Feeds:
Berichten
Reacties

Lege kerkbanken, krimpende inkomsten, parochiefusies en sluitende kerken. In de meeste bisdommen behoort dit tot de orde van de dag. Een proces dat al jaren en jaren gaande is, en wat voorlopig nog niet lijkt te stoppen. In verhouding met tientallen jaren geleden komen er steeds minder mensen naar de kerk. Niet alleen betekent dit minder opbrengsten, ook al het werk dat bij het reilen en zeilen van een parochie komt kijken moet door steeds minder mensen gedaan worden.

Parochie- en bisdombesturen hebben in deze situatie tot ondankbare taak te zorgen dat de kerk levend en toekomstbestendig blijft danwel weer wordt. Met vele parochies die er financieel zeer slecht voor staan en de voorspelde verdere afname van kerkbezoek bij nu veelal grijze hoofden in de kerk, is het niet verwonderlijk dat er pijnlijke, maar noodzakelijke, keuzes gemaakt moeten worden. Bij veel gelovigen roept dit weerstand op: “hun” kerken worden met sluiting bedreigd, of blijven nog wel open, maar de mensen moeten verder reizen om naar de Mis te gaan zodat er nog sprake kan zijn van een parochiegemeenschap (met vijf mensen in de kerk zitten op zondags is wellicht heel devoot, maar mist toch ook het gemeenschapsaspect). Regelmatig hoor je dan ook geklaag op de besturen: die zouden maar beslissen over de hoofden van de mensen, geen gevoel hebben, sektarisch zijn, en zo kunnen er nog wel meer voorbeelden gevonden worden van wat men er zoal van vindt. In plaats van te klagen, kunnen we echter ook stil gaan staan bij onze “schuld” in deze en wat wij, als gewone gelovigen, wél kunnen doen voor de kerk, hoe we positief bij kunnen dragen.

Financiële bijdrage
Net als bij veel dingen buiten de kerk om, kost de kerk ook geld. Geld voor het onderhoud van de kerkgebouwen, geld voor benodigdheden tijdens de Mis, geld voor bloemstukken, geld voor de koffie en thee na afloop van de Mis, maar ook geld om de energierekening van te betalen, een kostenpost die nogal eens over het hoofd wordt gezien maar die aanzienlijk is. Een parochie zelf heeft vaak maar een beperkt eigen vermogen, en is elk jaar weer afhankelijk van de giften van de gelovigen. Als die geen geld geven, komt er ook niks binnen, en zal een parochie binnen afzienbare tijd een faillissement tegemoet zien.

Als wij de kerk ook maar enigszins belangrijk vinden, dan zorgen we ervoor dat we haar ook financieel ondersteunen, ieder naar eigen kunnen. En dat mag best wat zijn. Een euro per week zal voor de meeste mensen niet bepaald een grote bijdrage zijn, het mag dus best wat meer, je mag het best voelen in je portemonnee. Aan eten, kleren en cadeautjes worden jaarlijkse honderden, zo niet duizenden euro’s uitgegeven, en voor de kerk kan er vervolgens slechts wat kleingeld af. Als je de kerk weinig waard vindt, sure, maar ga dan ook niet klagen wanneer de parochie niet kan voortbestaan.
De jaarlijkse actie Kerkbalans is inmiddels ook weer van start gegaan. Een goed moment om weer eens stil te staan bij hoe belangrijk de kerk eigenlijk voor ons is, wat de kerk ons waard is. En bedenk goed: misschien dat je het niet eens bent met alles wat er in de parochie gebeurt, misschien mag je de priester persoonlijk wat minder, of vind je zijn preken wat te hard of juist te soft..priesters en vrijwilligers zijn er altijd voor beperkte tijd. Een parochie moet generaties op generaties door blijven gaan.

