Feeds:
Berichten
Reacties

Doing it our way

Sinds een half jaartje mogen mijn man en ik ons ouders noemen van een dochtertje. Van een erg lief, maar ook enorm actief en eigenwijs dochtertje om precies te zijn. Ze doet alles geweldig eigenlijk, of nou ja, bíjna alles. Mejuffrouw vond overdag het slapen in eigen bed maar lastig, en toen dat eenmaal beter ging, bleek ze alleen maar melk vers van de bron te willen hebben.

Als deze mama niet weer moest gaan werken na bijna drie maanden, was dit niet zo’n probleem geweest. Maar dat moest deze mama wel. Maar helaas, alle pogingen ten spijt, wilde mejuffrouw niet uit het flesje drinken. Ik heb toen ook kennis gemaakt met waar ik toch echt een grens trek in wat ik wel niet overneem van waarschijnlijk goedbedoelde, maar niet altijd even fijn overgebrachte, adviezen. Want haar een aantal dagen laten uithongeren zodat ze uit pure wanhoop het flesje pakt, nee dat konden we niet. En dus bracht mijn lieve man haar tussen de middag naar mij op het werk zodat ze daar gevoed kon worden (of ik gewoon in de auto stapte en daar ging voeden omdat dat een hoop gedoe scheelde qua parkeren). De eerste maand zat ik zodra ik thuis kwam vast aan bank of bed omdat mejuffrouw nogal hard in wilde halen met drinken. En deze mama kon gewoon niet anders, hoe bang ik was dat ze anders te weinig binnen zou krijgen (niet dat dat een probleem was overigens, ze groeit als de beste, in ieder geval, toen. Geen idee hoe het de afgelopen maanden gegaan is).

Gelukkig ging dat langzaamaan beter, en hebben we ook wat meer bewust momenten gecreëerd dat ze even geen drinken kreeg in de avond en moest slapen. Na meerdere maanden dat ik vrijwel niet weg kon in de avonden, begint er nu weer ruimte te komen. Ze slaapt nu rond half zeven/zeven uur, en meldt zich zo rond middernacht nog een keer. In de tussentijd kan mama dus haar eigen ding doen, wat over het algemeen neer komt op: administratie, onderzoek of andere opleidingsgerelateerde zaken. Zowaar heb ik vorige week voor het eerst gekart met een groep collega’s, wat voor mij dan aan de ene kant enorm leuk is (even lekker fanatiek kunnen zijn), maar ook erg spannend, want oh jee, wat als ze toch eerder wakker wordt.

Maar sociale contacten, ja, wat waren dat ook alweer. Even op bezoek bij iemand is een ware planning geworden. Cursussen waarbij ik voorheen gewoon in de trein stapte en overnachtte in een hotelkamer zijn complete volksverhuizingen geworden, even mijn moeder bellen lukte alleen als ze eindelijk eens even lag te slapen. Sociale programma’s bij cursussen heb ik al een half jaar niet meer meegemaakt. Cathecheseavonden weet ik me niet de laatste keer meer te herinneren, al staan er soms echt interessante onderwerpen op het programma. Nee, gezellig ben ik niet geweest de afgelopen tijd. Betrokken bij veel dingen ook niet. Ik kon het gewoon simpelweg niet. Alle adviezen en aanboden ten spijt. Want soms klinken die adviezen zo mooi, maar mijn man en ik moeten het uitvoeren, en wij zitten op dat moment er middenin met een kind en proberen er het beste van te maken.

En toch, het is goed zo. Niet dat ik niet mijn best moet doen om alle vergadering en onderwijsmomenten te volgen, niet dat ik maar geen moeite met doen voor sociale contacten, maar soms is het gewoon goed zoals het is omdat de prioriteiten liggen zoals ze liggen. Ik moet mama, echtgenote, arts voor mijn patiënten, collega voor mij collegae, zus voor mijn broertjes en dochter voor mijn ouders zijn. En dat kan niet altijd tegelijk, sterker nog, het bijt elkaar vaak enorm. En om zelf niet overeind te vallen, moeten er soms keuzes gemaakt worden, die ik een jaar geleden nooit gemaakt zou hebben (ik had een hekel aan te laat komen of eerder weg te gaan bijvoorbeeld).

De dikke glimlach van mijn dochter als ik thuiskom, haar gekir als ik haar in de lucht gooi en weer opvang, haar lijfje dat zich ontspant als ze vlak voor het slapen gaan lekker bij me aan de borst ligt, het is het allemaal ontzettend waard. Het is de gebroken nachten waard, de tranen, en de worsteling tussen alles wat de wereld van me vraagt.

