Feeds:
Berichten
Reacties

Quick Takes Friday (37)

1. Aangezien mijn oude laarzen na 7,5 jaar met veel gebruik en meerdere reparaties echt niet meer konden (zie foto), was het tijd om nieuwe te kopen. Dit bleek best een uitdaging. Niet dat er geen leuke laarzen zijn, maar met korte benen en relatief dikke kuiten, én daarnaast de wens voor een hakje van meer dan 0,5-1 cm en zwarte kleur, was dit een uitdaging. Uiteindelijk is het gelukt en kan ik er hopelijk weer voor een paar jaar tegenaan.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

Yup, deze laarzen zijn écht op.

2. Dit jaar maar eens een paar weken vrij in de zomervakantie. Heb bleek zowaar te kunnen. De weken ervoor waren prachtig en de eerste week van de vakantie was niet onaardig. Deze week bleek mijn zomervakantie echter omgedoopt in een herfstvakantie, waarbij er in plaats van lekkere rosé en frisdrank warme thee met honing gedronken werd.

3. Afgelopen dinsdag waren we op bezoek bij vrienden in Utrecht die we eigenlijk veel te weinig zien. Maar zoals mensen van onder de rivieren (lees: onder Zwolle) weten: het noorden van het land is eigenlijk dusdanig ver weg dat contact alleen via telefoon of e-mail kan. Gelukkig zijn noorderlingen wat dapperder en zodoende waren we op bezoek bij onze vrienden in Utrecht (die zelf van oorsprong ook noorderlingen zijn, dus ze komen vast ook wel weer een keer onze kant uit, ware het niet dat ze binnenkort een kleine uk verwachten). Ik had manlief al met zijn (lees: mijn) fietssleutels zien spelen, maar besefte pas de volgende ochtend toen we al lang en breed weer thuis waren in de stad waarboven niets gaat, dat de fietssleutel nog in Utrecht lag. Oeps. Gelukkig waren onze vrienden zo aardig de sleutels dezelfde dag nog op de bus te doen, zowat we gisteren mijn fiets weer konden gebruiken.

4. Ingrid houdt van lezen, al sinds ze klein is. Soms echter heeft ze geen zin om verder te lezen in het boek waar ze mee begonnen is. Zodoende zijn er eigenlijk altijd meerdere boeken die tegelijk gelezen worden, naargelang de stemming en tijd die dag. Vaak in ieder geval een studiegerelateerd boek, zeker twee gewone leesboeken, een geloofsgerelateerd boek en dan iets in de categorie overig. Nu wou ik heel graag deel 2 van een bepaalde vervolgtrilogie lezen en die heb ik bij een overschot aan bol.com-bonnen dan ook besteld. En binnen 3 dagen uitgelezen, net als ik vroeger regelmatig deed. Dat ik nog andere boeken in mijn kast had staan deed er op dat moment niet veel toe. Nu heb ik besloten om eerst maar het huidige geloofsgerelateerde boek uit te lezen, voordat ik het nieuwe nuttige boek in ga duiken, des te meer omdat deze laatste in het Duits is en dat derhalve wel enige inspanning vergt.

5. Sinds 1 à 2 jaren draag ik voornamelijk nog rokken. Aangezien ik het best een uitdaging vind om leuke en betaalbare rokken te vinden, ben ik maar weer eens naar de kringloop gegaan. Best een aanrader: soms nog rokken waar het winkellabel nog aan zit, maar dan voor een nog lagere prijs.

6. Vorige week vrijdagavond zat ik lekker bij mijn ouders op de bank, glaasje likeur er bij, toen mijn oudste broer(tje) opeens riep: “hé, dat is een grote”, wijzend op de spin die op nog geen halve meter afstand van me zat. Geen gewone hooiwagen (niet dat ik daar nou zo dol op ben, maar daar vlieg ik niet gelijk een meter van in de lucht, daar ga ik alleen kortdurend van gillen), maar een dikke grondspin. Die zijn dus echt niet leuk. En voor m’n familie het wist was ik van de bank gesprongen en zat ik op de keukentafel. Echt, spinnen zijn níet banger voor mij dan ik voor hen.

7. Twee weken vakantie. Lekker, denk je dan, even geen werk of studie. Helaas. Ik had nog wat achterstallige administratie, het onderzoek vraagt elke week tijd en vakanties zijn bij uitstek het moment om bezig te zijn met studiegerelateerde zaken zoals een verslag voor de derde keer in net iets andere woorden in je online portfolio zetten of het voorbereiden van voordrachten voor over anderhalve maand. Fijn, vakantie. Maandag weer gewoon aan het werk.

