Feeds:
Berichten
Reacties

Enkele muziekjes voor de vastentijd. Muziek, die kan raken zoals gewoon woorden dat niet altijd kunnen.

1. Attende Domine

2. God of Mercy and Compassion

3. Psalm 126 GvL

4. Naar Jesaja 58

5. O hoofd vol bloed en wonden

6. Via Dolorosa

7. Uw genade is mij genoeg

Klik voor meer leesvoer en links

 

Advertenties

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het eerste deel van de droevige geheimen: Jezus bidt in doodsangst tot zijn Hemelse Vader.

Hij is de Zoon van God en weet dat Hij na Zijn dood verheerlijkt zal worden. Hij weet dat de dood niet het laatste woord zal hebben dan Hij eens aan de rechter hand van de Vader zal zitten. En toch is Hij daar moederziel alleen aan het bidden dat deze beker toch aan Hem voorbij zal gaan. Hij is bang voor wat komen gaat, bang voor de dood. Zijn vrienden liggen verderop te slapen, Hij moet het alleen doen.

Het stelt mij wel een beetje gerust dat zelfs de Zoon van God deze doodsangsten kent. Zelf kan ik in nauwelijks over de dood nadenken zonder angst (of je de dood nou vanuit biologisch of gelovig perspectief bekijkt maakt in deze niet uit). Het is een angst die moeilijk te delen is met anderen, zowel omdat het persoonlijk is, alswel omdat lang niet iedereen deze angst heeft. En ik soms toch wel de indruk krijg dat veel gelovigen heel zeker zijn van alles en eigenlijk geen doodsangst lijken te hebben.

Maar met deze angsten en dit verdriet, met de eenzaamheid, weet ik dat bij Jezus terecht kan. Ik weet dat ik op God mag vertrouwen en hopen eens bij Hem te zijn. Maar ik weet ook dat ik bang en verdrietig mag zijn. Bang en verdrietig zoals Christus dat zelf was. Ik mag mij ook hierin geborgen weten.

Af en toe prikkelt een nieuwsbericht om eens wat uitgebreider te reageren. Sommige van die gedachten komen vervolgens op papier en worden met u gedeeld.

Het verschil in belastingdruk voor een- en tweeverdieners is hoog en wordt nog hoger de komende jaren. Allemaal om te stimuleren dat beide partners kunnen gaan werken. Of beter gezegd, zodat de vrouw ook gaat werken. Wanneer een stel dit niet doet, is deze volgens de regeling niet geëmancipeerd genoeg en mag je dus wat meer in toevoegen aan de staatskas.

Even los van de vele situaties, de SGP had een tijd geleden een actie gehouden om allemaal verhalen van eenverdiengezinnen te verzamelen en aan ik geloof het kabinet aan te bieden, waarin een van de partners simpelweg niet kan of mag werken wegens bijvoorbeeld eigen gezondheid of die van de kinderen, spreekt hier het idee uit dat niet betaald werken minderwaardig is aan betaald werken. Sterker nog, er spreekt het idee uit dat je als vrouw alleen volwaardig bent wanneer je een betaalde baan hebt.

Was tientallen jaren geleden de situatie zo dat je als vrouw niet mócht werken, tegenwoordig móet je als vrouw werken. In plaats van keuzevrijheid is er een dwang de volledig andere kant op gekomen. Het ene paternalistische idee wordt ingewisseld voor de andere. De middenweg is verloren gegaan.

Een vrouw heeft, net als een man, vele kwaliteiten en vele talenten. Heeft ook een eigen persoonlijkheid. Daarbij wordt ze gevormd door het leven wat ze al heeft geleefd en door de huidige omstandigheden. Ze zoekt, net als de man, naar een plek in de samenleving die haar past. Als ze een partner heeft, zal ze samen met die partner een manier vinden om sámen (ja, je bent toch partners en niet gewoon twee losse individuen) hun leven vorm te geven. Dat betekent keuzes maken. Voor de een zal dat bijvoorbeeld zijn dat de man volledig gaat werken en de vrouw thuis blijft en zorgt voor duizend-en-een dingen in en om het huis en als vrijwilliger of bijvoorbeeld mantelzorgen, bij de ander zal dat zijn dat beiden parttime werken en de aandacht verdelen, bij weer een ander dat de vrouw fulltime werkt en de man parttime. En zo zijn er nog veel mogelijkheden.