Doorgeven van geloof
Een ander aspect is er eentje die in dit kader regelmatig vergeten wordt. Hoe vaak hoor je wel niet: er zitten zo weinig jongeren in de kerk, zo weinig gezinnen, hoe krijgen we dat toch weer goed. Een hele simpele eerste stap hierin, is het doorgeven van het geloof. Tientallen jaren geleden hebben generaties voor de mijne, waarschijnlijk vanuit oprecht goede bedoelingen, veel geloofszaken overboord gegooid, en hun kinderen weinig tot niets meegegeven over het geloof. En hetgeen dan vaak meegegeven werd, was slechts een slap aftreksel van wat het Katholieke geloof werkelijk is. Is het dan verwonderlijk dat de huidige generatie 20-30-40-ers zo weinig nog naar de kerk komt? Waarom zouden ze, ze weten immers niet wat het geloof uberhaupt inhoudt, laat staan dat het een rol speelt in hun leven. Onbekend maakt onbemind.

Aan de huidige gelovigen dus oh zo belangrijke taak om zich te verdiepen in wat hun geloof daadwerkelijk inhoudt, om het weer de belangrijke plaats in het leven te geven die dit levensbelangrijke aspect toebehoort. Om het vervolgens door te geven aan hun omgeving, met name aan de generaties na hun. Hoewel Onze Lieve Heer wel zo Zijn manieren heeft om mensen een duwtje in de goede richting te geven, is dit een wezenlijk onderdeel van het vitaal en toekomstbestendig houden van het katholieke geloof in ons land.

En nu…actie!
In reactie op alle uitdagingen en moeilijke beslissingen kunnen we dus twee sporen bewandelen: enerzijds klagen over alles en de kerk verder proberen zogenaamd “bij de tijd” te brengen, of we kunnen onze schouders er onder zetten: met de financiële middelen die we hebben naar draaglast bijdragen aan de huidige en toekomstige kerk en met tijd, energie, vertrouwen en hoop het geloof weer nieuw leven inblazen, door de schoonheid van de Kerk te ontdekken en door te geven. Het lijkt me duidelijk welke optie de toekomst heeft.

Katholieke gezinsplanning

Je bent katholiek, getrouwd en bij de huwelijkssluiting heb je beloofd kinderen uit Gods hand te aanvaarden. Het klinkt zo makkelijk, maar hoe doe je dat nou eigenlijk? Want ondertussen leef je wel in deze wereld, en heb je vaak een baan en studie, en wordt er van alle kanten aan je getrokken. Moet je dan maar gewoon seks hebben en hopen dat er niet 12 kinderen ter wereld komen waarvan je geen idee hebt waar je die moet laten en hoe je die moet voeden?

Misschien wel. Aan de overkant van de Grote Oceaan komen grote gezinnen nog regelmatig voor, en een tijd geleden ook hier in ons eigen landje nog wel. Elk kind is een geschenk van God, dus als je er voor kiest om gewoon maar te zien hoe het komt, valt daar zeker wat voor te zeggen. Velen echter in deze tijd proberen een weg te vinden in het hectische, carrièregerichte maatschappelijk leven en een gelukkig katholiek gezin, op een manier die ook in overeenstemming is met de Katholieke Leer.

Gebruik maken van de vrouwelijke cyclus
Maar euhm, hoe doe je dat dan wanneer zaken als een condoom en de pil niet toegestaan zijn? Gelukkig heeft Onze Lieve Heer de vrouw slecht enkele dagen per maand vruchtbaar gemaakt, waardoor je daar met enige uitleg handig gebruik van kunt maken. Er zijn inmiddels enkele methodes ontwikkeld met voldoende wetenschappelijke onderbouwing, waarmee je de natuurlijke cyclus van de vrouw kunt observeren en dus ook een inschatting kunt maken van de vruchtbare dagen. Al naargelang de aanwezige kinderwens op dat moment kan je dan besluiten om wel of geen seks te hebben op die dagen. Op deze wijze houd je de natuurlijke samenhang tussen seks en voortplanting.

