Feeds:
Berichten
Reacties

7QTS

  1. Na lange, lange tijd, ga ik weer eens wat langere afstanden alleen afleggen. Even los van het studiereisje naar Portugal dan. Vorige week “even” een retourtje Maastricht met de trein. Heerlijk in de trein, maar wat een pokke-end zeg. Morgen via Nijmegen met een van beste vriendinnen naar Night of the Proms in Rotterdam, en weer terug natuurlijk. En aanstaande dinsdag een retourtje Eindhoven. Toch is het ook wel fijn dat dat weer mogelijk is. Stiekem voelt het namelijk best fijn er even alleen op uit te zijn. Als ik mijn schatje dan ook zo snel mogelijk maar weer zie. En tussendoor heel veel updates (liefst met foto’s) krijg over hoe het gaat.
  2. Naast Ma-i-a (inmiddels alle beelden in de kerk), is er nu nog een heerlijk woordje bijgekomen. We gaan eten en dondersteentje zegt: bi-bi. En klapt haar handjes op elkaar. Zo ook na het eten en voor het slapen gaan. Naast dat ik enorm trots ben, vind ik het vooral enorm mega-schattig als ze het doet.
  3. Doordeweekse Missen in Groningen zelf lukt ook op mijn vrije dag meestal niet gezien het tijdstip. Gelukkig heb ik beschikking over een auto en is er in een prachtige kluiskapel zo’n half uur rijden van ons vandaan op een perfect tijdstip in de ochtend een Mis in buitengewone vorm. Hoe mooi kan je het hebben. Dondersteentje mee, en hoppa. Momenteel zijn de rozenkranzen (glow in the dark rozenkransen, *grinnik*) enorm populair bij haar. En bi-bi, vooral luid en duidelijk in de stilte. Ahum.
  4. Koekjes, wie houdt er niet van. Omdat meisje een tijdje niet zo’n zin in fruit had, besloot ik om gezonde koekjes te proberen te bakken. Dat bleek makkelijker dan gedacht: banaan – havermout – rozijn/pruim koekjes. Heerlijk lekker en heerlijk gezond. Denk ik. Dondersteentje eet er graag van. En mama stiekem ook.
  5. Van een kennis heb ik een hele mooie rok gekregen: zwart met allemaal stijlvolle bloemen. En het mooiste: aan de touwtjes elk een kruisje en tussen de bloemetjes door Vive Maria. Naar het merk. Ideaal voor katholieke vrouwtjes.
  6. Bij de dag van Katholieke Werkers in de Gezondheidszorg op 22 oktober j.l. heb ik na de Mis ook even een kijkje kunnen nemen in ik geloof de St. Vituskerk (Hilversum). Mooie kerk, mooi klassiek. Vreemde gewaarwording om een gewone parochiekerk te zien die groter is dan de kathedrale kerk waar je wekelijks komt.
  7. Manlief: “Wat ik je de hele dag al wil zeggen maar elke keer vergeet: meisje is vandaag 500 dagen oud. En aanstaande dinsdag zijn we 3,5 jaar getrouwd.” Het is maar dat u het weet.

*Stuiterstuiter* “Ma-i-a”. *Wijst naar Maria-beeld*. “Wil jij even naar Maria toe. Kom, dan gaan we daarheen. Mama moet je tillen? Ok, kom maar.” De jassen en mijn handtas laat ik in de bank. De luiertas doe ik om. Met mijn kleine meid op de arm loop ik naar het Maria-beeld dat aan de rechter kan bij de communiebanken staat (het was nog oktober). Enthousiast roept ze “Ma-i-a” en “baby”. Ze kijkt naar de kaarsjes die aangestoken zijn. Lang duurt alles niet, na een paar seconden vindt ze het wel weer best en lopen we naar de crèche.

Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer we onze dondersteen bij de crèche achter laten, we na het “dagdag”- zeggen echt gewoon weg moeten gaan. Ze huilt (lees: krijst) dan een paar minuten, en gaat dan meestal spelen met de andere kindjes. Wanneer ik de kerk binnenkom is de Mis al bij het Kyrie. Ik doe nog in stilte een schuldbelijdenis en sluit me dan bij de rest van de congregatie aan. Helemaal rustig zit ik niet, elke keer dat een deur opengaat kijk ik om om te zien of niet een van de crèche-mama’s eraan komt om ons uit de bank te plukken omdat ze alleen maar aan het huilen is. Maar gelukkig, het gaat goed. Ik kan het grootste gedeelte van de Mis enigszins volgen, en kom soms zowaar nog echt aan bidden toe. Vlak voor de communie glip ik de kerk uit en ga ik naar boven. Wat zal ik aantreffen. Ik doe de deur open en zoek. Ze blijkt heerlijk aan het spelen met de andere kindjes. Het duurt even voor ze me door heeft. “Mama”, zegt ze ineens, en ze komt met uitgestrekte armpjes naar me toe. De crèche mama’s geven aan dat ze af en toe even gehuild heeft, maar dat het al snel goed ging.

Met mijn blije dondersteen op de arm ga ik weer de kerk in. Ik wacht even tot de laatste banken aan de beurt zijn en sluit dan aan. Net als eigenlijk altijd in de rij van de priester. Als we vooraan zijn pak ik haar anders zo grijpgrage handjes uit voorzorg vast. Ik maak eerst een buiging en ontvang dan Onze Lieve Heer op de tong. Ons meisje krijgt de zegen. En dan weer naar onze plaats. Zitten, staan, loop, zitten, klim, glij uit, lach, sta, zit. “Hap, hap”. Oh, koekje. Ik pak de luiertas en pak er een koekje uit. Ook het bekertje drinken en een boekje. Voor even is ze rustig. Maar dan moet ik haar weer optillen, waarbij ze op de bank gaat staan, kijkend naar de mensen achter ons. “Da-da”. Gelukkig vinden de meeste mensen haar een dotje, dat scheelt, denk ik maar. “Laat ons bidden”. Oh, tijd om te staan. Meisje optillen, die alle kanten uit spartelt. Goed, dan zetten we haar weer neer.

Na de zegen mogen de kinderen naar voren komen om bij het Maria-beeld te staan om zo samen een tientje van de rozenkrans voor te bidden (het is immers nog steeds oktober). Meisje loopt de bank uit, enthousiast achter de andere kindjes aan. Papa er op af en gaat er met haar staan. Voor een minuutje gaat het goed. Dan merkt ze mij op. “MAMA”, en loopt weer mijn kant op. Papa er weer snel achteraan. Ik moet toch stiekem lachen. Wat een heerlijke dondersteen is het ook.

 

1 november. Allerheiligen. Na een weekend met kleindochter heeft mijn vader last van ontwenningsverschijnselen. Hij besluit even langs te komen. Afgestemd dat hij hier op tijd is. Hij gaat even heerlijk opa-kleindochtertijd hebben. Met enige spanning laat ik onze kleine meid bij opa achter. Zal dat wel goed gaan? Manlief en ik fietsen naar de Mis. Hoe raar en heerlijk tegelijk om dit weer eens met z’n tweetjes te doen. Manlief hoeft niet te dienen, wat betekent dat we echt even samen in de Mis kunnen zitten. Mijn telefoon hou ik aan, voor het geval mijn vader belt.

Tijdens de offerande fluistert manlief “ja vader zal echt niet bellen hoor, al staat het huis in de fik”. Ja, daar had hij wel gelijk in. Maar toch zit die onrust er. Desondanks me toch een beetje echt open kunnen stellen voor God. Weer mogen ervaren deel uit te maken van een groot mysterie, en tegelijkertijd van één grote familie: de strijdende, lijdende en triomferende kerk. Even ervaren weer in de traditie te staan. Het verlangen naar meer, naar weer een onderdompeling en vuur om te leven zoals Hij het wil kwam weer naar boven. Ook een verlangen naar een liturgie om uit gevoed te worden, meer nog dan anders. Om mijn kinderen óók op te laten groeien met de traditionele ritus, naast de gewone ritus zoals we die elke zondag beleven.

Thuisgekomen bleek alles enorm goed verlopen te zijn. Behalve dat ons meisje weinig wilde eten en matig wilde drinken. Opa en kleindochter hebben een heerlijke tijd gehad. Manlief had (uiteraard) gelijk gehad dat mijn vader toch niet zou bellen. Gelukkig en dankbaar zwaaide ik begin van de middag mijn vader weer uit. Dochterlief ging kort daarop slapen. Om vervolgen in de middag met dikke koorts wakker te worden en als een ziek vogeltje tegen me aan de bank te liggen. Het had zo moeten zijn.