De ene vrouw zal zich er fijn bij voelen een betaalde baan buitenshuis te hebben. De andere vrouw heeft het idee dat ze meer tot haar recht komt wanneer ze thuis is bij de kinderen of vrijwilligerswerk doet. Is ze daarmee minder waard dan de vrouw die wel buitenshuis werkt? Dat lijkt me niet. Sterker nog, in deze individuele samenleving als de onze, waarbij alles druk druk en snel snel gaat, alles moet en tig ballen tegelijk omhoog gehouden moeten worden, is een baken van stabiliteit, veiligheid en ervaren liefde en aandacht thuis belangrijker dan ooit. Ik durf te stellen dat veel instabiliteit in de huidige relaties (en dus samenleving) voortkomt uit simpelweg te weinig aandacht voor elkaar kunnen hebben, te weinig rust om bij elkaar en de kinderen te zijn. Want de tijd die je samen hebt is beperkt, de aandacht verdeelt en naast alle dingen die moeten is er bar weinig tijd over voor wat er écht toe doet.

Misschien moeten we eens ophouden met de eigenlijk toch wel gestelde morele verplichting in de samenleving dat je allebei moet werken. Laat mensen die dat echt willen de vrijheid om dat te doen, maar laat het ook weer mogelijk zijn om op één inkomen de boel draaiende te houden. En wie weet, misschien dat met deze echte keuzevrijheid om wel of niet te gaan werken, er weer wat meer rust en aandacht komt, waarbij iedereen zijn of haar plekje in deze wereld kan vinden.

Getekend, een buitenshuis werkende vrouw met twee jonge kinderen en een man die thuis is als huisvader.

  1. Voor het eerst sinds mijn kindertijd (wat toen ook alleen bestond uit één keer in het jaar verkleed naar school gaan) heb ik carnaval gevierd. Dit kwam er uiteindelijk op neer dat we op de zaterdag naar het kleine kinderoptochtje gekeken hebben (was al indrukwekkend genoeg voor onze grote kleine meid) en naar een kindermiddag gegaan zijn en maandag elders naar een kindermiddag in een café. De zaterdag dochterlief als mooie roze vlinder gemaakt, de maandag als ijsprinses. Ze moest elke keer eventjes wennen aan de omgeving, maar toen ze eenmaal los was, was ze heerlijk aan het stuiteren, lachen en dansen. En papa en mama, die deden een beetje mee en vonden het stiekem best nog wel leuk.
  2. Zoals wel te raden valt zijn we afgelopen zondag in de carnavaldrukte niet naar een carnavalmis geweest. Al vermijdend bleek bij binnenkomst in onze eigen parochiekerk dat er een gezinsmis was. Hup, rechtsomkeer. Manlief naar een kerk in de buurt terwijl ik op de twee meisjes lette. Ik in de middag met de kleine kleine meid naar de Tridentijnse Mis in Hintham. Alwaar een prachtig gregoriaans gezongen Tridentijnse Mis.
  3. Ter afsluiting dit weekend nog mooi even genoten van allerlei lekkers. Tiramisu klaargemaakt, wijntje opgedronken en op Fat Tuesday traditioneel pannenkoeken gegeten. En cola gedronken, veel cola. Burp.
  4. Een askruisje halen zat er helaas niet in voor mij dit jaar. Met een combinatie van niet op tijd genoeg van tevoren weten hoe laat er hier in de omgeving Missen zouden zijn en mijn collega (we zijn met z’n tweetjes) die deze week vrij is, was het niet meer te doen. En dus is manlief in de avond gegaan terwijl ik de meisjes op bed legde. Als alternatief maar het avondgebed gedaan en de lezingen van de dag doorgenomen, maar het is toch veel fijner met een askruisje de vastentijd te beginnen.
  5. Met wederom een borstvoedingsjaar zal lichamelijk vasten voor het vierde jaar op rij lastig zijn. Helaas. Om toch een beetje mee te doen laat ik het lekkers staan en met name geen chocola de gehele vastentijd. Ook voor de eerste keer een digitaal vasten: geen Facebook en geen Twitter. Ook niet op zondag zoals het nu lijkt, want dan ga ik veel te hard een inhaalslag willen maken. Erg lastig tot nu toe wel, niet eens hoofdzakelijk (maar wel een beetje) om wat ik allemaal mis, maar omdat het zo’n gewoonte is geworden.
  6. Als leestekst deze vastentijd heb ik mijn keus laten vallen op het bijbelboek Job. Misschien dat ook Klaagliederen en de brief aan de Hebreeën toegevoegd worden. Ik zat er aan te denken ook nog enkele keren de Kruisweg thuis te bidden, maar moet daar mijn tekst weer voor zien terug te vinden en ook voldoende tijd met de meisjes hier in het huis het rustig te kunnen doen. Als iemand nog aanbevelingen heeft voor goede overwegingen houd ik mij aanbevolen.
  7. Regelmatig wordt er gevraagd om gebedsintenties. Als ik die lees stuur ik over het algemeen braaf een gebedje naar Boven. Maar in veel gevallen verwatert het vervolgens. Ooit had ik hiervoor een lijstje waar ik alles op schreef. Die ga ik maar weer eens maken. Mocht je een intentie hebben dan neem ik die met de dagelijkse rozenkrans en vespers. Kan door middel van een berichtje hier achterlaten of door even een mailtje te sturen.