Natuurlijk versus kunstmatig
Bij het horen en lezen van bovenstaande uitleg zullen velen zich de vraag stellen wat dan het verschil is. Immers, als je geen kinderen wilt, wat maakt het dan uit of je dat op een kunstmatige of op een natuurlijke manier bereikt, het resultaat is immers hetzelfde? Hoewel dit een van de bezwaren is om gezinsplanning in het geheel af te wijzen, gaat de vergelijking toch mank. Immers, bij kunstmatige anticonceptie koppel je seks en voortplanting heel los: de vruchtbaarheid van (een van) beide partners haal je weg, en dus kan je seks hebben op elk moment dat je wilt. Bij de natuurlijke wijze besef je maar al te goed dat er een samenhang is, en dus besluit je al naar gelang de kinderwens op de vruchtbare dagen wel of geen seks te hebben.

In het geheel geen gezinsplanning?
Tegenover de huidige maatschappelijke instelling van ‘in principe elke vrouw aan de anticonceptie met max 2 kinderen per gezin,’ staat ook het idee van de natuurlijk zijn gang laten gaan en geheel geen gezinsplanning, ook geen natuurlijke. De reden is dat je als mens hieraan niet te veel moet willen sleutelen, en ook als je gebruik maakt van de vrouwelijke cyclus zoals gegeven, probeer je de natuur naar je eigen hand te zetten. Aangezien elk kind een geschenk van God is, zou je het derhalve ook in zijn hand moeten leggen.

Een afweging
Persoonlijk vraag ik mij af of zoveel mogelijk kinderen krijgen als biologisch mogelijk is altijd Gods idee met een echtpaar is. Let wel, ik zeg niet dat het een verkeerde instelling is, maar ik denk dat er met deze instelling voor velen te simplistisch is, ook al zouden ze graag willen. Als echtpaar heb je namelijk ook iets wat de Kerk noemt “verantwoord ouderschap”. Dat houdt in dat je beseft dat je als ouders wanneer je kinderen hebt, je daar ook verantwoordelijk bent, voor hun gehele welzijn. Vele katholieken zijn daarbij ook kinderen van deze tijd: redelijk vrij opgevoed en niet zelden later pas eigenlijk tot geloof gekomen. Hoewel ze daarbij vaak hun best doen de Leer van de Kerk te volgen en daar ook achter staan, blijft een stuk van die vrijere opvoeding deel van hen. Neem daarbij ook nog de verschillende persoonlijkheden en achtergronden en je kunt je voorstellen dat ieder zo z’n eigen strubbelingen heeft bij het vormgeven van een gezin.

Eigen ervaring
Wie mij af en toe spreekt en een beetje kent, weet dat ik eigenlijk al vrij snel nadat ik getrouwd was een kindje wilde hebben. In een huwelijk heb je echter altijd met twee mensen te maken. Omdat mijn man en ik allebei een ander karakter hebben en ook zeer andere achtergrond ten aanzien van gezin, veiligheid en hechting, had dit wel wat voeten in de aarde. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om hem de tijd te geven en dus om te wachten. Kunstmatig was absoluut geen optie, en dus zijn we via onze pastoor in contact gekomen met de Fertility Care docente die bij eveneens bij ons in de parochie zit. Van haar hebben we geleerd op welke manier we mijn cyclus konden observeren en welke keuzes we van dag tot dag hierin konden maken. Dit had een grotere impact op ons huwelijk dan we denk ik beseften: we moesten frequent praten over wat we wilden met de observaties en andere vormen van intimiteit zoeken op dagen dat ik vruchtbaar zou kunnen zijn. In de loop van de tijd begon ik naar hem toe te groeien met het idee nog even te wachten, en hij naar het idee van een gezin. Maar altijd zijn we open blijven staan voor een kindje, en in de loop van de tijd werden we wat minder streng met het goed toepassen van de observaties. Onze Lieve Heer lijkt hier vervolgens dankbaar gebruik van gemaakt te hebben, waardoor we inmiddels de eerste babyspullen en positiekleding in huis hebben.

Tot slot
Als katholiek heb je een bepaalde kijk op het leven, en daarmee ook op seksualiteit en voortplanting. Onze Lieve Heer heeft ons de opdracht gegeven vruchtbaar en talrijk te zijn, maar ook om goede ouders voor onze kinderen te zijn. Als katholiek echtpaar is open staan voor leven essentieel. In de praktijk van alledag met de hectiek en seculiere invloeden is het vaak zoeken naar een juiste weg om dit vorm te geven. Er zijn mogelijkheden, maar denk goed na over de reden waarom je het doet en blijf je altijd afvragen wat God van je wil hiermee. Geef Hem de kans om Zijn plan met jullie duidelijk te maken. En vergeet niet om, wanneer je naar anderen kijkt, niet direct te oordelen over hun manier, maar om te beseffen dat eenieder zijn eigen weg en achtergrond heeft.

