Feeds:
Berichten
Reacties

Enkele weken geleden liep ik met een vriendin van de middelbare school door Almere. We hadden elkaar al enkele jaren niet gezien en gesproken, dus we hadden heel wat bij te praten. Over studie, werk, familie, vrienden, liefde en alles wat maar meer ter sprake kwam. Gewoon een fijn en open gesprek, waarin zoveel gezegd kon worden, in een café en wandelend door het centrum van Almere. Met het idee een boekenwinkel in te gaan gingen we een verdieping lager in het winkelcentrum. Helaas geen boekenwinkel, wel een hele grote EkoPlaza. In Groningen hebben we er ook eentje, maar niet zo groot als deze. Voor een vrouw van een vegetariër een heerlijke winkel, omdat er ook een keur aan vegetarische producten is. En allemaal biologisch. Allemaal natuurlijk. (Helaas vaak ook erg duur.)

Natuurlijke producten, zo’n beetje dé trend van deze tijd. Zo weinig mogelijk kunstmatige toevoegingen, zo biologisch mogelijk, zo natuurlijk mogelijk. Want natuurlijk is goed voor je, en kunstmatig slecht. Voor zowel mens als ecosysteem. Een gedachte die ik op zich prima kan volgen. Maar die vriendin en ik vonden het nogal opvallend dat alles tegenwoordig natuurlijk moet. Alles, behalve het leven zelf.

Begin en einde van het leven, het wordt tegenwoordig steeds meer kunstmatig gemaakt. Anticonceptie op velerlei kunstmatige wijze voor degenen die (nog) geen kinderen willen, IVF en kunstmatige inseminatie voor degenen die op natuurlijke wijze geen kinderen (meer) kunnen krijgen, chemische danwel mechanische abortus voor wie zwanger is maar toch geen kindje wil, en als we het leven zat zijn, dan spuiten we wat chemicaliën in om de dood eerder te laten komen. Er is weinig natuurlijks meer aan, maar wordt wel gepromoot als goed en modern, vaak juist door diegenen die alle het andere zo natuurlijk mogelijk willen en daar te vuur en te zwaard voor strijden. Men wil een gezond lichaam en een gezond ecosysteem en eet daarom natuurlijke producten. Maar vervolgens wordt er bij het opstaan of voor het slapengaan een pil geslikt, jarenlang, door miljoenen mensen, dat het ecosysteem nogal om zeep helpt.

Ja, regelmatig is het door ziekte noodzakelijk kunstmatige middelen toe te passen om het lijden te verlichten en mensen te genezen van hun aandoening. Kunstmatige middelen ten bate het welzijn van de zieke mens. Maar misschien dat in een tijd als deze waarin er zoveel ruimte lijkt voor natuurlijke producten en een natuurlijk leefwijze, er weer ruimte kan komen voor ook een natuurlijk begin en einde van het leven.

Gerechtvaardigd worden door geloof of gerechtvaardigd worden door daden. Deze twee zaken worden nogal eens tegenover elkaar gezet. Tegenover elkaar, als protestant (sola fide) en katholiek, waarbij die eerste het laatste nogal slecht vinden. De gedachte dat je door maar goed te doen ook al geloven ze niet, wel in de hemel zouden komen.

Net als bij veel andere dingen wordt hier nogal eens een tegenstelling gemaakt die er eigenlijk niet is. Is het dan makkelijk? Ja en nee. Door de hele Bijbel en ook in de Traditie is geloof het uitgangspunt, of beter, de genade van God het uitgangspunt. Alleen door die genade kan je gerechtvaardigd, gered worden. Deze genade is een geschenk, en kan je niet verdienen. Echter, als je deze genade hebt ontvangen, wordt wel van je verwacht dat je er ook iets mee dóet. Het is niet de bedoeling dat je zodra je deze genade hebt ontvangen kan zeggen “Heer, heer”, en dan in je luie stoel achterover gaat zitten en er verder niks mee doen.

Je moet dus iets doen met die genade. Wat je daarmee moet doen kan op duizend-en-een manieren, daar is de Bijbel, vooral het nieuwe testament, over volgeschreven. Wat voor jou de weg is om iets te doen met die genade, met het geloof, kan heel individueel bepaald zijn. Maar dat je er iets mee moet doen is duidelijk. Rechtvaardiging krijg je niet door je daden, dat krijg je alleen door genade. Maar als je vervolgens niks doet met die genade, word je alsnog niet gerechtvaardigd.