“Dit boek mag je wel lenen. Maar alleen voor de plaatjes.” Met deze woorden kreeg ik het boek ‘Het Rijke Roomse Leven’ van Jack Botermans/Wim van Grinsven te leen. De buitenkant is al prachtig: mooi roze met allerlei afbeeldingen waar een katholiek van begint te kwijlen.

De omslag - welke katholiek gaat hier nu niet van kwijlen.

De omslag – welke katholiek gaat hier nu niet van kwijlen.

Nieuwsgierig (lees: eigenwijs) als ik was heb ik me niet aan de bijgevoegde waarschuwing gehouden. De foto’s en plaatjes zijn inderdaad prachtig, en op elke bladzijde staat een stuk uit de catechismus en soms ook mooie gebeden.

Voorbeeld van een van de mooie kindergebeden die afgedrukt staan.

Voorbeeld van een van de mooie kindergebeden die afgedrukt staan.

Het overgrote deel van de tekst is echter doorspekt van een stuk sarcasme en wrok. Alles was slecht en alleen uiterlijk, waarbij er soms ook echt daadwerkelijk feitelijke zaken verkeerd opgeschreven worden. Nu weet en snap ik dat er veel mensen zijn, vooral van generaties voor de mijne, die negatieve ervaringen hebben met de kerk, vooral zoals die zich naar buiten toe presenteerde. Maar de lelijkheid van de woorden en de schoonheid van de afbeeldingen bijten elkaar enorm, en dat is zonde voor een boek dat zo mooi had kunnen zijn.

Duidelijk een stuk tekst waar degene die mij het boek gaf me voor waarschuwde.

Duidelijk een stuk tekst waar degene die mij het boek gaf me voor waarschuwde.

Dus mochten mensen het ook eens van mij willen lenen (inmiddels heb ik het al geschenk gekregen), dan zal ik dezelfde waarschuwing meegeven: “dit boek mag je wel lenen. Maar alleen voor de plaatsjes.”

Copyright: Uitgeverij Terra Lannoo B.V. 2007.

In deze editie een aantal foto’s die ik recent of iets minder recent geschoten heb, maar die nog steeds leuk zijn om te delen. Een tijd terug had ik dit idee ook al, en toen leuke foto’s geschoten van de eerste bloemen van een plan die uitkwamen en van mijn met wk-hamsters versierde tv, maar die zijn nu niet echt bruikbaar meer hiervoor.

1. Onderstaande plant heb ik vorig jaar van manlief gekregen voor mijn verjaardag. Inmiddels staat ie prachtig in bloei en moeten we nodig zorgen voor een groter houten frame om te zorgen dat de plant ook echt mooi blijft staan.
DSCF1686

 

2. Een week geleden ofzo zag ik ineens onderstaand beest in mijn geraniums. Ik weet niet of het nou een sprinkhaan of een krekel is, maar ik moest echt twee keer kijken om te zien of ie echt was.
20140727_093744

3. Spelletjes met blokjes. Altijd leuk. Om torens van te bouwen bedoel ik.

20140726_164754
A. Ben je nu al de toren van Babel aan het bouwen?
M. Wat zeg je?

4. Met een bevriend Zweeds echtpaar spelletjes gespeeld. Een van de spelletjes was een soort kaartspel waarbij iedereen een familie heeft, die allemaal vermoord moeten worden, maar die je het liefst eerst zo veel mogelijk gruwelijks aan wilt doen. Zeg maar de Adams-family, maar dan in spelvorm. Op de foto is te zien dat ik twee van mijn vier familieleden als tussen zes plankjes heb weten te krijgen. Helaas zag een van mijn medespelers kan om vlak daarna ineens zijn twee nog levende familieleden gruwelijk aan hun eind te laten komen.

20140802_210014

5. Twee weken geleden precies vond de opening van de jaarlijkse Sneekweek plaats. Voor niet weet wat de Sneekweek is: van oorsprong een grote zeilwedstrijd van een week, waar in de loop van de tijd ook veel gezelligheid (en gezuip) bij komt kijken. Vaak vind je een tweedeling: de ene helft van de mensen komt voor het zeilen, de andere helft voor de gezelligheid en het feesten. Deze week begint elk jaar met een vlootschouw, waarbij een deel van de deelnemende boten gepresenteerd worden (uit verschillende klasses geloof ik), met daartussen grotere boten met muziek. Vroeger waren er veel meer van die laatste boten, waardoor de vlootschouw helaas aan gezelligheid ingeboet heeft. Maar bij mijn oma op het balkon (precies aan de route op een mooi punt) met de helft van de familie, een glas drank en hapjes, is het elk jaar weer feest.