Quick Takes Friday (37)

1. Aangezien mijn oude laarzen na 7,5 jaar met veel gebruik en meerdere reparaties echt niet meer konden (zie foto), was het tijd om nieuwe te kopen. Dit bleek best een uitdaging. Niet dat er geen leuke laarzen zijn, maar met korte benen en relatief dikke kuiten, én daarnaast de wens voor een hakje van meer dan 0,5-1 cm en zwarte kleur, was dit een uitdaging. Uiteindelijk is het gelukt en kan ik er hopelijk weer voor een paar jaar tegenaan.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

2. Dit jaar maar eens een paar weken vrij in de zomervakantie. Heb bleek zowaar te kunnen. De weken ervoor waren prachtig en de eerste week van de vakantie was niet onaardig. Deze week bleek mijn zomervakantie echter omgedoopt in een herfstvakantie, waarbij er in plaats van lekkere rosé en frisdrank warme thee met honing gedronken werd.

3. Afgelopen dinsdag waren we op bezoek bij vrienden in Utrecht die we eigenlijk veel te weinig zien. Maar zoals mensen van onder de rivieren (lees: onder Zwolle) weten: het noorden van het land is eigenlijk dusdanig ver weg dat contact alleen via telefoon of e-mail kan. Gelukkig zijn noorderlingen wat dapperder en zodoende waren we op bezoek bij onze vrienden in Utrecht (die zelf van oorsprong ook noorderlingen zijn, dus ze komen vast ook wel weer een keer onze kant uit, ware het niet dat ze binnenkort een kleine uk verwachten). Ik had manlief al met zijn (lees: mijn) fietssleutels zien spelen, maar besefte pas de volgende ochtend toen we al lang en breed weer thuis waren in de stad waarboven niets gaat, dat de fietssleutel nog in Utrecht lag. Oeps. Gelukkig waren onze vrienden zo aardig de sleutels dezelfde dag nog op de bus te doen, zowat we gisteren mijn fiets weer konden gebruiken.

4. Ingrid houdt van lezen, al sinds ze klein is. Soms echter heeft ze geen zin om verder te lezen in het boek waar ze mee begonnen is. Zodoende zijn er eigenlijk altijd meerdere boeken die tegelijk gelezen worden, naargelang de stemming en tijd die dag. Vaak in ieder geval een studiegerelateerd boek, zeker twee gewone leesboeken, een geloofsgerelateerd boek en dan iets in de categorie overig. Nu wou ik heel graag deel 2 van een bepaalde vervolgtrilogie lezen en die heb ik bij een overschot aan bol.com-bonnen dan ook besteld. En binnen 3 dagen uitgelezen, net als ik vroeger regelmatig deed. Dat ik nog andere boeken in mijn kast had staan deed er op dat moment niet veel toe. Nu heb ik besloten om eerst maar het huidige geloofsgerelateerde boek uit te lezen, voordat ik het nieuwe nuttige boek in ga duiken, des te meer omdat deze laatste in het Duits is en dat derhalve wel enige inspanning vergt.

5. Sinds 1 à 2 jaren draag ik voornamelijk nog rokken. Aangezien ik het best een uitdaging vind om leuke en betaalbare rokken te vinden, ben ik maar weer eens naar de kringloop gegaan. Best een aanrader: soms nog rokken waar het winkellabel nog aan zit, maar dan voor een nog lagere prijs.