Voor mogelijk nog wat meer vastentips, zie het overzicht van links op de site van onze host.

  1. 2 februari, de Opdracht van de Heer in de tempel, oftewel Maria Lichtmis, is voorbij. En dus werd het tijd om ook de kerststallen op te ruimen.
    20180203_152439
  2. En om de Kersttijd dan toch echt af te sluiten, hebben we na de rozenkrans van die avond nog het mooie “er is een roos ontsprongen” gezongen.
    https://www.youtube.com/watch?v=_ZN1i7XjpZc

(natuurlijk heel logisch om deze hier nu te posten)

  1. Goed. We wonen nu dus in Brabant. En aankomend weekend is Carnaval. En eens moeten we toch integreren. Deze moeder had met name zin om de grote kleine meid te gaan verkleden, en moest zich dus enorm inhouden met kopen van leuke dingen. Zodoende hebben we nu ineens carnavalspullen in huis.
    20180203_140831
  2. Op de speelzaal was het gekke haren en hoedjesdag. Hoewel meer vlechtjes niet mochten van de grote klein meid, was ik niet ontevreden over het resultaat.
    20180208_081122
  3. Het piratenhoedje dat we ook voor deze dag gehaald hadden was een groter succes dan gedacht. Mevrouw is momenteel gek van Piet Piraat. Blijkbaar wilde ze op de speelzaal het hoedje liever niet af doen, moest hij op bij het eten en moest hij ook op naar bed.
    20180208_195401
  4. Ga ik ’s nachts zitten voor de voeding omdat ik liggend als een blok in slaap val, ben ik inmiddels zo moe dat ik ook zittend in slaap sukkel. En dus ineens een uur later op mijn telefoon kijk en niet helemaal snap hoe het toch ineens zo laat kan zijn geworden.
  5. Manlief en ik hebben weer eens de originele Star Wars Trilogie gezien. Ondanks dat manlief de films al eerder gezien had, werd het toch niet echt op prijs gesteld wanneer ik nog weer eens dingen ging benoemend die ook alweer zouden komen. Het blijven toch leuke films. En zo enorm jaren 70-80.

Onze host neemt alvast een voorschot op een bijzondere Valentijnsdag dit jaar.

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het vijfde en laatste deel: Jezus wordt na drie dagen in de Tempel teruggevonden.