Het is de kunst hierbij om niet door te schieten in het dóen. Dat je alleen maar bezig bent zonder stil te staan, bang dat je door iets te vergeten te doen in ongenade valt. Dat je vergeet om bij God te zijn, dankbaar te zijn, en ook die genade telkens weer te ontvangen. Ora et labora, bid en werk. Beiden in juiste hoeveelheid.

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

1. Zondag wilde onze vriezer niet fatsoenlijk meer dicht. De pizza’s waren al half ontdooid en de ijsjes die we zaterdag gehaald hadden waren al half gesmolten. Resultaat van het ontdooien en schoonmaken van de vriezer steeds uitstellen. Dus toen alles maar in een emmer of in de koelkast gedaan (en die zo koud mogelijk gezet, maar dat effect trad pas uren later op), vriezer uitgezet en stofdoeken onder de vriezer bevestigd en naar beneden laten lopen (om het voor te kunnen stellen: de vriezer komt tot aan het plafond en ik heb een trappetje nodig om bij de vriezer te kunnen komen). Uiteraard schoot het niet op en heb ik maar besloten om er twee pannen netgekookt water in te zetten. Aan de plofs te horen een drie kwartier later had het effect. Toen was dus de vriezer schoon en konden we alles weer veilig erin stoppen. Dat is nogal heidens bezig was door de vriezer juist op een zondag schoon te maken laten we even buiten beschouwing.

2. Ik stuitte vandaag op de website van ‘feminist for life’ – echte vrouwen, die snappen dat je als echte vrouw ook respect hebt voor het leven, dat kiezen voor het leven niet iets anti-vrouwelijks is, juist niet. Een site om het waard te nemen een kijkje op te nemen.

3. De achterband van mijn man lijkt onweerstaanbaar aangetrokken tot scherpe voorwerpen (of scherpte voorwerpen tot zijn achterband). Nu kunnen we best wel banden plakken, maar soms moet er gewoon een nieuwe binnenband in (wat we dan weer niet kunnen).

Voorbeeld van een niet meer te plakken band. Geheel toevallig de band in kwestie.

Voorbeeld van een niet meer te plakken band. Geheel toevallig de band in kwestie.

4. Aangezien ik de auto mee heb naar het werk, kan mijn man wanneer zijn fietsband weer eens lek is, mijn fiets gebruiken. Nu heeft hij het op een of andere manier voor elkaar te krijgen om een gigantisch slag in mijn voorwiel te veroorzaken (feitelijk had hij de fiets alleen maar buiten staan bij zijn vrijwilligerswerk en heeft iemand anders de band waarschijnlijk gemold, maar dat terzijde). Toen hadden we dus geen fatsoenlijke fiets meer. De fietsenmaker tegenover ons had dus twee dagen achter elkaar fietsen van ons te repareren. Nu kunnen we morgen weer gewoon allebei op onze eigen fiets naar de sessie met onze fertilitycaredocente.

5. Nog maar drie weken, dan heb ik mijn stages op de huidige locatie er op zitten. Na 1 jaar en 8 maanden wordt het dan tijd om het mooie Friese land in te ruilen voor de Groninger Stad. Ik ga mijn huidige plek missen: de sfeer, de mensen, het werk zelf. Tegelijkertijd heb ik ook zin in de nieuwe stageplek, vooral omdat ik dan meer contact zal hebben met mijn college arts-assistenten. Een ding is zeker: de overgang zal groot zijn.

6. Ik loop al twee weken met bril rond. Begon het met vermoeide ogen die geen zin hadden in mijn lenzen, inmiddels is het simpelweg zo dat ik nieuwe lenzen nodig heb en steeds vergeet een afspraak te maken met de opticien. Of eerlijker, het steeds voor me uit schuif omdat ik geen zin heb om op het werk te moeten regelen dat ik wat later kom of eerder weg moet. Hetzelfde geldt overigens voor het maken van een afspraak bij mijn audicien voor nieuwe hoortoestellen.