6. Vorige week vrijdagavond zat ik lekker bij mijn ouders op de bank, glaasje likeur er bij, toen mijn oudste broer(tje) opeens riep: “hé, dat is een grote”, wijzend op de spin die op nog geen halve meter afstand van me zat. Geen gewone hooiwagen (niet dat ik daar nou zo dol op ben, maar daar vlieg ik niet gelijk een meter van in de lucht, daar ga ik alleen kortdurend van gillen), maar een dikke grondspin. Die zijn dus echt niet leuk. En voor m’n familie het wist was ik van de bank gesprongen en zat ik op de keukentafel. Echt, spinnen zijn níet banger voor mij dan ik voor hen.

7. Twee weken vakantie. Lekker, denk je dan, even geen werk of studie. Helaas. Ik had nog wat achterstallige administratie, het onderzoek vraagt elke week tijd en vakanties zijn bij uitstek het moment om bezig te zijn met studiegerelateerde zaken zoals een verslag voor de derde keer in net iets andere woorden in je online portfolio zetten of het voorbereiden van voordrachten voor over anderhalve maand. Fijn, vakantie. Maandag weer gewoon aan het werk.

“Dit boek mag je wel lenen. Maar alleen voor de plaatjes.” Met deze woorden kreeg ik het boek ‘Het Rijke Roomse Leven’ van Jack Botermans/Wim van Grinsven te leen. De buitenkant is al prachtig: mooi roze met allerlei afbeeldingen waar een katholiek van begint te kwijlen.

De omslag - welke katholiek gaat hier nu niet van kwijlen.

De omslag – welke katholiek gaat hier nu niet van kwijlen.

Nieuwsgierig (lees: eigenwijs) als ik was heb ik me niet aan de bijgevoegde waarschuwing gehouden. De foto’s en plaatjes zijn inderdaad prachtig, en op elke bladzijde staat een stuk uit de catechismus en soms ook mooie gebeden.

Voorbeeld van een van de mooie kindergebeden die afgedrukt staan.

Voorbeeld van een van de mooie kindergebeden die afgedrukt staan.

Het overgrote deel van de tekst is echter doorspekt van een stuk sarcasme en wrok. Alles was slecht en alleen uiterlijk, waarbij er soms ook echt daadwerkelijk feitelijke zaken verkeerd opgeschreven worden. Nu weet en snap ik dat er veel mensen zijn, vooral van generaties voor de mijne, die negatieve ervaringen hebben met de kerk, vooral zoals die zich naar buiten toe presenteerde. Maar de lelijkheid van de woorden en de schoonheid van de afbeeldingen bijten elkaar enorm, en dat is zonde voor een boek dat zo mooi had kunnen zijn.

Duidelijk een stuk tekst waar degene die mij het boek gaf me voor waarschuwde.

Duidelijk een stuk tekst waar degene die mij het boek gaf me voor waarschuwde.

Dus mochten mensen het ook eens van mij willen lenen (inmiddels heb ik het al geschenk gekregen), dan zal ik dezelfde waarschuwing meegeven: “dit boek mag je wel lenen. Maar alleen voor de plaatsjes.”

Copyright: Uitgeverij Terra Lannoo B.V. 2007.

In deze editie een aantal foto’s die ik recent of iets minder recent geschoten heb, maar die nog steeds leuk zijn om te delen. Een tijd terug had ik dit idee ook al, en toen leuke foto’s geschoten van de eerste bloemen van een plan die uitkwamen en van mijn met wk-hamsters versierde tv, maar die zijn nu niet echt bruikbaar meer hiervoor.

1. Onderstaande plant heb ik vorig jaar van manlief gekregen voor mijn verjaardag. Inmiddels staat ie prachtig in bloei en moeten we nodig zorgen voor een groter houten frame om te zorgen dat de plant ook echt mooi blijft staan.
DSCF1686

 

2. Een week geleden ofzo zag ik ineens onderstaand beest in mijn geraniums. Ik weet niet of het nou een sprinkhaan of een krekel is, maar ik moest echt twee keer kijken om te zien of ie echt was.
20140727_093744

3. Spelletjes met blokjes. Altijd leuk. Om torens van te bouwen bedoel ik.

20140726_164754
A. Ben je nu al de toren van Babel aan het bouwen?
M. Wat zeg je?