Tweemaal inmiddels is er een dag geweest voor katholieke werkers in de gezondheidszorg. Een dag om verschillende mensen te ontmoeten die allemaal ergens in de zorg werken en proberen ook hun katholiek zijn daarin vorm te geven. Een dag met verdieping, uitwerking van casuïstiek en uitwisselen van ervaring.

Aanstaande zaterdag 10 oktober zal dit voor de derde maal plaatsvinden (ondergetekende zal er zelf niet bij zijn in verband met de zorg voor een lief klein meisje, maar heeft wel een klein beetje bijgedragen aan de invulling van de dag). Als je je nog niet opgegeven hebt, doe dat dan nu: http://www.medische-ethiek.nl/modules/extcal/event.php?event=113

Het ene moment lag ons meisje heerlijk lief te spelen. Het andere moment stroomde er uit neus en mond melk dat niet al te lang geleden daar nog naar binnen was gegaan. Meisje helemaal overstuur. Mama enorm bezorgd. Lekker in de draagdoek gedaan en tegen me aan gehouden, waarna ze prompt in een diepe slaap viel.

Zo kijkend naar haar besefte ik hoeveel ik van dit kleine mensje houd. Of ze nu huilt, krijst of lief is, of ze nu een keer in de nacht wakker wordt of me vanaf halverwege de nacht elk uur wakker maakt, ik ben gek op haar en zou haar voor geen goud willen missen. En dan gebeurt er zoiets als hierboven, en merk ik hoe enorm bezorgd ik kan zijn, maar vooral hoeveel pijn het mij ook doet om te zien dat mijn dochter zich niet fijn voelt, dat ze zo overstuur is.

En toen bedacht ik me: houd God niet ook zo van ieder van ons? Heeft Hij ons niet lief ondanks wat we allemaal uitvreten. Heeft Hij verdriet omdat wij niet gelukkig zijn, hetzij door wat we onszelf aangedaan hebben, hetzij door wat ons overkomt. Heeft hij niet nota bene zijn eigen Zoon aan ons gegeven om te zorgen dat wij allemaal, elk mensenkind dat hier op aarde rondloopt en rondgelopen heeft, uiteindelijk het ware geluk zouden vinden? Op de eerste plaats natuurlijk na onze dood bij Hem in de hemel, maar ook in ons aardse leven.

Net als ik zielsveel van mijn dochter houdt, zoveel houdt Hij ook van mij, meer nog zelfs, want Zijn Liefde is groter dan wij ooit zullen kunnen vatten. Hoe mooi is dat eigenlijk, hoe bijzonder. Hij heeft ons lief zoals een vader zijn kind liefheeft. En wij mogen zeggen: Abba, Vader.

“Goed, dan kan ik nu even een warm kopje th… Oh, shit, ze is weer wakker.” Voorspelbaarheid is vrijwel nul in dit huis sinds de komst van ons lieve roze draakje. Nou ja, het enige voorspelbare is dat ze juist op een moment dat je denkt dat er iets gaat gebeuren er niets gebeurt en omgekeerd. En als er iets gebeurt, is het ook best nog wel even puzzelen wat de kleine madame nu weer wil. Denk je te weten wat haar huiltjes betekenen, zijn ze de week erop weer anders.

Het is echt een prachtig wondertje dat we hebben mogen ontvangen. En ook prachtig mooi om te zien hoe ze zich in die paar weken al ontwikkelt heeft. Nu ze ook écht kan glimlachen en met de ogen volgt (en alles lijkt te willen zien), zijn de mooie momenten nog mooier. Maar serieus, een roze wolk? Daar zie je mij niet op zitten. Ik vind het stiekem best zwaar allemaal, hoe mooi het tegelijkertijd ook is.

Weinig slaap, onzekerheid of alles wel goed gaat (drinkt ze genoeg, drinkt ze niet te veel, plast en poept ze wel goed, slaapt ze niet te veel, slaapt ze niet te weinig, is ze niet te warm aangekleed, is ze niet te koud aangekleed, en bovenal: ademt ze nog wel???), en duizend-en-een adviezen die ook nog eens allemaal tegenstrijdig zijn met elkaar (echt, ga niet googlen tenzij je echt veel zelfvertrouwen hebt). Dit heeft me doen concluderen dat er niet één methode is die goed is, maar dat het zoeken is naar wat voor jóu en je kleintje werkt.

Gelukkig worden er al duizenden jaren kinderen geboren, en weten ouders van allerlei achtergronden de kinderen groot te brengen. Ook ons aller Moeder Maria heeft dit alles doorlopen. Van de zwangerschap met mogelijk allerlei kwaaltjes van dien, de bevalling en het grootbrengen van kindje Jezus. Want hoewel kindje Jezus natuurlijk Gods Zoon was, kan ik me niet voorstellen dat Hij vanaf de geboorte alleen maar braaf is geweest en nooit huilde, nooit moeite had met in slaap komen en dat hij niet Zijn Moeder af en toe knettergek maakte. Althans, vanuit menselijk oogpunt ga ik maar even van deze situatie uit.