7. Bij onze na-maaltijdse bijbellezingen zitten we nu in Leviticus. Arme personen uit de oude tijd die dat geschreven hebben. In de huidige tijd hebben we tenminste nog copy-paste, copy-paste en…nog een copy-paste. Waarbij ik ook nog eens de slappe lach kreeg bij de tekst: slachtoffer. Als je je dat stuk tekst voorstelt met omgekomen personen bij een ongeluk of misdrijf wordt het toch wel een beetje erg luguber. Maar dat past dan weer wel bij al het bloed dat de priesters rond het altaar uitstrooien.

“Omdat heel ons leven aan God toebehoort, moeten wij één dag van de week op een bijzondere manier aam Hem toewijden. God gebiedt: “Wees gedachtig dat gij de dag des Heren heiligt.”

“De dag des Heren vieren wij met grote eerbied en plechtigheid, omdat op die dag de Verlosser als een stralende zon uit de dood is verrezen nadat Hij de duisternis van de hel had verdreven; deze dag wordt zondag genoemd, omdat Christus, de opgaande zon der gerechtigheid, hem verlicht” (Ambrosius).

Op een zondag is Christus onze Heer glorievol van de doden verrezen; op een zondag heeft Hij Zijn Heilige Geest gezonden. Daarom vieren de christenen sinds de dagen van de apostelen de zondag, niet de sabbath zoals de Joden. De zondag herinnert ons aan de nieuwe schepping die met de verrijzenis van Christus begonnen is. Hij wordt ook de “dag des Heren” genoemd.
Op de feestdagen viert de Kerk de verschillende geheimen van onze verlossing en de gedachtenis van Maria en van andere heiligen. Het oudste en het grootste feest is het Paasfeest, de dag van de verrijzenis van Christus. De belangrijkste feesten zijn de geboden feestdagen; alle gelovigen moeten die meevieren. De Kerk schrijft voor in het eerste gebod van de heilige Kerk: “Gij zult de verplichte feestdagen vieren als de zondag.”
Op de zondagen en de geboden feestdagen komen we bijeen om gezamenlijk het heilig misoffer op te dragen. Op zo’n dag moeten allen samenkomen om de blijde boodschap te aanhoren, met eerbied en aandacht de heilige mis bij te wonen en, zo het mogelijk is, het Lichaam des Heren te ontvangen. Zo staat in het tweede gebod van de heilige Kerk: “Gij zult op zondagen en verplichte feestdagen de heilige mis bijwonen.” Dit gebod geldt voor iedereen die de leeftijd van zeven jaar bereikt heeft. Alleen ernstige redenen kunnen ervan ontslaan: ziekte en ziekenverpleging, zondagsdienst ibj het werk en al te grote afstand van de kerk, vooral bij slecht weer.
Wie zonder ernstige redenen de zondagsmis niet bijwoont, begaat een zware zonde. Ook zondigt men wanneer men te laat komt, vrijwillig verstrooid is of de heilige dienst stoort. Wie de heilige mis volgt over radio of de televisie, voldoet daarmee niet aan zijn zondagsplicht.
Wij moeten ’s zondags ook naar de preek luisteren om zodoende ons geloof steeds beter te leren kennen en er blij naar te leven. Jesus zegt: “Wie uit God is, luistert naar de woorden van God” (Joh. 8:47). ‘s Middags of ’s avonds zullen we ook het lof of de vespers bijwonen.
De zondagsmis is het hoogtepunt van heel de week. De parochie als gemeenschap en ieder afzonderlijk bieden dan aan God door Christus hun lof en dank aan en ontvangen genade, vreugd een kracht voor het leven van iedere dag.”

Uit: De Leer der Kerk. Nederlandse vertaling van de officiële katechismus der Duitse bisdommen. 1956.

 

Bovenstaande tekst is denk ik duidelijk genoeg (en is nog steeds actueel, ook in de nieuwe catechismus). Toch is het voor veel katholieken in deze tijd iets wat niet meer vanzelfsprekend is, wordt het vaak zelfs als achterhaald beschouwd. Hoe vaak krijg je als wekelijks-naar-de-kerk-gaande katholiek wel niet de vraag: “ga je elke zondag naar de kerk?” (stel je hierbij een half verbaasd en verwijtende/spottende toon voor). Een zondag even overslaan om wat voor reden dan ook wordt zo normaal geacht. Naar de kerk gaan hoeft niet meer, en al helemaal niet iedere zondag.