4. Met een bevriend Zweeds echtpaar spelletjes gespeeld. Een van de spelletjes was een soort kaartspel waarbij iedereen een familie heeft, die allemaal vermoord moeten worden, maar die je het liefst eerst zo veel mogelijk gruwelijks aan wilt doen. Zeg maar de Adams-family, maar dan in spelvorm. Op de foto is te zien dat ik twee van mijn vier familieleden als tussen zes plankjes heb weten te krijgen. Helaas zag een van mijn medespelers kan om vlak daarna ineens zijn twee nog levende familieleden gruwelijk aan hun eind te laten komen.

20140802_210014

5. Twee weken geleden precies vond de opening van de jaarlijkse Sneekweek plaats. Voor niet weet wat de Sneekweek is: van oorsprong een grote zeilwedstrijd van een week, waar in de loop van de tijd ook veel gezelligheid (en gezuip) bij komt kijken. Vaak vind je een tweedeling: de ene helft van de mensen komt voor het zeilen, de andere helft voor de gezelligheid en het feesten. Deze week begint elk jaar met een vlootschouw, waarbij een deel van de deelnemende boten gepresenteerd worden (uit verschillende klasses geloof ik), met daartussen grotere boten met muziek. Vroeger waren er veel meer van die laatste boten, waardoor de vlootschouw helaas aan gezelligheid ingeboet heeft. Maar bij mijn oma op het balkon (precies aan de route op een mooi punt) met de helft van de familie, een glas drank en hapjes, is het elk jaar weer feest.

20140801_221955

6. Bij 3 noemde ik het al, ik hou van stapelen van dingen. Vooral stapelen op een leuke manier. Zo ook met de kopjes op het dressoir voor na de Hoogmis op zondags. Prachtig niet?

 

20140706_103329

7. Oregano in bloei. Ik wist niet dat het mogelijk was. Maar het is toch echt waar. En goed in bloei ook.

DSCF1690

Reeds enkele weken wordt er wereldwijd bericht over gruwelijkheden in Irak die begaan worden door ISIS. Christenen, maar ook alle andersgelovigen, worden voor de keus gezet zich tot de islam te bekeren of te sterven. Ze vluchtten massaal, hun geloof verzaken ze niet. Huizen van christenen worden door leden van de ISIS gemarkeerd met de Arabische letter N, Nazarener. Wie niet vlucht en zich niet bekeerd wordt onthoofd, verkracht, opgehangen en wat er verder nog maar in de duistere hoeken van het menselijk brein zit. Inmiddels lijken ook de Nederlandse media uit hun zomerslaap te ontwaken en beginnen deze berichten zich ook hier te verspreiden. Weliswaar ligt de nadruk met name op de andere minderheidsgroeperingen, over de massale vervolging van de christenen wordt veelal nog gezwegen. Maar in ieder geval lijkt er inmiddels aandacht voor. De meeste politieke partijen in ons land blijven helaas nog graag ontkennen dat er sprake is van systematische vervolging.

Vele christenen over de gehele wereld verenigen zich in gebed. In Enschede vond recent een stille toch plaats om aandacht te vragen voor het lot van de vervolgde christenen. Op Twitter en Facebook hebben velen hun profielfoto vervangen door een afbeelding van de Arabische letter N, in solidariteit met onze medebroeders- en zusters in Christus. Ook de Kluiskerk van Onze Lieve van de Besloten Tuin in Warfhuizen had vanmiddag een moment van gebed hiervoor. Tijdens het Sacramentslof werd, op speciale voorspraak van de Heilige Philomena – martelares uit de Romeinse tijd -, gebeden voor de vervolgde christenen, en andere minderheden, in Syrië en Irak. Een kleine groep mensen, het was een vrij last-minute idee om dit te doen, maar een intiem, goed en mooi moment, zoals eigenlijk altijd het geval is bij dergelijke gebedsmomenten in de Kluis. Er werd gezongen (of althans, mijn man en ik probeerden mee te zingen met de kluisbroeder, maar aan diens niveau is moeilijk te tippen) en gebeden, en in een overweging bracht de Broeder het leed dichter naar ons hart toe, spoorde hij ons aan om te blijven bidden, ook aandacht te blijven vragen voor deze vervolging. Het zijn onze medebroeders- en zusters, nota bene in de regio waar het christendom ontstaan is.