Genade

Gewoon genade. Dat was deze mooie maandagavond van Maria Tenhemelopneming. Na een drukke dag kon ik op tijd naar huis komen om naar de Mis om 19u in Warfhuizen te gaan (onze eigen parochie heeft op deze dag alleen een Mis om 11u). Haasten, haasten, irritaties en boosheid naar mijn man. Gestrest in de auto. Bijzondere automobilist voor ons. Te laat aangekomen. Aargh. Van die gedachten dat hij toch eens zijn hersenen zou moeten gebruiken en dat het fijn zou zijn als Onze Lieve Heer hem dat eens duidelijk zou maken. Afijn, niet echt een ideale gemoedstoestand om bij de Mis te zitten.

Maar het moment dat ik over de drempel van de Kluis van Onze Lieve Vrouwe in Warfhuizen liep, was de boosheid weg. De irritatie en het verdriet weg. En was er alleen vreugde en dankbaarheid. Werkelijk een prachtige, ingetogen Mis gehad. In de Buitengewone vorm van de Romeinse Ritus nog wel. Prachtig blauw gewaad van de Pater (Beiers privilege), mooi gezang, echt heel devoot. Voor mijn kleine meid die ook mee was omdat ik haar nou eenmaal niet alleen thuis kon laten was het een beetje aan de late kant. Maar oh wat heeft ze zich goed gehouden. Sterker nog, ze is zelden zo lief geweest in de Mis. Wat heen en weer geloop, wat gebrabbel, maar over het algemeen enorm vrolijk en lief aanwezig. De bellen die gerinkeld werden op de vaste momenten in de Mis hadden helemaal haar aandacht. En het lege melkpak natuurlijk, want dat is superspeelgoed.

De terugweg was een stuk fijner dan de heenweg. Mooie lichte lucht, ritje door het platteland van Groningen.Elly en Rikkert op de achtergrond. En bij thuiskomst nog even heerlijk knuffelen met dochterlief. Na het live zien van het winnen van de gouden medaille van Sanne Wevers haar op bed gebracht. Haar lieve lijfje tegen me aan. Heerlijk warm, heerlijk lief. En zometeen komt manlief thuis. Die ga ik ook maar eens even goed platknuffelen.

Een kleine uitzondering in mijn beleid om geen herkenbare foto’s te plaatsen. Een kleine blik op onze lieve kleine deugniet, die gisteren 1 jaar is geworden. Een paar wetenswaardigheden danwel leuke foto’s.

1. Om te beginnen een lastige wetenswaardigheid. Ons dondersteende weigerde namelijk vanaf begin van het oefenen de fles, wat voor tips en trucs we ook toepasten, vrijwel alle adviezen opgevolgd. Vrijwel, want een kind maar gewoon een paar dagen geen drinken (en dus eten) geven zodat het uit pure wanhoop de fles gaat pakken, vond ik kindermishandeling. Mejuffrouw moest en zou per sé alleen direct uit mama’s borst drinken. En zo geschiedde.

Aangezien manlief geen werk heeft, heb ik tussen de middag live kunnen voeden tot ze een maand of zeven was. Toen accepteerde ze een papje van afgekolfde moedermelk, en hebben we dat tussen de middag gegeven. En zo vonden we een beetje onze weg. Uiteindelijk negen maanden borstvoeding gegeven, daarna gestopt omdat het gewoon niet meer te combineren was met alles. Helaas. Maar we hebben er wat voor over gehad en meegemaakt: alle cursussen van mij in Rotterdam, Amsterdam en Nijmegen, meerdaags. Waarbij het hele gezin dus mee moest. Onderwijsavonden die creatief ingevuld moesten worden. Sociale afspraken die eigenlijk niet gemaakt konden worden. En nu. Nu doet ze het super. Al moet ik zeggen dat mevrouw ook kunstvoeding weigerde, ook uit het sort of tuitbekertje waar ze wel andere dingen al uit dronk. En dus hadden we maar besloten geitenmelk te geven (wat lichter verteerbaar dan koemelk en minder kans op allergieontwikkeling), waar ze echt verzot op is. Liever een kind dat wel drinkt al wordt het drankje zelf nog niet aangeraden, dan een kind dat helemaal niet drinkt.

