerde, ook uit het sort of tuitbekertje waar ze wel andere dingen al uit dronk. En dus hadden we maar besloten geitenmelk te geven (wat lichter verteerbaar dan koemelk en minder kans op allergieontwikkeling), waar ze echt verzot op is. Liever een kind dat wel drinkt al wordt het drankje zelf nog niet aangeraden, dan een kind dat helemaal niet drinkt.

2. Boekjes. Ze is er dol op. Voorlezen is nog niet altijd een succes (lees: meestal niet), maar ze kijkt graag plaatjes en bladert nog grager door de boekjes. Ze verslindt de boekjes, regelmatig letterlijk.

DSCF6135

3. A(a)p, b/dal, ato (eerst voor auto, nog steeds voornamelijk, maar nu betekent het ook “uit” wanneer ze aan haar shirtje/rompertje/jurkje begint te trekken. Dada (papa – maar nog niet consequent/dagdag + zwaaien), nana (soms mama, ofzo). Echt superleuk om te horen wat ze allemaal aan het zeggen is. Meestal zijn het gewoon allerlei klanken, waarbij ze dan hele verhalen lijkt te vertellen. Ondanks haar weinig woorden weet ze aardig duidelijk te maken wat ze wil. En wat ze niet wil.

4. Net als haar mama blijkt onze dame slechthorend. Op dit moment nog mild, wel aan beide oren en volgens hetzelfde patroon als bij mij. Ze lijkt er vooralsnog geen last van te hebben, maar of het progressief is over de jaren, dat weten we niet. Vooralsnog komen we jaarlijks ter controle op het audiologisch centrum. En ik, gek genoeg kan ik me er eigenlijk niet druk om maken, al weet ik hoe frustrerend en pijnlijk (emotioneel) het regelmatig kan zijn. Binnenkort de eerste follow-up afspraak. Ik ben benieuwd.

5. Onder het mom van: kan je niet vroeg genoeg mee beginnen:

20160616_154500

Wees gegroet… doe ik het goed mama?

(De werkelijkheid was natuurlijk dat ze deze uit de tas van mama had geplukt en het nogal interessant vond met al die kraaltjes)

6. Nu onze dame kan lopen – ja, ze loopt, los – hebben we mooie rode regenlaarsjes gekocht. Niet overbodig met deze natte zomer. Mejuffrouw zag het echter als erg interessant speelgoed, en werd boos toen ik haar de schoentjes aan wilde trekken. Want ja, haar speelgoed moet toch niet om haar voeten. Domme mama die dat niet wist.

7. De tijd voor een digitaal scherm proberen we zo kort mogelijk te houden. Maar toch af en toe (lees: dagelijks) even samen een muziekfilmpje kijken op Youtube. Om jullie het deuntje ook in je hoofd te laten hebben, hierbij een van haar favorieten:

Of gewoon een CD van Elly en Rikkert opzetten. Wordt ze ook blij van.

Verder is het een superschat. Erg actief (lang leve de crèche tijdens de Mis), maar ook ontzettend lief en meestal best vrolijk. Niet de beste slaapster, maar een lieve glimlach maakt vervolgens veel goed. Op naar weer een jaar.

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Een beetje druk

Een beetje druk, zo kunnen we deze periode wel noemen. In twee maanden tijd zo’n acht deadlines, wat uiteraard gedaan moest worden naast alle gewone werkzaamheden van eerst een enorm drukke kliniek en nu een drukke polikliniek, en natuurlijk een kleine boef die veel aandacht vraagt. Voor een van de deadlines zelfs nog naar Portugal geweest om daar mijn onderzoek te presenteren (leuk detail: ik zat daar lekker te genieten van twintig graden met zon terwijl het in Nederland zodanig prutweer was dat er zelfs een weeralarm afgegeven was). Nog twee deadlines, dan gaan we weer over op hopelijk iets gewonere drukte. En zal ik ook weer wat meer gaan bloggen.

In ieder geval twee (hopelijk mooie en inspirerende) activiteiten voor de boeg:
– 21 mei: Mariabedevaart in Warfhuizen. Aan te raden voor allen. Voor meer informatie: http://www.mariabroederschap.nl/2016/04/06/mariaprocessie-dit-jaar-op-21-mei/ (we moeten nog even zien bedenk ik me nu hoe we dat met de kleine boef gaan doen)
–  weekend van 10-12 juni: katholiek gezinsweekend in Helvoirt. Heel erg benieuwd of dat wat is.