Nun - de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als  christenen.

Nun – de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als christenen.

 

Aan het einde van het Lof was er nog gelegenheid om de reliek van de Heilige Philomena te vereren. Een heilige die zich na een eerste suggestie om tot haar te bidden (suggestie van dezelfde kluisbroeder overigens), een plekje in mijn hart heeft weten te veroveren, en me nu stiekem erg dierbaar is. Haar reliek te mogen kussen was dan ook een prachtig geschenk.

Thuisgekomen bereikt mij via Twitter het bericht dat een priesterstudent in Utrecht die een T-shirt droeg met daarop de arabische letter N bespuugd is met de bedreiging: we gaan jullie allemaal vermoorden, jullie zullen van de aarde verdwijnen. Ineens was het niet meer een ver-van-mijn-bed-show, maar iets wat in onze eigen steden gebeurt. Gebed en uitkomen voor het geloof en voor onze vervolgde broeders en zusters is hard nodig. Hier in dit huis werd al gebeden, maar zal vanaf nu (hopelijk) met meer aandacht en hart gedaan worden.

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin - een Moeder van Smarten - stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin – een Moeder van Smarten – stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Enkele weken geleden liep ik met een vriendin van de middelbare school door Almere. We hadden elkaar al enkele jaren niet gezien en gesproken, dus we hadden heel wat bij te praten. Over studie, werk, familie, vrienden, liefde en alles wat maar meer ter sprake kwam. Gewoon een fijn en open gesprek, waarin zoveel gezegd kon worden, in een café en wandelend door het centrum van Almere. Met het idee een boekenwinkel in te gaan gingen we een verdieping lager in het winkelcentrum. Helaas geen boekenwinkel, wel een hele grote EkoPlaza. In Groningen hebben we er ook eentje, maar niet zo groot als deze. Voor een vrouw van een vegetariër een heerlijke winkel, omdat er ook een keur aan vegetarische producten is. En allemaal biologisch. Allemaal natuurlijk. (Helaas vaak ook erg duur.)

Natuurlijke producten, zo’n beetje dé trend van deze tijd. Zo weinig mogelijk kunstmatige toevoegingen, zo biologisch mogelijk, zo natuurlijk mogelijk. Want natuurlijk is goed voor je, en kunstmatig slecht. Voor zowel mens als ecosysteem. Een gedachte die ik op zich prima kan volgen. Maar die vriendin en ik vonden het nogal opvallend dat alles tegenwoordig natuurlijk moet. Alles, behalve het leven zelf.

Begin en einde van het leven, het wordt tegenwoordig steeds meer kunstmatig gemaakt. Anticonceptie op velerlei kunstmatige wijze voor degenen die (nog) geen kinderen willen, IVF en kunstmatige inseminatie voor degenen die op natuurlijke wijze geen kinderen (meer) kunnen krijgen, chemische danwel mechanische abortus voor wie zwanger is maar toch geen kindje wil, en als we het leven zat zijn, dan spuiten we wat chemicaliën in om de dood eerder te laten komen. Er is weinig natuurlijks meer aan, maar wordt wel gepromoot als goed en modern, vaak juist door diegenen die alle het andere zo natuurlijk mogelijk willen en daar te vuur en te zwaard voor strijden. Men wil een gezond lichaam en een gezond ecosysteem en eet daarom natuurlijke producten. Maar vervolgens wordt er bij het opstaan of voor het slapengaan een pil geslikt, jarenlang, door miljoenen mensen, dat het ecosysteem nogal om zeep helpt.

Ja, regelmatig is het door ziekte noodzakelijk kunstmatige middelen toe te passen om het lijden te verlichten en mensen te genezen van hun aandoening. Kunstmatige middelen ten bate het welzijn van de zieke mens. Maar misschien dat in een tijd als deze waarin er zoveel ruimte lijkt voor natuurlijke producten en een natuurlijk leefwijze, er weer ruimte kan komen voor ook een natuurlijk begin en einde van het leven.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.