20140801_221955

6. Bij 3 noemde ik het al, ik hou van stapelen van dingen. Vooral stapelen op een leuke manier. Zo ook met de kopjes op het dressoir voor na de Hoogmis op zondags. Prachtig niet?

 

20140706_103329

7. Oregano in bloei. Ik wist niet dat het mogelijk was. Maar het is toch echt waar. En goed in bloei ook.

DSCF1690

Reeds enkele weken wordt er wereldwijd bericht over gruwelijkheden in Irak die begaan worden door ISIS. Christenen, maar ook alle andersgelovigen, worden voor de keus gezet zich tot de islam te bekeren of te sterven. Ze vluchtten massaal, hun geloof verzaken ze niet. Huizen van christenen worden door leden van de ISIS gemarkeerd met de Arabische letter N, Nazarener. Wie niet vlucht en zich niet bekeerd wordt onthoofd, verkracht, opgehangen en wat er verder nog maar in de duistere hoeken van het menselijk brein zit. Inmiddels lijken ook de Nederlandse media uit hun zomerslaap te ontwaken en beginnen deze berichten zich ook hier te verspreiden. Weliswaar ligt de nadruk met name op de andere minderheidsgroeperingen, over de massale vervolging van de christenen wordt veelal nog gezwegen. Maar in ieder geval lijkt er inmiddels aandacht voor. De meeste politieke partijen in ons land blijven helaas nog graag ontkennen dat er sprake is van systematische vervolging.

Vele christenen over de gehele wereld verenigen zich in gebed. In Enschede vond recent een stille toch plaats om aandacht te vragen voor het lot van de vervolgde christenen. Op Twitter en Facebook hebben velen hun profielfoto vervangen door een afbeelding van de Arabische letter N, in solidariteit met onze medebroeders- en zusters in Christus. Ook de Kluiskerk van Onze Lieve van de Besloten Tuin in Warfhuizen had vanmiddag een moment van gebed hiervoor. Tijdens het Sacramentslof werd, op speciale voorspraak van de Heilige Philomena – martelares uit de Romeinse tijd -, gebeden voor de vervolgde christenen, en andere minderheden, in Syrië en Irak. Een kleine groep mensen, het was een vrij last-minute idee om dit te doen, maar een intiem, goed en mooi moment, zoals eigenlijk altijd het geval is bij dergelijke gebedsmomenten in de Kluis. Er werd gezongen (of althans, mijn man en ik probeerden mee te zingen met de kluisbroeder, maar aan diens niveau is moeilijk te tippen) en gebeden, en in een overweging bracht de Broeder het leed dichter naar ons hart toe, spoorde hij ons aan om te blijven bidden, ook aandacht te blijven vragen voor deze vervolging. Het zijn onze medebroeders- en zusters, nota bene in de regio waar het christendom ontstaan is.

Nun - de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als  christenen.

Nun – de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als christenen.

 

Aan het einde van het Lof was er nog gelegenheid om de reliek van de Heilige Philomena te vereren. Een heilige die zich na een eerste suggestie om tot haar te bidden (suggestie van dezelfde kluisbroeder overigens), een plekje in mijn hart heeft weten te veroveren, en me nu stiekem erg dierbaar is. Haar reliek te mogen kussen was dan ook een prachtig geschenk.

Thuisgekomen bereikt mij via Twitter het bericht dat een priesterstudent in Utrecht die een T-shirt droeg met daarop de arabische letter N bespuugd is met de bedreiging: we gaan jullie allemaal vermoorden, jullie zullen van de aarde verdwijnen. Ineens was het niet meer een ver-van-mijn-bed-show, maar iets wat in onze eigen steden gebeurt. Gebed en uitkomen voor het geloof en voor onze vervolgde broeders en zusters is hard nodig. Hier in dit huis werd al gebeden, maar zal vanaf nu (hopelijk) met meer aandacht en hart gedaan worden.