Maar de Mis is bron en hoogtepunt van ons katholiek christelijk leven. Daar komt alles samen, daar word je gevoed met alles wat je nodig hebt. Het is het belangrijkste wat we in de week kunnen doen. Een zondag zonder Mis is geen zondag. Zelf kan ik me dat in ieder geval niet meer indenken, het zou niet kloppen als ik niet naar de Mis ging op zondag.

In een andere stad zijn, de vorige avond gefeest hebben, doordeweeks al naar de Mis geweest zijn: het zijn allemaal geen redenen om niet naar de Mis te gaan. Uiteraard zijn er uitzonderingen, God (en daarmee de Kerk) vraagt niet het onmogelijke van mensen. Maar als je kunt, ga naar de Mis, laat je voeden, wekelijks. De Kerk vraagt het, verplicht het zelfs, omdat ze weet dat het nodig is. We kunnen niet zonder.

1. Afgelopen zondag hebben we de laatste dansles van het seizoen gehad. Tevens was het de laatste dansles voor ons op een zondag. Volgend jaar gaan we opnieuw afgelopen cursus (topklasse 2) doen, maar dan op vrijdagavond. Weliswaar wat laat op de avond, maar zo hebben we in ieder geval de zondag weer wat meer vrijheid. Kunnen we lekker bij familie of vrienden op bezoek, of gewoon lekker relaxed thuis zitten.

2. Mijn man en ik vinden het allebei heerlijk om ons als we slapen lekker in een deken te wikkelen. Daarom hebben we de verstandige keus gemaakt om wel op een tweepersoons matras te slapen, maar dan met twee aparte dekbedden. Deze week zijn we er echter achter gekomen dat twee aparte dekens niet beschermt tegen het inpikken van dekens…

3. Afgelopen woensdag was het mijn beurt om te koken. Ik had er alleen, owjee, absoluut geen zin in. Maar ik had wel zin om onze avond samen (wat woensdagavond in principe voor ons is) fijn te maken, en lekker eten hoort daar wat ons betreft bij. Dus opperde ik het idee van een kaasfondue. Dat idee vond instemming bij manlief. Na wat speurwerk naar ons fonduestel (ja, wie verstopt zoiets dan ook in de logeer-/studeer-/computerkamer) zette ik koers richting supermarkt. Ik stond inmiddels bij supermarkt twee (ook gelijk maar wat andere, nodige, boodschappen gehaald), toen ik even op mijn telefoon keek en zag dat ik twee gemiste oproepen had…van manlief…die me erop attent wilde maken dat ik ook iets moest halen voor ín de kaasfondue. Nee..de stokbroden, champignons en broccoli waren echt per ongeluk mijn mandje in gekomen. Hihi.

4. Zondagmiddag heb ik voor het eerst het spel Eufraat en Tigris gespeeld. Erg leuk en dynamisch spel. We hebben het uiteindelijk op gelijkspel gehouden, aangezien we allebei vergeten waren dat er nog een tweede mogelijkheid was om het spel te beëindigen. Laten we het er op houden dat ik hem anders dik ingemaakt had. Of althans, dat hou ik mezelf graag voor.

10414492_10152014489415194_4178301575358595932_n

5. Zoals al meermalen op deze blog aangekondigd, was afgelopen zaterdag de jaarlijkse Meiprocessie naar Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen. De ervaring heeft geleerd dat wie meeloopt met deze processie uit goed hout gesneden moet zijn. Wind, kou en deze keer ook een grote hoeveelheid zegen van boven. Zoals mijn toog- en superpliedragende man zei: “Gelukkig had ik een poncho aan, helaas was hij van katoen”.

6. Met mijn collega-AIOS en supervisoren hebben we deze week een lipdub gemaakt. Het is bijzonder hoeveel tijd er gaat zitten in het schieten van één clip. Uren oefenen, en dan zes pogingen om het op te nemen. Uiteindelijk was het half een voor ik sliep…met de wekker die de volgende ochtend alweer om zes uur ging. Met mijn behoefte aan slaap is dat meestal niet zo’n verstandig idee. Maar het was erg leuk en een hele ervaring rijker.