Tot snel.

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

1. Nadat twee van mijn favoriete blogs weer actief geworden zijn (thisjourneyofmylife.wordpress.com en proevenengeloven.blogspot.com) kreeg ik weer de kriebels wat meer te gaan bloggen. We zullen of dat lukt naast het hectische leven dat mijn leven vandaag de dag is.

2. Deze week hebben we voor het eerst ziekte bij meerdere gezinsleden mee mogen maken. Dinsdag begon ons meisje te snotteren en hangerig te worden. Toen ik thuis kwam aan het werk maar even de thermometer gepakt. Ja hoor, koorts. Wilde ze in de avond nog wel een beetje slapen, de nacht was een drama. Ik ben maar met haar op bed gaan liggen en zo hebben we geprobeerd de nacht wat door te komen. De koorts liep op tot bijna 40 graden, en woensdagavond toch maar haar een paracetamol zetpil gegeven zodat ze iets beter kon slapen. Dat is gelukt, hoewel wel in mama’s armen. Ik vond het zo sneu haar ziek te zien, onze lieve schat. Gisteravond was de koorts bij haar geweken…

3. .. en begon de ellende bij mij. Of beter gezegd, gisteren overdag werd ik in rap tempo zieker, waarbij ik me vanochtend toch maar ziek gemeld heb. Ook ik moest aan de koorts geloven. Echt, rillend onder twee winterdekbedden is niet fijn. De ergste piek lijkt nu wat voorbij. Hopen dat het morgen beter gaat. Gelukkig heeft mijn man de zorg voor ons meisje op zich genomen, waardoor ik heb kunnen slapen. En gelukkig hebben we nu nog maar één kind. Maar hoe doen mensen dat meer kinderen?

4. Stiekem vind ik het best fijn dat mijn man thuis is. Helaas is de keerzijde daarvan dat hij geen werk heeft. Maar echt, weten dat je dochter in goede handen is, dat ze een supergoede band met haar papa opbouwt en er minder stress is doordat we niet hoeven te vliegen naar de kinderopvang. Ik ben zo trots op mijn man dat hij dat allemaal doet, al lijkt hij zelf nog niet echt te beseffen dat wat hij doet ook een prestatie is.

5. Mijn dochter is een echt borstvoedingskindje (even naar de woorden van onze wijkverpleegkundige bij het consultatiebureau). Weigert pertinent de fles, maar gelukkig gaan de hapjes inmiddels goed en drinkt ze steeds beter gewoon uit de beker. Ik voed haar nog steeds, zij het niet zo frequent als eerder. Strikt genomen hoef ik niet vasten. Met de energie die borstvoeding kost is dat best begrijpelijk. Maar ik kon niet niet vasten, en dus doe ik toch een beetje met mijn man mee: geen snoep, geen suiker in de thee en beperkt aantal tussendoortjes. Eigenlijk vind ik het best weer fijn om wel wat te vasten, nadat vorig jaar echt niet kon door de zwangerschap.

6. Om ons gebedsleven weer wat leven in te blazen, zijn mijn man en ik weer begonnen met het bidden van de Completen (laatste gebed voor de nacht). Mijn favoriete getijde van het getijdengebed. Het is alleen niet altijd even slim om dat zo vlak voor het slapen te doen, aangezien ik dan moe ben en eigenlijk heel erg graag mijn bed in wil. Maar om de Completen nou naar acht uur ’s avonds te verplaatsen is ook zo wat.

7. Nog twee maanden..dan moet ik naar Portugal voor een congres om mijn poster te presenteren. Niet alleen veel stress om de poster af te krijgen, maar vooral veel stress hoe het in vredesnaam moet met onze kleine meid. Ze moet dan echt van de borst af zijn (vliegen met een baby zie ik niet zitten). En ik zit met een enorm stuk vliegangst. Nog twee maanden, twee maanden angst en stress.

Doing it our way

Sinds een half jaartje mogen mijn man en ik ons ouders noemen van een dochtertje. Van een erg lief, maar ook enorm actief en eigenwijs dochtertje om precies te zijn. Ze doet alles geweldig eigenlijk, of nou ja, bíjna alles. Mejuffrouw vond overdag het slapen in eigen bed maar lastig, en toen dat eenmaal beter ging, bleek ze alleen maar melk vers van de bron te willen hebben.