Van een vriendin kreeg ik tijdens de zwangerschap het boekje: “Walking with Mary – a catholic women’s guide to pregnancy”. Hierin was er voor elke week een overweging  om samen met Maria door de zwangerschap heen te gaan. Hoewel ik niet zo’n held ben in het volgen van wekelijkse opdrachten voor gebed of focus, was het toch fijn op deze manier een extra dimensie te hebben in de bijzondere tijd van het wachten op ons kleintje. En nu ze geboren is, is het fijn te weten dat ik niet alleen vriendinnen en familie hier op aarde heb om tegen te praten (lees: klagen) over ons kleintje, maar ook dat ik een Hemelse Moeder heb die weet hoe het is, en steun en troost kan bieden.

Al duizenden jaren worden kinderen geboren en groeien ze op tot volwassenen. Al duizenden jaren hebben ouders hun weg gevonden. Ook hier zal dat dus op een of andere manier wel los lopen. Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen, maar hebben we steun van aardse en hemelse familie en vrienden.

In de moederschoot geweven
tot een wonder van bestaan
bracht de Heer je in ons leven
Dankbaar nemen wij jou aan

Het was al een tijdje stil op deze weblog. De laatste weken van mijn zwangerschap was er weinig fysieke en mentale energie om echt even lekker achter de computer te zitten. Het was echt wachten tot ons kleintje kennis wilde maken met de wereld.

7 juli was het eindelijk zover. Midden in de nacht is onze prachtige dochter geboren. Na een wat heftigere start voor zowel moeder als dochter maken we het nu allebei goed. Haar papa en ik genieten volop van dit kleine wondertje.

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Opgroeien tot een zelfstandig individu: zelf je zaken kunnen regelen zonder afhankelijk te zijn van anderen. Je eigen keuzes maken en bij voorkeur je eigen problemen oplossen zonder hulp van anderen. Het lijkt een beetje de strekking van onze hedendaagse samenleving.

Hoewel er niks mis mee is om zo goed als kan op eigen benen te staan, is het gevaar dat de concepten ‘samen’ en ‘hulp’ weggedaan worden als zwak en afhankelijk. Terwijl we als individuen bestaan bij gratie van samen. Immers, geen mens is compleet zelfvoorzienend, niet financieel, niet met betrekking tot voedsel en niet emotioneel. We hebben elkaar nodig.

En waar komt dat samen beter tot uiting dan in familieband? Mijn ouders hebben ons altijd meegegeven dat we het samen moeten doen, dat we elkaar helpen. Of het nu was dat ze alles gaven van zichzelf toen wij nog klein waren, of nu we voor een groot deel op eigen benen staan, ze zijn er voor ons. En hoe meer wij als kinderen op eigen benen kunnen staan, hoe meer we er ook voor elkaar en onze ouders kunnen zijn. Samen. Als de een het even lastig heeft, bijvoorbeeld financieel of ten aanzien van studie, dan zijn er altijd anderen om op terug te vallen, anderen die de hand vasthouden als het moeilijk is of net eventjes dat steuntje in de rug geven (praktisch of emotioneel) dat nodig is om verder te gaan.

Er was een tijd dat ik het als zwak beschouwde. Ik was toch immers inmiddels arts, had eigen inkomsten, eigen huisje, eigen auto en getrouwd met een schat van een man. Dan zou ik toch geen hulp nodig hebben? Feitelijk kan ik ook veel dingen zelf regelen. Maar waarom zou je alles per sé alleen willen doen? Mijn ouders hebben ons enorm geholpen het huis baby-klaar te maken, en nu onze auto weer eens kapot is, mogen we zolang het nodig is en enigszins kan hun auto gebruiken. Wanneer ik eventjes niet lekker in mijn vel zit, ben ik altijd welkom om bij hun aan te komen waaien, net als bij mijn broertjes trouwens. En ik besef dat het me nu niet tot een afhankelijk klein kind maakt, maar tot een individu die leeft samen met anderen, in een omgeving waar je er voor elkaar bent waar nodig en mogelijk, om het sámen te doen. Dit geldt niet alleen voor familie, maar ook voor vrienden en kennissen. Liefde geven, liefde ontvangen.

En dat brengt me eigenlijk weer tot een Loesje-uitspraak die ik ooit zag op de kamer van een van de revalidatieartsen bij wie ik straks weer stage ga lopen, en die ik ook geciteerd heb bij mijn afstudeertoespraak:

NL9110_5

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.