7. Gisteren in de kerk ging me ineens een lichtje op. We hebben eigenlijk een hele zielige moeder. Hoevelen van onze medelanders zitten wel niet in de bijstand en proberen daar uit te komen? Wat doen wij katholieken vervolgens? Wij zetten Onze Lieve Moeder in de Altijddurende Bijstand! Eigenlijk best wel een beetje sneu. Misschien moeten we maar kaarsjes bij haar branden met het gebed dat ze zichzelf uit de bijstand redt. Ofzo.

Sancta Maria, ora pro vobis.

1. Gisteren waren mijn man en ik alweer een jaar getrouwd. Ja echt, het is alweer een jaar geleden dat we elkaar ons jawoord gaven. Een prachtig mooi jaar, waarin we echt een start gemaakt hebben met de rest van ons leven samen. Helaas had ik gisteren en vandaag cursus, waardoor we niet even overdag weg konden. Gelukkig was de cursus in Groningen en had ik de mogelijkheid om tussen de middag samen met mijn lief naar de Mis te gaan. In de avond heerlijk samen gegeten bij de Vestibule, waar ze ook een ruime keus hebben voor vegetariërs. Eten was een beetje te pittig, maar verder best lekker. Echt even genieten. Hopelijk volgen er nog vele mooie, gelukkige jaren samen.

DSC_0818

2. Onze trouwdag valt op de feestdag van de Heilige Rita, beschermheilige van de hopeloze gevallen. Zeer toepasselijk dat die twee dagen op dezelfde datum zijn. Ik ben namelijk een hopeloos scrupuleus half ketters geval, en mijn man, ja, waar moet ik beginnen. Twee zowel gelijkgestemden als tegenpolen. Sancta Rita, ora pro nobis.

3. Al enige tijd is er de NIX18 campagne, dat er voor wil zorgen dat jongeren onder 18 verstandelijkerwijs geen alcohol mogen kopen (en hopelijk ook niet drinken). In de supermarkten kan je een bordje tegenkomen met de tekst: <18 geen alcohol, <25 legitimatie laten zien. Enkele weken geleden werd mij om legitimatie gevraagd toen ik een fles wijn wilde halen. Niet dat ik daar een probleem mee heb – heb het dan ook keurig gedaan -, maar ik eigenlijk zou ik dit volgens dat bordje niet hoeven doen. Immers, ik ben bijna 27, en er staat dat je onder de 25 je legitimatie moet laten zien.

4. Afgelopen weken op het werk waren erg druk met een gemiddelde werkdag van 10-12 uur. Voor het thuisfront is dat soms wel eens lastig. Twee dagen geleden ging het een beetje van: ik mik op zes uur…op kwart over zes, op half zeven..waarna het dus uiteindelijk kwart voor zeven werd. Gelukkig heb ik een ideale man die zeer flexibel is dit betreft. Echt ideaal voor een arts om als partner te hebben.

5. Morgen is de jaarlijkse meibedevaart naar Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen, aka de Bedroefde Moeder: http://www.mariabroederschap.nl/meiprocessie-2014/

programma bedevaart

 

6. Zelf ben ik niet bij de onder punt vier genoemde bedevaart aanwezig. Ik zit dan voor de afsluitende dag van de Hippocrates Course in Utrecht. Aangezien mijn man de auto nodig heeft om naar de bedevaart te gaan, pak ik de trein. Helaas zijn er werkzaamheden tussen Meppel en Zwolle en zal mijn reis dus wat langer duren. Daarnaast zie ik een beetje op tegen de troep die de treinen schijnen te zijn. Gewapend met een deken en een omzetkaartje van 2e naar 1e klas waag ik me morgen dus in alle vroegte in de trein.

7. Sinds enkele weken eet ik tussen de middag salade in plaats van brood, elke keer weer anders: naast sla ook afwisselend toegevoegd tomaat, mais, doperwten, olijven, feta, geitenkaas, komkommer en ui. Geen slasaus, gewoon lekker de pure smaken. Het vergt iets meer tijd in de ochtend, maar niet alleen is het middagmaal een stuk lekkerder zo, ik krijg er ook veel meer energie van dan van een paar boterhammen. Echt een aanrader.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.