Als deze mama niet weer moest gaan werken na bijna drie maanden, was dit niet zo’n probleem geweest. Maar dat moest deze mama wel. Maar helaas, alle pogingen ten spijt, wilde mejuffrouw niet uit het flesje drinken. Ik heb toen ook kennis gemaakt met waar ik toch echt een grens trek in wat ik wel niet overneem van waarschijnlijk goedbedoelde, maar niet altijd even fijn overgebrachte, adviezen. Want haar een aantal dagen laten uithongeren zodat ze uit pure wanhoop het flesje pakt, nee dat konden we niet. En dus bracht mijn lieve man haar tussen de middag naar mij op het werk zodat ze daar gevoed kon worden (of ik gewoon in de auto stapte en daar ging voeden omdat dat een hoop gedoe scheelde qua parkeren). De eerste maand zat ik zodra ik thuis kwam vast aan bank of bed omdat mejuffrouw nogal hard in wilde halen met drinken. En deze mama kon gewoon niet anders, hoe bang ik was dat ze anders te weinig binnen zou krijgen (niet dat dat een probleem was overigens, ze groeit als de beste, in ieder geval, toen. Geen idee hoe het de afgelopen maanden gegaan is).

Gelukkig ging dat langzaamaan beter, en hebben we ook wat meer bewust momenten gecreëerd dat ze even geen drinken kreeg in de avond en moest slapen. Na meerdere maanden dat ik vrijwel niet weg kon in de avonden, begint er nu weer ruimte te komen. Ze slaapt nu rond half zeven/zeven uur, en meldt zich zo rond middernacht nog een keer. In de tussentijd kan mama dus haar eigen ding doen, wat over het algemeen neer komt op: administratie, onderzoek of andere opleidingsgerelateerde zaken. Zowaar heb ik vorige week voor het eerst gekart met een groep collega’s, wat voor mij dan aan de ene kant enorm leuk is (even lekker fanatiek kunnen zijn), maar ook erg spannend, want oh jee, wat als ze toch eerder wakker wordt.

Maar sociale contacten, ja, wat waren dat ook alweer. Even op bezoek bij iemand is een ware planning geworden. Cursussen waarbij ik voorheen gewoon in de trein stapte en overnachtte in een hotelkamer zijn complete volksverhuizingen geworden, even mijn moeder bellen lukte alleen als ze eindelijk eens even lag te slapen. Sociale programma’s bij cursussen heb ik al een half jaar niet meer meegemaakt. Cathecheseavonden weet ik me niet de laatste keer meer te herinneren, al staan er soms echt interessante onderwerpen op het programma. Nee, gezellig ben ik niet geweest de afgelopen tijd. Betrokken bij veel dingen ook niet. Ik kon het gewoon simpelweg niet. Alle adviezen en aanboden ten spijt. Want soms klinken die adviezen zo mooi, maar mijn man en ik moeten het uitvoeren, en wij zitten op dat moment er middenin met een kind en proberen er het beste van te maken.

En toch, het is goed zo. Niet dat ik niet mijn best moet doen om alle vergadering en onderwijsmomenten te volgen, niet dat ik maar geen moeite met doen voor sociale contacten, maar soms is het gewoon goed zoals het is omdat de prioriteiten liggen zoals ze liggen. Ik moet mama, echtgenote, arts voor mijn patiënten, collega voor mij collegae, zus voor mijn broertjes en dochter voor mijn ouders zijn. En dat kan niet altijd tegelijk, sterker nog, het bijt elkaar vaak enorm. En om zelf niet overeind te vallen, moeten er soms keuzes gemaakt worden, die ik een jaar geleden nooit gemaakt zou hebben (ik had een hekel aan te laat komen of eerder weg te gaan bijvoorbeeld).

De dikke glimlach van mijn dochter als ik thuiskom, haar gekir als ik haar in de lucht gooi en weer opvang, haar lijfje dat zich ontspant als ze vlak voor het slapen gaan lekker bij me aan de borst ligt, het is het allemaal ontzettend waard. Het is de gebroken nachten waard, de tranen, en de worsteling tussen alles wat de wereld van me vraagt.