Aan alle papa’s en mama’s: ooit wel eens je kind uit het oog verloren in bijvoorbeeld een supermarkt? Wat een afschuwelijk gevoel he? Angst, paniek en verdriet. En dan de blijdschap om een paar minuten later je kind weer te knuffelen. Die zich vervolgens van geen kwaad bewust is.

Afbeeldingsresultaat voor jesus child teaching temple

In plaats van een paar minuten, deden Jozef en Maria er drie dagen over. Ik kan me de angst en het verdriet nauwelijks voorstellen. Ook nog eens in een tijd zonder technologie. Niet even snel navraag doen of je kind appen waar hij is (Jezus was toen twaalf, een leeftijd waarop menigeen tegenwoordig al een telefoon heeft). Nee, teruglopen, een dagreis ver, en dan hopen dat hij inderdaad daar is waar je denkt dat hij is. Ongeveer.

 

En Jezus? Die zit gewoon doodleuk in de Tempel de veel oudere en wijzere leraren te onderwijzen. Zich niet bewust van wat hij zijn moeder en voedstervader aangedaan heeft. Het mag dan wel een goddelijk kind zijn en Zijn plaats in het huis van de Vader, ik zou hem als moeder toch een flinke uitbrander hebben gegeven. En huisarrest voor een nogal lange tijd (misschien dat Maria dat ook wel gedaan heeft, aangezien we pas weer iets lezen over wat Hij doet wanneer Hij alweer dertig jaar is). Maar bovenal zou ik zo enorm opgelucht mijn kind weer teruggevonden te hebben.

 

Ergens in de wereld is het nog wel vrijdag, zoals de westkust van Amerika. En dus ben ik nog prima op tijd met deze quicktakes. Ongeveer. 

1. We vielen deze zondag met de neus in de boter: de Mis in de kathedraal in Groningen had deze keer de Gregoriaanse vaste gezangen met ook Latijnse Prefatie. En inclusief een zekere zomerse groente.

2. Opa en oma wilden wel even op de meisjes passen. En dus piepten papa en mama er even 1,5 uur tussenuit voor een momentje met zijn tweeën. Wat was dat hard nodig zeg. En enorm fijn. Overigens ook mijn eerste volle glas alcohol in meer dan een jaar. Ik was heerlijk rozig toen ik thuiskwam.
20180127_154450

3. Het klinkt niet zo heel bijzonder, maar ik vind het toch altijd fijn als de peetouders van onze kinderen hun petekindjes af en toe zien. Deze zondag konden drie van de vier dat. Sowieso is het leuk ze te zien, want het zijn gewoon erg leuke en fijne mensen.

4. Nog meer tijd die manlief en ik sort of samen hadden: foute muziek luisteren. Dat wil zeggen, muziek van rond de eeuwwisseling. En dan hard meezingen/-dansen en raden welke nummers het ook alweer zijn.

(Foute muziek)


(iets minder foute muziek)

5. Maandagen zijn onze opruim- en schoonmaakdagen. Afgelopen maandag ben ik eens aan de gang gegaan met bakken voor allerlei knutsel- en tekenspullen: twee bakken met knutsel-/tekenspul ook voor als mama er niet is die papa dan aan de grote kleine meid kan geven of klaar kan zetten. Twee bakken voor kaarten van mij (eentje met spullen om kaarten te maken, de andere met de kaarten om te verzenden en alle toebehoren), een bak met potentieel knutselmateriaal en dan nog een bak verjaardagsspullen. En oh ja, nog een bak met tekenspullen van mij.
DSCF6829

6. Nog minder luiers in gebruik. Waren we voor de grote kleine meid al teruggegaan naar over het algemeen twee per etmaal, inmiddels is dit er nog maar eentje. Die ene luier is dan voor de nacht. Overdag blijft ze zelfs tijdens haar middagslaapje helemaal droog.

7. We zijn aan het kijken naar wat we met Carnaval konden doen samen met de kinderen. Manlief is er alleen nog niet helemaal van overtuigd dat Carnaval gaan vieren een goed idee is.

En onze host heeft een leuk stukje geschreven over online etiquette.