2. Boekjes. Ze is er dol op. Voorlezen is nog niet altijd een succes (lees: meestal niet), maar ze kijkt graag plaatjes en bladert nog grager door de boekjes. Ze verslindt de boekjes, regelmatig letterlijk.

DSCF6135

3. A(a)p, b/dal, ato (eerst voor auto, nog steeds voornamelijk, maar nu betekent het ook “uit” wanneer ze aan haar shirtje/rompertje/jurkje begint te trekken. Dada (papa – maar nog niet consequent/dagdag + zwaaien), nana (soms mama, ofzo). Echt superleuk om te horen wat ze allemaal aan het zeggen is. Meestal zijn het gewoon allerlei klanken, waarbij ze dan hele verhalen lijkt te vertellen. Ondanks haar weinig woorden weet ze aardig duidelijk te maken wat ze wil. En wat ze niet wil.

4. Net als haar mama blijkt onze dame slechthorend. Op dit moment nog mild, wel aan beide oren en volgens hetzelfde patroon als bij mij. Ze lijkt er vooralsnog geen last van te hebben, maar of het progressief is over de jaren, dat weten we niet. Vooralsnog komen we jaarlijks ter controle op het audiologisch centrum. En ik, gek genoeg kan ik me er eigenlijk niet druk om maken, al weet ik hoe frustrerend en pijnlijk (emotioneel) het regelmatig kan zijn. Binnenkort de eerste follow-up afspraak. Ik ben benieuwd.

5. Onder het mom van: kan je niet vroeg genoeg mee beginnen:

20160616_154500

Wees gegroet… doe ik het goed mama?

(De werkelijkheid was natuurlijk dat ze deze uit de tas van mama had geplukt en het nogal interessant vond met al die kraaltjes)

6. Nu onze dame kan lopen – ja, ze loopt, los – hebben we mooie rode regenlaarsjes gekocht. Niet overbodig met deze natte zomer. Mejuffrouw zag het echter als erg interessant speelgoed, en werd boos toen ik haar de schoentjes aan wilde trekken. Want ja, haar speelgoed moet toch niet om haar voeten. Domme mama die dat niet wist.

7. De tijd voor een digitaal scherm proberen we zo kort mogelijk te houden. Maar toch af en toe (lees: dagelijks) even samen een muziekfilmpje kijken op Youtube. Om jullie het deuntje ook in je hoofd te laten hebben, hierbij een van haar favorieten:

Of gewoon een CD van Elly en Rikkert opzetten. Wordt ze ook blij van.

Verder is het een superschat. Erg actief (lang leve de crèche tijdens de Mis), maar ook ontzettend lief en meestal best vrolijk. Niet de beste slaapster, maar een lieve glimlach maakt vervolgens veel goed. Op naar weer een jaar.

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Een beetje druk

Een beetje druk, zo kunnen we deze periode wel noemen. In twee maanden tijd zo’n acht deadlines, wat uiteraard gedaan moest worden naast alle gewone werkzaamheden van eerst een enorm drukke kliniek en nu een drukke polikliniek, en natuurlijk een kleine boef die veel aandacht vraagt. Voor een van de deadlines zelfs nog naar Portugal geweest om daar mijn onderzoek te presenteren (leuk detail: ik zat daar lekker te genieten van twintig graden met zon terwijl het in Nederland zodanig prutweer was dat er zelfs een weeralarm afgegeven was). Nog twee deadlines, dan gaan we weer over op hopelijk iets gewonere drukte. En zal ik ook weer wat meer gaan bloggen.

In ieder geval twee (hopelijk mooie en inspirerende) activiteiten voor de boeg:
– 21 mei: Mariabedevaart in Warfhuizen. Aan te raden voor allen. Voor meer informatie: http://www.mariabroederschap.nl/2016/04/06/mariaprocessie-dit-jaar-op-21-mei/ (we moeten nog even zien bedenk ik me nu hoe we dat met de kleine boef gaan doen)
–  weekend van 10-12 juni: katholiek gezinsweekend in Helvoirt. Heel erg benieuwd of dat wat is.

Tot snel.

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.