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin - een Moeder van Smarten - stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin – een Moeder van Smarten – stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Enkele weken geleden liep ik met een vriendin van de middelbare school door Almere. We hadden elkaar al enkele jaren niet gezien en gesproken, dus we hadden heel wat bij te praten. Over studie, werk, familie, vrienden, liefde en alles wat maar meer ter sprake kwam. Gewoon een fijn en open gesprek, waarin zoveel gezegd kon worden, in een café en wandelend door het centrum van Almere. Met het idee een boekenwinkel in te gaan gingen we een verdieping lager in het winkelcentrum. Helaas geen boekenwinkel, wel een hele grote EkoPlaza. In Groningen hebben we er ook eentje, maar niet zo groot als deze. Voor een vrouw van een vegetariër een heerlijke winkel, omdat er ook een keur aan vegetarische producten is. En allemaal biologisch. Allemaal natuurlijk. (Helaas vaak ook erg duur.)

Natuurlijke producten, zo’n beetje dé trend van deze tijd. Zo weinig mogelijk kunstmatige toevoegingen, zo biologisch mogelijk, zo natuurlijk mogelijk. Want natuurlijk is goed voor je, en kunstmatig slecht. Voor zowel mens als ecosysteem. Een gedachte die ik op zich prima kan volgen. Maar die vriendin en ik vonden het nogal opvallend dat alles tegenwoordig natuurlijk moet. Alles, behalve het leven zelf.

Begin en einde van het leven, het wordt tegenwoordig steeds meer kunstmatig gemaakt. Anticonceptie op velerlei kunstmatige wijze voor degenen die (nog) geen kinderen willen, IVF en kunstmatige inseminatie voor degenen die op natuurlijke wijze geen kinderen (meer) kunnen krijgen, chemische danwel mechanische abortus voor wie zwanger is maar toch geen kindje wil, en als we het leven zat zijn, dan spuiten we wat chemicaliën in om de dood eerder te laten komen. Er is weinig natuurlijks meer aan, maar wordt wel gepromoot als goed en modern, vaak juist door diegenen die alle het andere zo natuurlijk mogelijk willen en daar te vuur en te zwaard voor strijden. Men wil een gezond lichaam en een gezond ecosysteem en eet daarom natuurlijke producten. Maar vervolgens wordt er bij het opstaan of voor het slapengaan een pil geslikt, jarenlang, door miljoenen mensen, dat het ecosysteem nogal om zeep helpt.

Ja, regelmatig is het door ziekte noodzakelijk kunstmatige middelen toe te passen om het lijden te verlichten en mensen te genezen van hun aandoening. Kunstmatige middelen ten bate het welzijn van de zieke mens. Maar misschien dat in een tijd als deze waarin er zoveel ruimte lijkt voor natuurlijke producten en een natuurlijk leefwijze, er weer ruimte kan komen voor ook een natuurlijk begin en einde van het leven.

Gerechtvaardigd worden door geloof of gerechtvaardigd worden door daden. Deze twee zaken worden nogal eens tegenover elkaar gezet. Tegenover elkaar, als protestant (sola fide) en katholiek, waarbij die eerste het laatste nogal slecht vinden. De gedachte dat je door maar goed te doen ook al geloven ze niet, wel in de hemel zouden komen.

Net als bij veel andere dingen wordt hier nogal eens een tegenstelling gemaakt die er eigenlijk niet is. Is het dan makkelijk? Ja en nee. Door de hele Bijbel en ook in de Traditie is geloof het uitgangspunt, of beter, de genade van God het uitgangspunt. Alleen door die genade kan je gerechtvaardigd, gered worden. Deze genade is een geschenk, en kan je niet verdienen. Echter, als je deze genade hebt ontvangen, wordt wel van je verwacht dat je er ook iets mee dóet. Het is niet de bedoeling dat je zodra je deze genade hebt ontvangen kan zeggen “Heer, heer”, en dan in je luie stoel achterover gaat zitten en er verder niks mee doen.

Je moet dus iets doen met die genade. Wat je daarmee moet doen kan op duizend-en-een manieren, daar is de Bijbel, vooral het nieuwe testament, over volgeschreven. Wat voor jou de weg is om iets te doen met die genade, met het geloof, kan heel individueel bepaald zijn. Maar dat je er iets mee moet doen is duidelijk. Rechtvaardiging krijg je niet door je daden, dat krijg je alleen door genade. Maar als je vervolgens niks doet met die genade, word je alsnog niet gerechtvaardigd.

Het is de kunst hierbij om niet door te schieten in het dóen. Dat je alleen maar bezig bent zonder stil te staan, bang dat je door iets te vergeten te doen in ongenade valt. Dat je vergeet om bij God te zijn, dankbaar te zijn, en ook die genade telkens weer te ontvangen. Ora et labora, bid en werk. Beiden in juiste hoeveelheid.

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.